Leesboeken met plaatjes meer iets voor kinderen? Nee. Auteurs als Brom, Walter Moers en Reif Larsen vinden van niet. Steeds vaker maken schrijvers van hun boeken ware kunstwerken, die juist door volwassenen met plezier worden gelezen. Zo ook Ransom Riggs. In de tweede helft van vorig jaar verscheen van hem: ‘Miss Peregrine’s home voor peculiar children’. Een boek, dat gelijk opvalt door zijn bijzondere vormgeving van aparte, prikkelende en soms huiveringwekkende foto’s. Amerika was deze mening ook toegedaan, want het boek werd een succes en belandde op de New York Times Bestsellerlijst. De filmrechten van het boek zijn verkocht aan 20th Century Fox. En het zal niemand van ons verbazen, dat Tim Burton de regie op zich gaat nemen. De film zal verschijnen in 2013. Goed nieuws voor de Nederlandse lezers kwam in maart dit jaar, want Clavis Uitgeverij besloot om het boek, onder de titel ‘De bijzondere kinderen van mevrouw Peregrine’, in het Nederlands te vertalen. De vormgeving van de Amerikaanse editie is hierbij intact gebleven.

‘ ‘De bijzondere kinderen van mevrouw Peregrine’ draait om Jacob, die van jongs af aan een goede en bijzondere band heeft met zijn opa Abraham. Abraham vertelt zijn kleinzoon bizarre verhalen over zijn jeugd, waarin hij opgroeide in een weeshuis voor bijzondere kinderen. Hoe bijzonder deze kinderen waren, illustreert hij aan de hand van diverse foto’s. Foto’s, die er wel heel echt uit zien. Maar wanneer Jacob ouder wordt, begint hij toch te twijfelen aan de echtheid van de foto’s en de verhalen, die zijn opa vertelde. Wanneer opa op een gewelddadige manier aan zijn eind komt, meent Jacob een huiveringwekkend monster te hebben gezien, die hiervoor verantwoordelijk is. Zijn omgeving vraagt zich af of hij dit zich niet verbeeld heeft. Om de schok rondom zijn opa’s dood te verwerken, reist de inmiddels zestienjarige Jacob af naar een afgelegen eiland aan de kust van Wales om naar het weeshuis te zoeken, waar zijn opa vroeger heeft gewoond. Het enige wat hij vindt is een ruïne. Maar na zoektocht komt Jacob tot een wel heel bijzondere ontdekking. En zijn de kinderen uit het weeshuis wel zo dood, als ze lijken te zijn?’

‘De bijzondere kinderen van mevrouw Peregrine’ is een bijzonder verhaal, dat diverse genres aanstipt. Denk hierbij aan thriller, horror, psychologie, drama en een vleugje romantiek. Een interessante combinatie, dat zeker een divers leespubliek zal aantrekken. Het verhaal is geschreven vanuit de ik-persoon (Jacob) en de woordkeuze is wat je van de zestienjarige hoofdpersoon zou verwachten. Alle gebeurtenissen, zoals die met betrekking tot zijn opa en de bijzondere kinderen, worden vanuit zijn oogpunt ervaren. Dit zorgt ervoor dat alle ervaringen dichter bij de lezer komen te staan en je de gebeurtenissen ervaart zoals Jacob die ervaart.

De diverse personages in het boek zijn interessant en naarmate je verder leest, leer je ze beter kennen. Ieder karakter heeft zijn eigen voorgeschiedenis en maakt naar aanleiding hiervan zijn ontwikkelingen door. Ook Jacob komt aan het eind van het boek voor een beslissing te staan die zijn hele leven op zijn kop gaat zetten. Een gevoel van spanning wordt gelijk al gecreëerd in het begin van het boek, waar de opa van Jacob vermoord wordt door iets wat het best omschreven kan worden, als een kruising tussen een octopus en een zombie. Naarmate Jacob steeds meer ontdekt over het leven van zijn opa, wordt de spanning steeds verder opgebouwd. De horrorelementen zijn vooral terug te vinden in het verhaal rondom de bijzondere kinderen en de monsters die een rol spelen. Deze combinatie en de opgebouwde spanning maakt, dat het boek zeker als een horrorboek kan worden gezien.

Zoals in een eerder artikel op deze website vermeld, zijn de in het boek gebruikte foto’s, afkomstig van onder andere diverse vlooienmarkten. Riggs heeft deze foto’s op sublieme wijze verweven in het verhaal. Elke foto is in feite een stukje van het verhaal. En doordat de foto’s bijgevoegd zijn, geeft dit het verhaal extra diepte. De foto’s op zichzelf zijn bijzonder te noemen. Denk aan een meisje dat lijkt te zweven, een kind met een vreemd licht dat tussen haar handen zweeft en huiveringwekkende silhouetten. Op het eerste gezicht vraag je jezelf af, hoe al deze vreemde foto’s in het verhaal kunnen passen. Maar nadat je de laatste pagina van het boek gelezen hebt, weet je dat de combinatie van het verhaal en de diverse foto’s gewoon klopt. Naast foto’s zijn er ook andere afbeeldingen te vinden in het boek, zoals brieven en tekeningen. Net zoals de foto’s passen deze ook heel goed in het verhaal en geven net dat beetje extra diepte.

Concluderend: ‘De bijzondere kinderen van mevrouw Peregrine’ is vooral een aanrader onder de mensen die ook van het werk van Tim Burton houden. Een bijzonder, huiveringwekkend verhaal verpakt in een prachtige vormgeving met indrukwekkende en griezelige foto’s. Een boek die je nog lang zal bijblijven.
Beoordeling: 5 sterren (voor zowel het verhaal als de afbeeldingen).

De bijzondere kinderen van mevrouw Peregrine’ is te koop in de (betere) Nederlandse boekhandel. Kijk voor meer informatie op www.mevrouwperegrine.com. Ransom Riggs is momenteel bezig met het schrijven van een vervolg.

Lees Recensie: De bijzondere kinderen van mevrouw Peregrine (Ransom Riggs) op De Nachtvlinders

Het voorwoord. Sommige auteurs maken er stiekem hun hobby van om een heel lang voorwoord te schrijven, waar toch op zeer uitgebreide wijze, iedereen die ook maar iets betekent heeft voor het boek, wordt bedankt. Voor de schrijver natuurlijk erg belangrijk, maar voor de lezer niet altijd even interessant om te lezen. Want, het gaat de meesten toch uiteindelijk toch om het verhaal……

Ook dit boek begint met een voorwoord. Maar wat blijkt?
Anthonie Holslag heeft daadwerkelijk wat interessants te melden. Hij legt uit in welke omgevingssfeer en tijd de verhalen zijn geschreven, en belangrijker nog, zijn gedachten achter de titel van het boek ‘Zwarte Muren’. Met dit voorwoord wordt de interesse van de lezer om de rest te lezen, en duidelijkheid geschept over de achterliggende intentie van de verhalen, die in dit boek gebundeld zijn. En na het lezen van het voorwoord, weet je gelijk de verhalen in de goede context te plaatsen. Een voorwoord, dat iets toevoegt dus.

‘Zwarte Muren’ is een verhalenbundel, die twaalf verhalen van diverse lengtes bundelt in één boek. Twaalf verhalen die allemaal draaien om misschien wel onze grootste vijand ooit: De Mens. En daar is dan ook gelijk de titel op gebaseerd: De Ware ik van de mens, die zich verschuilt achter de zwarte muren van onze geest. Kort gezegd: In het dagelijks leven dragen mensen maskers. Je hebt allemaal wel eens dat je iemand, die je bijvoorbeeld iets aangedaan heeft, een flinke hengst wilt verkopen. Maar op dat moment voer je die drang niet uit, omdat je je toch gebonden voelt aan bepaalde sociale regels. Je verstopt je neiging achter je muur en loopt gewoon weg. Holstag breekt door deze muur heen en laat de mensen in zijn verhalen toegeven aan hun impulsen. En wat je dan krijgt, daar zijn onze favoriete ondoden niets bij…..

‘Want wees eens eerlijk……Hoor je het niet? Die knagende en klagende stem, die niets liever wil dan naar buiten breken en schreeuwen, eindeloos schreeuwen, wat zij nu daadwerkelijk denkt en voelt.’

Het eerste wat opvalt is de diversiteit aan onderwerpen in het boek. De verschrikkingen van de tweede wereldoorlog, een onbekende en angstaanjagende apocalyptische toekomst door uitbraak van een onbekend virus, vampieren, en het huiveringwekkende idee om in coma te liggen. Juist de verschillende onderwerpen maken, dat de diverse verhalen goed en gemakkelijk weg lezen. Ook al zijn het op zichzelf staande verhalen, het onderliggend thema wordt al snel duidelijk; Niets is zoals het lijkt. Dat wat wij kennen als werkelijkheid, bestaat niet en afschuwelijke gebeurtenissen zijn onontkoombaar. Juist in deze tijd van financiële onzekerheid is dit toepasselijk. Namelijk in deze periode zijn wij niet meer zeker van een vaste baan en zelfs een dak boven ons hoofd en brood op de plank. Interessant hierbij is te vermelden, dat de verhalen eigenlijk geschreven zijn in de periode 1990-1995.

De verhalen zijn op een vlotte manier geschreven en lezen gemakkelijk weg. Aan de schrijfstijl is te zien dat de schrijver in zijn tienerjaren in Amerika heeft gewoond. Holslag heeft namelijk een filmische en beeldende manier van schrijven, die vergeleken kan worden met die van Stephen King en Dean Koontz. Hij schrijft op een manier, waarop in ieder stukje tekst iets meer wordt losgelaten met betrekking tot datgene waar het daadwerkelijk om gaat. En pas bij de laatste zin begrijp je pas de huiveringwekkende essentie van het verhaal. Bij de korte verhalen levert dit ook een gevaar op, omdat Holslag in een korte tijd vrij diep gaat met betrekking tot de beschrijving van de personages en de omgeving waar het in afspeelt. Bij deze verhalen van bijvoorbeeld drie tot vijf pagina’s, heb je als lezer dan het idee dat je een essentieel deel van het verhaal over het hoofd ziet. Favorieten zijn dan ook de wat langere verhalen, zoals ‘De man in de zwarte kledij’, ‘In de achteruitkijkspiegel’, ‘De Plaag’ en ‘Een koude Winter’. Deze verhalen kenmerken zich door een uitgebreide beschrijving van sfeer en personages en zeer onverwachte plotwendingen. De verhalen zijn heel visueel beschreven, zodat je je bijna kunt voorstellen dat je zelf in de oorlogstijd of in een naderende apocalypse leeft.

Ten slotte is naar aanleiding van het bovenstaande, de omslag van het boek passend gekozen. De voorkant verbeeldt een zwarte schaduw op een donkerrode achtergrond, die probeert een uitweg te vinden. Hiervan gaat een soort dreigende sfeer uit, die terug te vinden is in de twaalf verhalen in het boek.

Kortom, Holslag heeft met ‘Zwarte Muren’ een interessante bundel horrorverhalen geschreven, die vooral voor de lezer, die van diverse onderwerpen houdt, aan te bevelen is. Zijn beeldende en opbouwende manier van schrijven, met onverwachte gebeurtenissen, houden de verhalen interessant en spannend. Zeker de moeite waard om te lezen, voor een avond griezelen.

Beoordeling: 4 sterren.
Zwarte Muren van Anthonie Holslag is nu te koop bij de betere boekwinkel.

Lees Recensie: Verhalenbundel Zwarte Muren – Anthonie Holslag op De Nachtvlinders

A Compendium of the Living Dead is een forse pil met 805 pagina’s. Niet een boek om tijdens een verregende zondagmiddag uit te lezen dus. Gelukkig leent de verzameling van korte verhalen zich prima voor die ‘ik heb een half uur niks te doen’ momenten.

Ik zal eerlijk zijn, zelf ben ik geen groot liefhebber van korte verhalen. Het liefst verlies ik mezelf dagen aan een stuk in één verhaal. Maar A Compendium of the Living Dead zit vol met positieve verrassingen. Natuurlijk, met bijna 60 verhalen is het haast onvermijdelijk dat er werk tussen zit dat minder goed is. Of beter, dat minder past bij je persoonlijke smaak. Maar dan hebben korte verhalen het voordeel dat ze, tja, kort zijn.

Kort een paar pareltjes. Vader Richard en zoon Christian Matheson leveren met Where There’s A Will een bijdrage van maar liefst 4 pagina’s… Maar wat een 4 pagina’s, met als opening de tekst “He awoke. It was dark and cold. Silent”. Joe R. Lansdale is in Deadman’s Road sterk als altijd in een combi van horror en western zoals alleen hij dat kan. En Home Delivery van Stephen King mag er zeker zijn. Ook de klassiekers zijn vertegenwoordigd; Godfathers van het macabere H.P. Lovecraft, Edgar Allen Poe, Guy de Maupassant, de halve finale van de Champions League is er niks bij.

Maar stiekem zijn dit niet de leukste verhalen., De meeste lol zit hem toch in die verhalen die in de eerste helft van de twintigste eeuw verschenen zijn in de zogenaamde ‘pulp’ tijdschriften. Bij vlagen helemaal over de top, en geschreven door auteurs met een CV zoals je dat niet meer tegen komt. Neem William Seabrook, auteur van het openingsverhaal Dead Men Working In The Cane Fields uit 1929. Seabrook (1884-1945) was journalist, vervolgens eigenaar van een reclamebureau, en diende daarna in het Franse leger in de Eerste Wereldoorlog. Hij begon, na het ontvangen van een oorlogsonderscheiding voor moed, met reizen en schrijven. Was naar eigen zeggen de eerste blanke die op Haïti voodoorituelen en zwarte magie bijwoonde en schreef over zijn participatie in kannibalisme in Timboektoe. De beste stukken schijnen naar kalfsvlees te smaken. Kom daar tegenwoordig maar eens om in de Bruna.

En eigenlijk kun je het Amerikaanse verkiezingsjaar 2012 niet echt op zijn waarde schatten zonder de twee verhalen te lezen die zich afspelen rond het Witte Huis. Death And Suffrage is een briljante combi van The West Wing meets Romero, waarin zombies massaal de stembureaus bezoeken om op hun favoriete kandidaat te stemmen. En in Maternal Instict, waarin een vrouwelijke Jack de Vries als spindoctor aan de slag mag met een zombie als president, komen Sarah Palin en Dr. Strangelove samen.

Let wel op, een aantal verhalen komt ook voor in de bekende verzameling Book Of The Dead. Toch is A Compendium of the Living Dead voor elke zombieholic een goede toevoeging aan de boekenkast.

Waardering: 3 sterren
Zombies: A Compendium of the Living Dead van Otto Penzler is bij de betere boekhandel tussen de Engelse boeken te vinden.

Lees Boekrecensie: Zombies: A Compendium of the Living Dead – Otto Penzler op De Nachtvlinders

In een interview met Sunday Times heeft Stephen King aangekondigd dat hij momenteel werkt aan een nieuw boek, Joyland getiteld.  Het lijkt een typisch King-horrorverhaal te worden dat draait rond een seriemoordenaar die pretparken als territorium heeft.  Veel meer details zijn er nog niet bekend over het boek. Behalve het feit dat wanneer hij eerder zou overlijden dan de afwerking van het boek, dan ziet hij in zijn zoon Joe Hill de perfecte figuur om het boek verder af te werken.

De sequel op zijn populaire boek The Shining, Dr. Sleep getiteld, is ondertussen klaar, maar toch zal het tot volgend jaar duren voor het boek effectief verschijnt. Hij beseft natuurlijk dat het boek een gok is. Vele lezers zullen The Shining gelezen hebben in hun jonge jaren en aangezien de enorme populariteit en status zullen velen het goed hebben gevonden. De kans is zeer reëel dat ze ontgoochelt zullen worden door Dr. Sleep. Maar toch probeerde hij het boek anders te maken waardoor het publiek het toch goed zou kunnen vinden. Het boek begint met zoontje Danny Torrence die ondertussen 40 is geworden. Net als zijn vader is hij in de loop der jaren een notoire alchoholverslaafde geworden. Nochtans was hij altijd ervan overtuigd dat hij nooit zoals zijn vader zou worden. Hij heeft de afgelopen heel wat minderwaardige jobs gehad die hij nooit kon lang kon volhouden. Uiteindelijk werd hij een verpleger omdat hij “the shining” heeft en mensen weet te begeleiden op het moment dat ze gaan sterven. Dat heeft hem ondertussen de bijnaam Dr. Sleep opgeleverd.

Ondertussen werd Stephen King vrijdag geëerd voor zijn boek 11/22/1963.Tijdens de Los Angeles Times Book Prizes won hij de prijs voor  beste mystery-thrillerboek. Het boek gaat over een tijdreiziger die terugkeert in de tijd en zo de moord op Amerikaans president John F. Kennedy probeert te voorkomen. Het boek is ook genomineerd voor de International Thriller Writers Award voor beste boek.

Lees Joyland: Pretparkbezoek nooit meer hetzelfde dankzij Stephen King op De Nachtvlinders

Wie van horror- en thrillerverhalen met een vleugje literatuur houdt, zou het boek ‘Het Ontwaken’ van Laura Kasischke eens moeten oppakken. Het is niet een typisch horrorboek, maar hierbij kun je je afvragen, wat een typisch horrorboek precies is. Het eerste wat opvalt aan dit boek is de voorkant. Dit geeft al gelijk een goed beeld van de sfeer van het verhaal. Een meisje met een duistere blik, half verstopt achter een geel/bruin gordijn/zeil. Je vraagt je gelijk af wie dit meisje is en waarom ze half verscholen zit.

‘De plaats van het ongeluk vertoonde geen spoor van bloed en zag er prachtig uit’

Dit is eerste zin van het boek en het maakt gelijk al indruk. Je wordt hierdoor als lezer gelijk het verhaal ingetrokken. Een korte beschrijving van de inhoud van het boek:

Shelly is getuige van een auto ongeluk, waarbij twee studenten betrokken zijn. Wanneer ze later de krant open slaat en een artikel over  het ongeluk leest, blijken de feiten helemaal verdraait. Ze gaat hier achteraan, maar helaas zonder effect.

Craig verliest zijn vriendin bij een auto ongeluk. Zelf herinnert hij hier niets meer van. Nicole was lid van een dispuut en hun relatie liep daardoor alles behalve vlekkeloos. Nicole oogt als een lief en braaf meisje, maar is ze dat wel?

Perry is bevriend met Craig en kent Nicole al van jongs af aan. Na haar dood blijken er vreemde dingen te gebeuren. Perry ziet regelmatig een meisje verschijnen, en hij herkent hier Nicole in. Is Nicole wel dood? En is ze nog wel menselijk? Hij zoekt contact met de docent Mira, die een expert is op het gebied van de dood. Samen gaan ze onderzoeken wat er daadwerkelijk aan de hand is met alle gevolgen van dien……

Vanaf het begin raak je al onder de indruk van de poëtische schrijfstijl van Kasischke. Het feit dat het boek vertaald is uit het Engels doet hier geen afbreuk aan. Door deze manier van schrijven weet Kasischke al een sinistere sfeer te scheppen, zonder daadwerkelijk gruwelijke details te beschrijven. Het verhaal wordt verteld uit oogpunt van diverse personages. Dit kan soms wat verwarrend werken, maar houdt het verhaal ook interessant. Er wordt door de schrijfster moeiteloos heen en weer gesprongen in de tijd, waardoor je als lezer steeds meer te weten komt over de gebeurtenissen die zich zowel voor als na het onderzoek afspeelden.

Naast de diverse beschrijvingen van gebeurtenissen en ontwikkelingen, draait het boek vooral om de vraag of Nicole Werner wel daadwerkelijk dood is. En als ze niet dood is, wat is ze dan? En is ze wel dat brave en behoudende meisje, als wie ze zich voordoet? Perry is ervan overtuigd dat hij Nicole naar haar dood gezien heeft, zowel in het echt als op foto’s. Hij gaat hiervoor colleges over de dood volgen en komt in contact met docent Mira. Diverse theorieën en verhalen uit verschillende culturen komen aan bod, en hoe deze de gebeurtenissen rondom Nicole kunnen verklaren. Deze verhalen rondom dood en wederopstandingen zorgen voor veel spanning en een constant gevoel van dreiging.

Op de voorkant van het boek wordt een vergelijking gemaakt met ‘De Verborgen Geschiedenis’  van Donna Tart. Hoewel dit boek veel duisterder is, is de vergelijking zeker niet onterecht. Want wat ook een rol speelt in dit boek, zijn de soms gruwelijke gebeurtenissen, die in een selecte groep studenten (in dit geval een dispuut) kunnen plaatsvinden. Het zijn exclusieve groepjes met geheel eigen regels, waarbij (ongewenste) buitenstaanders een bedreiging vormen, waar mee afgerekend moet worden. Dit roept bij de lezer zowel fascinatie als huivering op, over hoe ver (groepen) mensen kunnen gaan.

Tot het eind van het boek weet Kasischke het gevoel van spanning, dreiging en soms zelfs afschuw vast te houden. Het einde van het boek schept dan wel hoge verwachtingen, die niet geheel worden beantwoord. Maar het boek bevat zoveel details en ontwikkelingen, dat het boek misschien gewoon een tweede keer gelezen moet worden, om het einde volledig te kunnen begrijpen.

Concluderend gezegd is ‘Het Ontwaken’ een interessant verhaal met een prachtige schrijfstijl. Niets is wat het lijkt en daarom ben je als lezer geneigd de pagina’s steeds sneller om te slaan.

Laura Kasischke (1961) heeft diverse poëziebundels en romans geschreven, waarvan enkelen zijn verfilmd.  Ze is daarnaast professor Engelse Literatuur aan de Universiteit van Michigan. Met haar publicaties won ze enkele prijzen, waaronder de Juniper Prize en de Pushcart Prize. Momenteel woont ze met haar familie in Michigan.

‘Het Ontwaken’ is uitgegeven door Uitgeverij Mistral en verkrijgbaar in de betere boekhandel.

Oordeel: 4 sterren.

Lees Recensie: Het Ontwaken – Laura Kasischke op De Nachtvlinders

Op 11 april verschijnt bij A.W. Bruna het boek ‘Zielsgeheim’ van S.J. (Sharon) Bolton. Dit is haar vierde boek en tevens het eerste deel van een serie. Eerder verschenen van deze schrijfster ‘Offerande’, ‘Bezwering’ en ‘Bloedschande’.

‘Zielsgeheim’ is een originele en huiveringwekkende thriller die draait om de hoofdpersonen Lacey Flint en Mark Joesbury. De jonge Lacey Flint heeft van jongs af aan een fascinatie voor de seriemoordenaar Jack the Ripper. Zelf heeft ze nog nooit aan een moordonderzoek gewerkt, maar dit verandert wanneer er een vrouw in haar armen sterft. In een brief verwijst de moordenaar zowel naar Jack the Ripper, als naar Lacey. En Lacey raakt dan wel heel erg betrokken bij het onderzoek…..

Blij verrast en gefascineerd was ik door ‘Zielsgeheim’. Vandaar dat we dan ook in gesprek gingen met schrijfster Sharon Bolton. Begin maart verbleef zij voor twee dagen in het Ambassade hotel, waar ze interviews hield om haar boek te promoten. Daarnaast schrijft ze, speciaal voor haar Nederlandse lezers, een kort verhaal dat zich afspeelt in Amsterdam. Ze vertelt daar gelijk enthousiast over.

‘Naast de interviews die ik houd, ben ik vooral bezig met mijn research voor het korte verhaal dat ik ga schrijven. Omdat het zich afspeelt in Amsterdam, lees ik bijvoorbeeld boeken over Amsterdam, om meer over de stad te weten te komen.’

Op mijn vraag of ze een idee heeft, wat het onderwerp van haar verhaal gaat worden, zegt ze het volgende: ‘Het gaat over een zeemeermin, die leeft in de Amsterdamse grachten. Het klinkt bijzonder, dat weet ik.’

Jack the Ripper

 
Een boek over Jack the Ripper is al een uitdaging op zich. Er is ontzettend veel (zowel ware als onware verhalen) over hem (of haar) geschreven. Wat is de reden van de keuze voor deze moordenaar?
‘Jack the Ripper spreekt nog steeds tot de verbeelding van het Britse volk. Nog steeds is men gefascineerd, terwijl de moorden honderden jaren geleden plaatsvonden. Men organiseert in London bijvoorbeeld nog steeds speciale Jack the Ripper tours. Ikzelf ben vooral gefascineerd door het feit dat Jack als een soort geest de moorden heeft gepleegd. De moorden vonden altijd plaats op een druk bevolkte plek en in een kort tijdsbestek. De slachtoffers waren zo bruut vermoord, dat iemand toch iets gezien zou moeten hebben. Dat was niet het geval. En daarom zijn die moorden en de desbetreffende moordenaar juist ook zo fascinerend.’

In ‘Zielsgeheim’ is helemaal aan het eind dan ook de opvallendste theorieën omtrent Jack the Ripper en wie de moordenaar zou kunnen zijn, opgenomen. Vergt een boek over Jack the Ripper veel onderzoek?
‘Net als in mijn voorgaande boeken, heb ik ook voor dit boek veel onderzoek gedaan. Ik heb bijvoorbeeld veel boeken gelezen over Jack the Ripper. Natuurlijk is het wel zo, dat ‘Zielsgeheim’ vooral een hedendaags verhaal moest zijn. Jack the Ripper speelt natuurlijk wel een rol, door de fascinatie van Lacey Flint en de manier waarop de moorden in het boek worden gepleegd. Het blijft toch vooral gaan om Lacey en Mark en de moorden die op dat moment plaatsvinden. Jack the Ripper is van invloed op bepaalde ontwikkelingen, maar speelt niet de hoofdrol.’

Eerder werk van Sharon Bolton

 
En hoe zit het met het onderzoek voor eerdere boeken?
‘Ik doe sowieso veel onderzoek bij het schrijven van een nieuw boek. Mijn hoofdpersonen zijn vaak professionele zelfstandige vrouwen, bijvoorbeeld een dierenarts of een politieagent. Om mij volledig te kunnen inleven in de hoofdpersoon, is kennis van deze beroepen essentieel. Ik neem bijvoorbeeld contact op met mensen die dit beroep uitoefenen en loop een periode met hem of haar mee terwijl diegene zijn beroep uitoefent. Daarnaast maak ik in eerdere boeken veel gebruik van kennis over Britse mythen, folklore en rituelen. Hierbij is het doen van onderzoek onvermijdelijk bij het schrijven van het verhaal.’

Heeft u zelf een speciale interesse in Britse folklore, mythen, rituelen? Verscheidene van uw boeken gaan hier namelijk over.
‘Ja, ik ben zelf bijzonder geïnteresseerd in legendes, folklore, mythen. Mijn speciale fascinatie gaat uit naar de manier waarop de mens gevormd wordt door bepaalde invloeden van bijvoorbeeld rituelen, (bij)geloof, mythen. Dus, wanneer ik mij verdiep in deze onderwerpen, leer ik gelijk iets over de manier waarop de mensheid zich door de jaren heen ontwikkeld heeft. Daarnaast vind ik ook de moderne technieken, waarmee politie en justitie misdaden proberen op te lossen, erg boeiend. Zoals bijvoorbeeld DNA technieken.

Zielsgeheim

 
Tijdens het lezen van ‘Zielsgeheim’ viel mij vooral de onverwachte loop van het verhaal op. Bij het lezen van sommige thrillers kun je de afloop op een gegeven moment wel voorspellen. Bij uw laatste boek had ik dit geen moment.
‘Ik houd ervan om een onvoorspelbaar verhaal te schrijven. Ik geef ook de voorkeur aan een ‘Unreliable Narrator’ als hoofdpersoon. Een hoofdpersoon waarvan men zich constant afvraagt of deze wel te vertrouwen is. Als lezer blijf je naarmate je verder in het verhaal komt twijfelen of de hoofdpersoon goed of slecht is. En die onvoorspelbaarheid vind ik juist leuk, dat de lezer op het puntje van de stoel door wil blijven lezen’

Zielsgeheim is het eerste deel van een serie. Het tweede deel ‘Dead Scared’ zal in april van dit jaar verschijnen in het Engels. Was het uw plan om een serie te schrijven?
Nee, eigenlijk is het schrijven van een serie het idee van mijn uitgever. De reden hiervan is, dat er plannen zijn om deze serie uit te werken tot een televisieserie. Ikzelf heb de voorkeur voor op zichzelf staande boeken. Een verhaal, waarin in één boek toegewerkt wordt naar een bevredigend al dan niet gelukkig einde. Een einde dat zowel voor mijzelf als voor haar lezers bevredigend is. De drie boeken die ik hiervoor heeft geschreven, zijn dan ook alle drie op zichzelf staande boeken. Al zijn er wel personages, die in verschillende boeken een kleine rol spelen. Bij het verhaal van Flint en Joesbury is wel duidelijk, dat het verhaal na één boek nog niet af is. Er wordt dieper gegraven in het verleden van Flint en de relatie tussen Flint en Joesbury staat pas op het punt van beginnen.

‘Now you see me’ is de oorspronkelijke (Engelse) titel van het boek ‘Zielsgeheim’. Verzint u deze titels zelf en wat vindt u van de Nederlandse titel?
‘De titels voor mijn boeken worden eigenlijk voornamelijk bedacht door mijn uitgever. Ik verzin zelf wel titels, maar het is ontzettend moeilijk om de juiste titel voor een bepaald boek te vinden. Wanneer mijn uitgever mij opbelt om te praten over de titel, weet ik vaak al hoe laat het is. Dan moet er aan de door mij verzonnen titel gesleuteld worden.
De Nederlandse titel (‘Zielsgeheim’) spreekt mij eigenlijk veel meer aan dan de Engelse titel (‘Now You See Me’), omdat het veel meer omschrijft, waar het boek over gaat. Ik zit er daarom over te denken, om eerst contact op te nemen met de Nederlandse uitgever, voordat ik mijn nieuwe boek een titel geef.’

In het interview noemt Sharon, dat een gedeelte van ‘Zielsgeheim’ gebaseerd is op gebeurtenissen, die ook daadwerkelijk echt plaatsvinden in Groot Brittannië.
‘In het boek ‘Zielsgeheim’ helpt Lacey Flint een zwart meisje die het slachtoffer is geworden van een groepsverkrachting. Ik heb dit element uit het boek gebaseerd op een documentaire die ik op televisie heeft gezien. Deze documentaire ging over groepsverkrachtigen van zwarte jonge vrouwen. Dit is in Groot Brittanie (en zeer waarschijnlijk ook daarbuiten) een groot probleem, dat door de overheidsdiensten niet als dusdanig erkend wordt, mogelijk uit angst voor discriminatie. Ik ben zeer geschokt hierover, omdat de jonge vrouwen hierdoor in constante angst moeten leven’

Het schrijfproces en de lezers

 
U noemt op uw website, dat u een regel aanhoudt bij het schrijven, een: ‘Keeping of the page rule for gratuitous violence’. Kunt u ons vertellen wat u daar precies mee bedoelt?
‘Sommige collega auteurs schuwen het niet om hun boeken zo gewelddadig mogelijk te laten zijn en beschrijven dit dan ook uitgebreid. Ik zie mijzelf niet als een gewelddadige misdaadschrijver. De bovengenoemde regel houdt in, dat er in mijn boeken wel gewelddadige gebeurtenissen plaatsvinden, maar ze worden in mij boeken niet uitgebreid beschreven. Als lezer zie je de moorden dan ook nooit plaatsvinden. Voor mijn laatste boek ‘Zielsgeheim’ heb ik wat van deze regel afgeweken. Omdat dit boek een link heeft met de geschiedenis rondom Jack the Ripper, zou het een inbreuk op het verhaal zijn geweest, wanneer ik niet de details rondom de moorden zou hebben beschreven. Men weet dat deze gepleegde moorden afschuwelijk waren, dus dan is het bespreken van deze gruwelen onvermijdelijk.

Wanneer u begint met schrijven, weet u dan al ongeveer hoe het verhaal gaat aflopen?
‘Mijn verhalen zijn plot-driven. Dit houdt in dat ik, wanneer ik begin met schrijven, al ongeveer weet hoe het af gaat lopen. Met nadruk op ‘ongeveer’. Ik weet dan nog niet de manier waarop het boek tot dit einde zal komen. Naarmate ik verder kom met schrijven, krijg ik meer zicht op hoe het verhaal gaat lopen.’

Heeft u tijdens het schrijfproces, bepaalde gewoonten/rituelen?
‘Ik schrijf vaak op vaste tijden, bijvoorbeeld wanneer mijn zoon naar school is. En ik heb een vaste kamer in mijn huis, waarin ik aan het werk ben. Ik heb daarnaast nog een ritueel waarvan ik nooit afwijk. Ik wacht altijd met het schrijven van de laatste zin van het boek, totdat het boek helemaal af is. Ik weet vaak wel, wat deze zin is. Maar voordat ik de eindversie van het boek geschreven heb, zal ik de zin nog niet opschrijven.’

U wordt in de media vergeleken met grote namen als Stephen King en Karin Slaughter. Hoe ziet u dit zelf?
‘Ik ben erg gevleid dat ik met zulke namen vergeleken wordt. Vooral Stephen King schrijft goede boeken met interessante personages. Ik maak in mijn boeken wel gebruik van het bovennatuurlijke, maar in tegenstelling tot Stephen King, is er altijd wel een (logische) verklaring voor, hoe deze gebeurtenissen hebben plaatsgevonden.’

En wat voor boeken leest u zelf graag?
Ik lees zelf relatief weinig horror. Ik houd vooral van boeken, die geweldig geschreven zijn met een grote verbeeldingskracht. Bijvoorbeeld ‘Chocolat’ (Joanne Harris), ‘The woman in black’ (Susan Hill) en de boeken van Jacky Rowling, Lee Child en Simon Lelyc. Ik heb weleens een boek (‘The Enchanted April’) gehad, waarin in eigenlijk heel weinig gebeurde, maar de manier waarop het geschreven was, zo goed en beeldend, maakte veel indruk op mij.’

Wat voor effect wilt u dat uw boeken hebben op uw lezers?
‘Ik vind het erg leuk om lezers bang te maken of angst aan te jagen (zegt ze met pretogen). Dat de lezers vol spanning op het puntje van hun stoel zitten tot het boek uit is. Ik vind het namelijk zelf ook erg leuk om bang gemaakt te worden. Ik denk dat het kijken naar enge films of het lezen van enge boeken een soort natuurlijk gedrag van mensen is. Ieder mens heeft zijn dagelijkse angsten. En door middel van enge films of boeken proberen ze met dit soort angsten om te gaan.

En tenslotte, waar ben u zelf bang voor?
‘Ik ben iemand, die zich snel zorgen maakt om iets. Bijvoorbeeld dat mijn geliefden iets overkomt. Ik denk, dat ik daarom juist ook aangetrokken wordt door angst. Ik denk dat een van mijn grootste angst is, dat ik in een vertrouwde omgeving komt (bijvoorbeeld mijn eigen huis) en dat ik voel dat er iets niet klopt, er iets mis is. Bijvoorbeeld in de film ‘Sleeping with the Enemy’ (vrouw zet eigen dood in scene om te ontsnappen aan gewelddadige echtgenoot; red.). Hier komt een vrouw (gespeeld door Julia Roberts) thuis en ze merkt dat er iets niet klopt . Haar handdoek ligt op een andere plaats, dan waar ze hem heeft achtergelaten. En de labels hangen omgekeerd, zoals haar ex ze altijd hangt.’

Sharon wil haar Nederlandse lezers bedanken voor hun steun en betrokkenheid.

Zielsgeheim wordt uitgeven door A.W. Bruna en zal vanaf 11 april in de winkels liggen.

Lees Interview: Sharon Bolton over haar nieuwe boek Zielsgeheim op De Nachtvlinders

Vannacht werden in Salt Lake City, Utah de 25ste Bram Stoker Awards uitgereikt. Grote winnaars werden Joe McKinney en American Horror Story. Ter gelegenheid van de feesteditie werd ook een speciale Vampire Novel of the Century Award uitgereikt. Deze ging enigszins verrassend naar Richard Matheson for zijn boek I Am Legend en gaf zo zijn concurrenten als Interview with a Vampire en Salem’s Lot het nakijken.

I Am Legend verscheen in 1954 en wordt vaak gezien als de grondlegger van het zombiegenre en was ook een inspiratiebron voor de zombieklassieker Night of the Living Dead. Het verhaal gaat over Robert Neville, de schijnbaar enige menselijke overlevende van een pandemie die mensen in vampierachtige monsters veranderd. Neville probeert in het desolate Los Angeles te onderzoeken waarom hij immuun is voor het virus en of hij zo een remedie kan vinden voor de geïnfecteerden. Na 3 jaar van totale eenzaamheid ontmoet hij Ruth, een vrouw die ook immuun lijkt te zijn voor het virus en die al die tijd op zoek is gegaan naar andere overlevenden. De waarheid is echter dat Ruth wel geïnfecteerd is en werd uitgestuurd door de vampieren als lokaas om Robert Neville te pakken te krijgen.

Bij de boekenprijzen ging de belangrijkste prijs, deze voor beste boek, naar Flesh Eaters van Joe McKinney. Dit is het derde deel in de zombie-apocalyps-boekenreeks Dead World. Wanneer Houston geteisterd wordt door een storm, wordt de stad niet alleen overspoeld door water, maar ook door zombies. Terwijl de mensen zich in veiligheid proberen te brengen door op de daken van de gebouwen te klauteren, zwemmen de zombies als haaien in het stijgende water. Iedereen wie ten prooi valt aan hun, verandert zelf in een zombie. Al gauw groeit hun aantal exponentieel. Reddingswerkster Eleanor Norton probeert zoveel mogelijk mensen in veiligheid te brengen, maar naarmate de zombieplaag zich steeds meer uitbreidt, heeft ze enkel nog oog voor haar man en dochter en probeert ze hen naar een quarantainezone te brengen.

De Bram Stoker Awards hebben niet enkel oog voor de literatuur, maar bekronen sinds enkele jaren ook het beste scenario. Vroeger gingen deze steevast naar filmscenario’s, maar het afgelopen jaar kan de organisatie niet meer om het grote succes van horrortelevisiereeksen als The Walking Dead, True Blood en American Horror Story heen. Ondanks het feit dat The Walking Dead genomineerd werd met twee afleveringen ging de Award toch naar American Horror Story voor de aflevering Afterbirth, geschreven door Jessica Sharzer. American Horror Story is de horrorreeks voor de Amerikaanse zender FX. Elk seizoen willen de makers Ryan Murphy en Bradley Chuck een ander soort horrorverhaal vertellen. In het eerste seizoen stond het spookhuisverhaal centraal.

Dit is een overzicht van alle winnaars:

• Beste roman: Flesh Eaters – Joe McKinney
• Beste debuutroman: Isis Unbound – Allyson Bird
• Beste young adult roman: The Screaming Season – Nancy Holder én Dust and Decay – Jonathan Maberry
• Beste graphic novel: Neonomicon – Alan Moore
• Beste verhaal: The Ballad of Ballard and Sandrine – Peter Straub
• Beste kortverhaal: Herman Wouk is still alive – Stephen King
• Beste scenario: Afterbirth – American Horror Story – Jesscia Sharzer
• Beste fictieverzameling: The Corn Maiden en Other Nightmares – Joyce Carol Oates
• Beste anthology: Demons: Encounters with the Devil and his Minions, Fallen Angels and the Possessed – John Skipp
• Beste non-fictie: Stephen King: A literary Companion – Rocky Wood
• Beste gedicht: How to recognize a demon has become your friend – Linda Addison
• Vampire Novel of the Century: I Am Legend – Richard Matheson
• Lifetime Achievement Award: Rick Hautala

Lees Joe McKinney en American Horror Story grote winnaars Bram Stoker Awards op De Nachtvlinders

Rechercheur Ash Henderson is niet bepaald het prototype keurige agent: hij is gescheiden, gedegradeerd, wordt verdacht van corruptie en draagt een groot geheim met zich mee. Vijf jaar geleden is zijn dochter Rebecca spoorloos verdwenen, op de avond voor haar verjaardag. Precies een jaar later kreeg Ash een verjaardagskaart met daarop een polaroidfoto van Rebecca, vastgebonden aan een stoel, gekneveld en doodsbang.

De man die achter Rebecca’s verdwijning zit, staat bekend als de ‘Birthday Boy’. Al jaren ontvoert hij meisjes, vlak voor hun dertiende verjaardag. Elk jaar stuurt hij de ouders van zijn slachtoffers een gruwelijke verjaardagskaart. En elke kaart komt harder aan dan de vorige. Ash heeft niemand verteld dat ook Rebecca een slachtoffer van deze maniak is, uit angst om van de zaak te worden gehaald. Hij is bereid om tot het uiterste te gaan om de zaak eigenhandig op te lossen − en wraak te nemen op de man die hem zijn dochter heeft afgenomen…

Het boek telt 416 pagina’s en naar mijn inzien is dit ietwat veel voor wat de MacBride wil vertellen. Er zitten veel losse scenes in die niets toevoegen aan het verhaal. Doordat MacBride zoveel wil vertellen gaan we helaas nergens de diepte in en missen we de kans een band op te bouwen met de karakters. De hoofdpersoon Ash Henderson is een antiheld – hij is gescheiden, gedegradeerd, woont in een krot samen met een nietsnut van een broer en de problemen stapelen zich alleen maar op. Zijn side-kick forensische psychologe Alice McDonald praat graag, lijdt aan fobieën en drinkt graag een glaasje. Hierdoor krijgt het verhaal een humoristisch tintje.

Het viel mij op dat er ook vrij veel typfouten in het boek zaten: ‘deukendeur’, ipv ‘keukendeur’. Het viel me ook op dat er vaak in een alinea gewisseld word van perspectief, zodat je even niet meer weet wie wat precies zegt tegen wie. Wat jammer is, want deze foutjes zorgen ervoor dat je even uit het verhaal getrokken word.

MacBride is er een kei in elke persoon verdacht te maken en weet daarmee de lezer steeds op het verkeerde been te zetten.

Dertien bevat veel geweld, sarcastische humor en is spannend tot het einde.
Waardering: 2 sterren

Dertien is uitgegeven door Van Holkema & Warendorf en is nu te koop als paperback en e-book.

Lees Boekrecensie: Dertien – Stuart MacBride op De Nachtvlinders

Na meer dan 10 jaar zal Stephen King nog eens zelf een volledig audioboek inspreken. Uitgeverij Simon & Schuster Audio kon deze week vol trots aankondigen dat het boek The Wind Through The Keyhole door de auteur persoonlijk werd ingelezen.

De Engelstalige versie van The Wind Throught The Keyhole komt in Amerika uit op 24 april 2012. Gelijktijdig met de release van het boek en het e-book zal ook het audioboek uitkomen. Voor de fans heeft Stephen King trouwens ook nog een verrassing in petto. Want naast het boek zal er ook exclusief een audiofragment te horen zijn van zijn volgende boek Doctor Sleep. Doctor Sleep is de langverwachte opvolger van zijn bekendste meesterwerk, The Shining. Dat boek zou als alles goed gaat in de loop van 2013 moeten uitkomen. Ook dit exclusieve audiofragment zal door King zelf ingesproken worden.

Stephen King had eerder al zijn roman Bag of Bones en memoires On Writing voor de audioversie persoonlijk ingesproken. Daarnaast sprak hij ook enkele hoofdstukken in voor de audioboeken van Heart in Atlantis en Just After Sunset. Toch was dit al van 2000 geleden dat Stephen King zijn stem nog eens verleende. Voor The Wind Through The Keyhole wou hij graag nog eens een uitzondering maken. Zelf motiveerde hij de beslissing door te melden dat hij zo’n groot deel van zijn leven heeft gespendeerd met het personage Roland Deschain en het Dark Tower-universum dat hij het leuk vond om zijn stem te verlenen aan het boek dat hem naar die wereld terug bracht.

The Wind Through The Keyhole is het achtste deel in de Dark Tower-reeks. Chronologisch speelt het zich af tussen het vierde en het vijfde deel. Centraal staat het sprookje The Wind Through The Keyhole dat Roland Deschain vertelt wanneer hij en de Ka-Tet moeten schuilen voor een storm. Het sprookje is het verhaal dat hij het liefst hoorde van zijn moeder net voor het slapen gaan. Zelf heeft Roland het sprookje nog maar één keer verteld. Dat was toen hij als jongeling een mysterieuze moord op een ranch moest onderzoeken. Er was één getuige van de moord gevonden, een angstig jongetje. Om zijn vertrouwen te winnen, vertelde Roland het hem zo bekende sprookje.

Lees Stephen King spreekt audioboek zelf in op De Nachtvlinders

Susan Hill is onder andere bekend van haar boeken als ‘Het Venetiaanse Masker’ en ‘De Vrouw in het Zwart’. Laatstgenoemde is onlangs verfilmd (The Woman in Black) en draait inmiddels in de Nederlandse bioscopen. Nu is er een nieuw klassiek griezelverhaal uit van Hill: De kleine hand.

Als boekhandelaar Adam Snow op weg naar huis de verkeerde afslag neemt, stuit hij op een vervallen landhuis. Bij de voordeur aangekomen voelt hij opeens de onmiskenbare sensatie van een kleine, koude hand die in de zijne glijdt. Eerst is Adam vooral in verwarring over het incident, maar al snel krijgt hij last van angstaanvallen en nachtmerries. Wanneer hij op onderzoek uitgaat, krijgt hij steeds vaker en steeds onheilspellender bezoek van de kleine hand…

De kleine hand is een dun boekje met slechts 128 pagina’s en is prima uit te lezen op een zondagmiddag. Susan Hill laat alle ingewikkelde plots, actuele links en literaire verwijzingen links liggen en vertelt een simpel spookverhaal in de traditie van grootmeester Edgar Allan Poe. Het angstaanjagende kind, het vervallen herenhuis, het klooster en de oude boeken zijn bekende gothic ingrediëntenen, maar Susan Hill gebruikt ze slim en mixt deze ingrediëntenen tot een nieuwe recept.

Hill speelt in haar nieuwe boek met onze nuchtere eigenschap alles te willen verklaren en onze primaire behoefte om bang te zijn voor het onverklaarbare. Al sinds Henry James zich af vroeg in zijn boek The Turn of the Screw of het geloven in geesten en waanzin niet hand in hand met elkaar gaan, gaan spookvertellers met dit idee aan de slag en moet je bij elk karakter in het verhaal af vragen wat de geestelijke gezondheid is van deze persoon. Ook bij Hills hoofdpersoon Snow ga je er aan twijfelen of hij echt alles meemaakt of dat hij misschien toch gek begint te worden..

Ondanks dat het verhaal zich afspeelt in de huidige tijd, weet Hill doormiddel van het beroep van Snow, de stoffige boeken, de stille monniken in het Franse klooster het verhaal een tijdloze kwaliteit te geven. Hill bouwt vakkundig het mysterie en de suspense op, om vervolgens het verhaal naar een hoogtepunt te brengen. Haar manier van schrijven is sfeervol en heeft goed tempo. Helaas kan de climax voor sommigen wel wat voorspelbaar zijn.

Wil je even lekker een avondje griezelen? Dan is De kleine hand perfect om te lezen!

Waardering: 3 sterren
De kleine hand van Susan hill is uitgegeven door Uitgeverij Sijthoff en is te koop in de betere boekwinkel.

Lees Boekrecensie: De Kleine Hand – Susan Hill op De Nachtvlinders

De sfeer en spanning in een boek kenmerken als die van de boeken van Stephen King en Dean Koontz doet het wellicht goed in de schappen, maar het schept ook verwachtingen. En daar waar Zone op zichzelf een prima boek is, valt het eindoordeel juist minder positief uit door deze verwachtingen. Maar dat valt de auteur Jack Lance (de Nederlander Ron Puyn) niet aan te rekenen.

Zone speelt zich af in een vliegtuig, een Boeing 747 voor de liefhebbers, en is daarmee qua locatie dus beperkt. Je hebt een cockpit, een business –en economy gedeelte, het deel voor de pursers/stewardessen in het midden, en dan heb je het wel gehad. Plus natuurlijk de toiletten. Er is dus weinig ruimte voor ‘beweging’ in het boek, en spanning en drama moeten komen uit het scala aan personages, die allemaal hun eigen redenen hebben om op de lange vlucht van L.A. naar Sydney te zitten. De personages die we in de eerste 100 pagina’s leren kennen dragen allemaal een geheim met zich mee, al wordt in het eerste deel van het boek nog niet duidelijk welk geheim dat is. Een deel laat weten liever niet op deze vlucht te zitten, ‘want ze hebben een vervelend voorgevoel’. Tip van de lezer: blijf dan thuis! Maargoed, menig horrorboek en film zou snel en onbevredigend eindigen als personages zich zo zouden gedragen.

De hoofdpersoon in Zone is assistent-purser Sharlene Thier, wiens moeder als stewardess omkwam tijdens een vliegtuigcrash. Dit geeft natuurlijk meteen aan dat er ergens iets niet goed zal zitten. Aan de binnenkant dan, want aan de buitenkant is met Sharlene niks mis. Dat is tenminste het beeld dat de schrijver in de opening schetst, met verwijzingen naar haar maatje 34, het lange blonde haar tot op de onderrug, de manier waarop ze, enkel gekleed in een witte string, gehurkt voor de droger zit, en de gulle blik die ze haar vriend/collega geeft op haar appelvormige borsten. Op zich is niks mis met een mooi plaatje, maar behalve duidelijk te maken dat Sharlene Jack’s idee is van een lekker ding, voegt het niet echt iets toe aan het boek. Wat wel iets toevoegt is het verleden van Sharlene waar de lezer langzaam maar zeker mee kennismaakt, en de redenen voor de nachtmerries die ze heeft, gekoppeld aan haar morbide angst voor het donker.

Claustrofobie, woedeaanvallen, angst voor het donker, het kunnen aanvoelen ‘wanneer iets ernstigs gaat gebeuren, veel van de passagiers hebben er last van. Het uitgebreid schetsen van de personages en de langzame opbouw van spanning doen inderdaad aan Stephen King denken, maar halen dat niveau niet. De karakters gaan daarvoor net te weinig leven. Ongewild moest ik tijdens het lezen een aantal keer terugdenken aan het befaamde deel van Twilight Zone – The Movie waarin een passagier met vliegangst een monster op de vleugel ziet zitten (‘Nightmare at 20.000 feet’). Die vergelijking is lastig te winnen, net zoals de vergelijking met Stephen King eigenlijk onterecht is, en misschien ook wel oneerlijk. De grootmeester haalt zelf soms/vaak (al naar gelang wie je het vraagt) zijn eigen topniveau niet. De spanning in Zone komt dan ook niet zozeer voort uit ‘de horror’ zelf, maar uit de combinatie hiervan met een vliegtuig waarin langzaam maar zeker alles misgaat. Technische details maken voor mij een boek niet per definitie beter, vaak is het resultaat zelfs negatief, maar in Zone werkt het. Het is dan ook zeker geen boek om te lezen op een vliegveld, wachtend op je vlucht. Of juist wel, je kunt tenslotte nog besluiten om niet te boarden…

Zone is uitgebracht door uitgeverij Luitingh en is te koop in de Nederlandse boekhandel.
Beoordeling: 3 sterren

Lees Boekrecensie: Zone – Jack Lance op De Nachtvlinders

Dé oplossing voor het abortusvraagstuk, donortekort en het wegwerken van ongewenste kinderen. De wet op het leven. Abortus is verboden, maar hierbij is ooievaren (het kind bij iemand anders voor de deur leggen, zonder betrapt te worden) toegestaan. Wanneer het kind tussen het 13^e en het 18^e levensjaar zit, kunnen zijn/haar ouders of de staat beslissen om het te laten splitsen. En ja, dat is zo luguber als het klinkt. Dit houdt in, dat het kind uit elkaar gehaald wordt, en de afzonderlijke lichaamsdelen gebruikt worden als donormateriaal. Hierbij is de regel, dat zoveel mogelijk van het desbetreffende kind moet worden hergebruikt. Ongewenste kinderen kunnen op deze manier makkelijk weggewerkt worden, en dit zorgt voor ruim voldoende donormateriaal. Leuke oplossing, maar wat als je een tiener bent en nog lang niet dood wilt? Of er is je al heel je leven voorgehouden, dat gesplitst worden je speciaal maakt?

‘Er zijn drie groepen ‘splitsers’: de onhandelbare jongeren, zoals Connor, wiens ouders het niet langer met hem zien zitten. De kinderen van de Staat die niet getalenteerd genoeg zijn om door te mogen leven, zoals Risa. En degenen als Lev: het tiende kind van zeer gelovige ouders dat volgens zijn religie voorbestemd is gesplitst te worden. De paden van Connor, Risa en Lec kruisen elkaar. Is het waar dat een groep splitsers in de illegaliteit is beland? Valt er te ontsnappen aan hun lot?’

Nu kan donatie al een mooi thema zijn voor horrorboek. Bedenk je maar eens, dat doktoren je eerder dood laten gaan, omdat je een orgaandonor bent. Neal Shusterman gaat hierin nog een stapje verder, en creëert zijn eigen wereld, waarin de regels omtrent doneren wel heel erg ver gaan. Bepaalde problemen zijn door deze regels opgelost, zoals bepaalde ziektes. Want dan neem je toch gewoon een nieuw hart of kaak. Maar moet dit echt ten koste gaan van tieners?

Shusterman zet het bovenstaande neer in een eng en beklemmend verhaal. Splitsen wordt in het boek meer dan een vage voorstelling. Shusterman geeft een uitgebreide anatomische beschrijving van het splitsingsproces, die je als lezer koude rillingen bezorgd. Hierin worden organen één voor één verwijderd, terwijl de splitser langzaam het bewustzijn verliest. Het is te afschuwelijk en tragisch voor woorden.

Naast horror biedt het verhaal alleen nog meer. Shusterman schuwt niet om bepaalde filosofische thema’s omtrent abortus en donatie aan te stippen. Wat gebeurt er met je ziel/je bewustzijn, wanneer je wordt gesplitst? En wie bepaalt hoe waardevol iemands leven is? Een interessante personage hierin is Cy-Ty, die zich laat leiden door de persoon, waarvan hij een lichaamsdeel heeft overgenomen.

Daarbij gaat hij ook dieper in op de emoties, die het splitsen tot gevolg heeft. Want je wordt als tiener zijnde in feite afgedankt, omdat je bijvoorbeeld te lastig bent of niet voldoet aan bepaalde eisen. Shusterman weet deze elementen goed te balanceren met de horrorelementen, waardoor de vaart goed in het verhaal blijft.

Het boek bestaat uit diverse hoofdstukken, die steeds een ander persoon aan het woord laat. Hierdoor krijg je als lezer een steeds andere zienswijze op bepaalde ethische vragen. Dit zet je tot nadenken. Ook maken diverse personages ontwikkelingen door, in hun kijk op bepaalde dingen. Dit maakt het verhaal des te geloofwaardiger en interessanter, en zorgt voor onvoorspelbare ontwikkelingen. En aan het eind van het boek krijgt de lezer eindelijk antwoord op de brandende vraag: ‘Valt er te ontsnappen aan het lot van een splitser?

Kortom, Shusterman heeft met ‘Gesplitst’ huiveringwekkend en ethisch interessant boek geschreven, dat de lezer nog lang bij zal blijven. Dit boek is een van de bewijzen, dat het Young Adultgenre een interessante bron is voor horrorboeken, die de moeite waard zijn. En nu maar hopen dat het door Shusterman geschetste (griezelige) toekomstbeeld, niet onze toekomst is…..

Neal Shusterman heeft theater en psychologie gestuurd en heeft diverse boeken voor Young adults en volwassenen op zijn naam staan. De thema’s van zijn boeken lopen uiteen van humoristisch tot thrillers en science-fiction. Daarnaast schrijft hij ook voor de televisie. Voor zijn boeken heeft Shusterman diverse prijzen gewonnen. De filmrechten van Gesplits zijn inmiddels verkocht.

Het boek ‘Gesplitst’ is uitgebracht door uitgeverij Lemniscaat en is te koop in de betere boekhandel.

Beoordeling: 4,5

Lees Recensie: Gesplitst – Neal Shusterman op De Nachtvlinders

De belangrijkste literatuurprijzen voor horrorauteurs zijn zeker en vast de Bram Stoker Awards, die uitgereikt worden door de Horror Writers Association. Deze organisatie maakte gisteren haar definitieve nominatielijst op voor de Bram Stoker Awards 2011. Schrijver Gene O’Neill is de grote slokop met 3 nominaties, voor beste roman, beste verhaal en beste kortverhaal. Dat horror stilaan de televisie aan het veroveren is, blijkt ook uit de nominaties bij het beste scenario. Enkel maar 2 films zijn genomineerd, terwijl de rest in die categorie verdeeld wordt door The Walking Dead, American Horror Story en True Blood.

Dit zijn de genomineerden in de belangrijkste categoriëen:

Beste roman

• Christopher Conlon – A Matrix of Angels
• Greg Lamberson – Cosmic forces
• Ronald Malfi – Floating Staircase
• Joe McKinney – Flesh Eaters
• Gene O’Neill – Not Fade Away
• Lee Thomas – The German

Beste debuutroman

• Allyson Bird – Isis Unbound
• John Hornor Jacobs – Southern Gods
• Frazer Lee – The Lamplighters
• Thomas Roche – The Panama Laugh
• Brett J. Tailey – That which should not be

Beste Young Adult roman

• J.G. Faherty – Ghosts of Coronado Bay (A Maya Blair Mystery)
• Nancy Holder – The Screaming Season
• Daniel Kraus – Rotters
• Jonathan Maberry – Dust & Decay
• Patrick Ness – A Monster Calls
• Kenneth Oppel – This Dark Endeavor: The Apprentice of Victor Frankenstein

Beste graphic novel

• Vera Brosgol – Anya’s Ghost
• Joe Hill – Locke & Key volume 4
• Jeff Jensen – Green River Killer
• Jonathan Maberry – Marvel Universe vs Wolverine
• Mike Mignola & Christopher Golden – The Plague Ships
• Alan Moore – Neonomicon

Beste scenario

• Alan Ball – Spellbound (True Blood S4E08)
• Scott M.Gimple – Pretty much dead already (The Walking Dead S2E07)
• Scott M. Gimple – Save the last one (The Walking Dead S2E3)
• Cory Goodman – Priest
• George Nolfi – The Adjustment Bureau
• Jessica Sharzer – Afterbirth (American Horror Story S1E12)

Beste verhaal

• Michael Louis Calvillo – 7Brains
• Brian Hodge – Roots and all
• Caitlin Kiernan – The Colliers’ Venus
• John R. Little – Ursa Major
• Gene O’Neill – Rusting chickens
• Peter Straub – The Ballad of Ballard and Sandrine

Beste kortverhaal

• Adam Troy Castro – Her husband hands
• Stephen King – Herman Wouk is still alive
• Ken Lillie-Praetz – Hypergraphia
• Gene O’Neill – Grafitti Sonata
• George Saunders – Home
• Kaaron Warren – All you can do is breathe

De Bram Stoker Awards 2011 zullen uitgereikt worden op 31 maart tijdens de World Horror Convention in Salt Lake City, Utah. Op dat event zal ook het beste vampierenboek van de eeuw worden verkozen.

Lees De nominaties voor de Bram Stoker Awards 2011: op De Nachtvlinders

‘Vooravond van Armageddon’ is het tweede deel van de serie ‘Kronieken van de nieuwe tijd’ en het vervolg op het boek ‘Het duistere Pact’. Het boek is beduidend dikker dan het eerste deel, en dit betekent dus voor de lezer veel horrorplezier. Naast een flinke dosis duivelse horror laat het boek ook zien, hoe ver de mens kan gaan in bepaalde ideeën. En wanneer je het boe dichtslaat, kijk je toch wel even anders tegen de mensheid aan. En dat zegt toch wel iets over de kracht van dit boek.

‘Mike schiet met een bonkend hart overeind in bed. De afschuwelijke beelden die hij in zijn slaap gezien heeft, trekken aan zijn geestesoog voorbij. Het was geen droom. Hij twijfelt er niet aan dat ergens op de wereld het proces in gang is gezet. Hij pakt zijn mobiele telefoon, belt Gaby in Parijs en zegt: “Het is begonnen.”

Aimée heeft al bijna twaalf jaar geen contact meer met haar vader, de geneticus Gedeon Meijer. Toch voelt ze zich verplicht te gaan als hij haar belt en smeekt om naar zijn levenswerk te komen kijken. Aangezien haar moeder sinds de scheiding een onverklaarbare angst voor Gedeon heeft, vertelt Aimée niets over haar voorgenomen bezoek. Het is een beslissing die ze zichzelf de rest van haar leven zal verwijten.

Als de vijftienjarige Sandra Heuvelman ziet hoe een bestelbusje een oude man van zijn sokken rijdt, schiet ze hem te hulp. Ze is diep onder de indruk van zijn gouden gloed. Sinds kort weet ze dat de kleuren die ze bij mensen waarneemt aura’s zijn. Ze is nog bezig te ontdekken wat dit betekent, totdat er nieuwe mensen naast haar komen wonen. Ze raakt bevriend met Monique, de dochter van buurvrouw Hannelore Uytenbroek. Zij beweert stellig dat aura’s niet bestaan. Wat Sandra op dat moment niet weet, is dat Monique daar zo haar redenen voor heeft.

Drie verhaallijnen die los van elkaar lijken te staan, kruipen in “Vooravond van Armageddon” naar elkaar toe. In het vervolg op “Het duistere pact” blijken ogenschijnlijk gewone mensen dit niet te zijn. Zonder te beseffen wat er werkelijk aan de hand is, raken zij verwikkeld in op nachtmerries gelijkende situaties. Zij zijn getuige van het ontbranden van de strijd tussen Licht en Duisternis. Een strijd die verder smeult als een ondergrondse veenbrand, klaar om de mensheid ongemerkt in de as te leggen…

Is er nog iemand die het tij kan keren?’

‘Vooravond van Armageddon’ bevat diverse personages, van wie de levens verderop in het verhaal als puzzelstukjes in mekaar vallen. Elk persoon moet afrekenen met hun eigen dosis nachtmerries en vechten tegen duivelse krachten, zowel letterlijk als figuurlijk. Want het is niet altijd de duivel, maar ook de mens, die tot duivelse daden in stad is. En dat laatste is misschien nog wel het meest huiveringwekkend.

De diverse personages maken allen hun eigen ontwikkeling door, waarbij dieper in wordt gegaan op hun persoonlijkheid met hun krachten en zwaktes. Dit houdt het verhaal interessant, want als lezer leef je dan met (bijna) elke personage mee.

Hierbij ziet Lampers goed en kwaad als een continuüm. Personen die in principe goed zijn, kunnen door bepaalde invloeden van buiten juist slecht worden. Daarbij speelt het verhaal speelt zich af in een ogenschijnlijk normale wereld met normale mensen. Dat leidt ertoe dat het heel gemakkelijk voor te stellen is, dat het echt kan gebeuren. En juist dat is één van de kenmerken, die het boek zo spannend maken.

Rianne Lampers laat in dit boek eveneens zien, dat ze zich goed heeft ingelezen met betrekking tot het kwaad. Dit is terug te vinden in verwijzingen naar de bijbel en diverse benamingen, die ze gebruikt. Dit draagt bij aan de complexiteit van het boek. Daarnaast gebruikt Lampers net als in haar eerste boek, verwijzingen naar een aantal songteksten. Dit prikkelt de lezer om de muziek op te zoeken en deze te relateren aan het verhaal. Het geeft het boek net een extra dimensie.

Het boek richt zich naast de duivelse krachten ook op de goede krachten, de zogenaamde ‘dienaren van het licht’. Ook hier weet Lampers haar kennis goed te verweven in het verhaal. Het gevaar is alleen de achtergrondinformatie hierover wat zweverig aandoet. Aan de ene kant interessant, maar aan de andere kant kan de nuchtere mens onder ons zich hieraan storen.

Natuurlijk spreken een onderwerp als de duivel tot de verbeelding en hier is al veel over geschreven. Wel laat Lampers zien, dat ze hierbinnen een geheel eigen stem heeft. Het boek bevat diverse onverwachte plotwendingen en creëert daarmee een bepaalde spanning wat je steeds weer nieuwsgierig maakt naar de volgende bladzijde.

Wel is er een klein puntje van kritiek te noemen over de vormgeving van het boek. Het lettertype van het boek is relatief klein. Dit zorgt er aan de ene kant voor, dat er in het boek veel te lezen staat. Aan de andere kan het lang turen naar kleine letters niet altijd even prettig zijn.

Samenvattend gezegd heeft Lampers met ‘Vooravond van Armageddon’ een sterk horrorverhaal geschreven, die meer dan de moeite waard van het lezen is. Boeiende diepgaande personages, een onvoorspelbare verhaallijn en veel duistere horror. Een interessante toevoeging aan het horrorgenre.

‘Vooravond van Armageddon’ is het tweede boek van Rianne Lampers dat verschijnt bij Celtica Publishing. Helaas is het boek maar in enkele boekhandels te krijgen, maar hopelijk worden dat in de toekomst meer. Wel is het boek te bestellen via diverse websites.

Beoordeling: vier sterren

Lees Recensie: Vooravond van Armageddon – Rianne Lampers op De Nachtvlinders

Een verhalenbundel met als onderwerp het sub-genre ‘body horror’, dat is het boek The Mammoth Book of Body Horror met verhalen van Stephen King, Cliver Barker en HP Lovercraft. Dit boek  wordt in maart 2012 uitgebracht in Engeland.

De uitgeverij zegt het volgende over het boek:

A very special and unique anthology celebrating the sub-genre of ‘Body Horror’, tracing its origins right up to the most modern exponents of the form. Featuring a veritable ‘who’s who’ of horror literature, and including the stories those classic Body Horror movies – The Thing, The Fly and Re-Animator – were based on, this promises to be a groundbreaking and landmark release in the history of the genre. 

Alle verhalen die erin staan op een rijtje:

Transformation door Mary Shelley
The Tell-Tale Heart door Edgar Allan Poe
Herbert West: Re-Animator door H.P. Lovecraft
Who Goes There? door John W. Campbell
The Fly door George Langelaan
Tis The Season To Be Jelly door Richard Matheson
Survivor Type door Stephen King
The Body Politic door Clive Barker
The Chaney Legacy door Robert Bloch
The Other Side door Ramsey Campbell
Fruiting Bodies door Brian Lumley
Freaktent door Nancy A. Collins
Region Of The Flesh door Richard Christian Matheson
Walking Wounded door Michael Marshall Smith
Changes door Neil Gaiman
Others door James Herbert
The Look door Christopher Fowler
Residue door Alice Henderson
Dog Days door Graham Masterton
Black Box door Gemma Files
The Soaring Dead door Simon Clark
Polyp door Barbie Wilde
Almost Forever door David Moody
Butterfly door Axelle Carolyn;
Sticky Eye door Conrad Williams.

Wanneer en of het boek in het Nederlands vertaald gaat worden is niet duidelijk.

Lees The Mammoth Book of Body Horror met Stephen King en Clive Barker op De Nachtvlinders

Na het eerste boek in de Wonderkind-trilogie van G.L. D’Andrea wilde je gelijk verder lezen in het volgende deel. Gelukkig hoefden we niet heel lang te wachten op Het Teken van de Roos. Dit boek kun je alleen lezen als je het eerste deel ook gelezen hebt. Ondanks alle voorzorgsmaatregelen kan er dus hier en daar een spoiler in staan.

Er zijn wijken in Parijs die op geen enkele kaart te vinden zijn. Straten die alleen in de ogen van hun bewoners bestaan. Huizen die even later niet meer terug te vinden zijn. Caius is het Wonderkind. Met deze onthulling is zijn leven veranderd in een nachtmerrie. Hij is door de afschrikwekkende Herr Spiegelmann naar de verborgen Parijse wijk Dent de Nuit gelokt en zit nu opgesloten in zijn huis. Telkens als Caius zich iets probeert te herinneren, stroomt er bloed uit een litteken op zijn borst. Dit is het Teken van de Roos. 

In dit tweede boek van de Wonderkind-trilogie komt Caius erachter dat hij een nieuwe, beangstigende gave heeft: hij kan het verleden lezen van wie of wat hij maar tegenkomt. Met gevaar voor eigen leven komt hij zo meer te weten over Herr Spiegelmann, maar ook over zichzelf. Alles blijkt anders dan hij altijd had gedacht…

Het Teken van de Roos is een stuk duisterder en nog minder kinderachtig dan De Zilvermunt. In dit boek waant de lezer zich in een wereld die beangstigend, fascinerend en onvoorstelbaar tegelijk is. De wereld waarin splendides, wisselaars en jagers de normaalste zaak van de wereld zijn, maar er is niet sprake van maar één wereld. In al deze werelden is het oorlog en er is daardoor dus veel dood en verderf en bloed.

Sommige stukken in het boek zijn zo onlogisch en onvoorstelbaar dat een hoofdstuk soms twee keer gelezen moet worden. Ook het continu wisselen van perspectief per hoofdstuk zonder al te duidelijk te laten weten in welke gedachtenstroom van een personage je nu weer terecht gekomen bent, zorgt soms voor gefronste blikken tijdens het lezen.  Ook naar het einde van dit boek denk je dat je alles begrijpt, maar de plottwisten aan het einde zorgen weer voor een prachtig open einde.

Waardering: 3 sterren

Het boek is uitgegeven door WB Fantasy, Wonderkind boek nummert 2 Het Teken van de Roos ligt nu in de winkel. Lees ook de recensie van boek 1 De Zilvermunt.

Lees Boekrecensie: Het Teken van de Roos – G.L. D’Andrea op De Nachtvlinders

Martin trok aan het bord van zijn overhemd. Hij probeerde het bovenste knoopje los te maken maar zijn handen trilden te veel. Hij had het enorm benauwd en het voelde alsof hij zou gaan stikken. Hij trok nu zo hard aan zijn overhemd dat het knoopje los sprong. ‘Zo dat is beter’. Hij wreef over zijn keel en ging daarna met zijn handen door zijn haar. De stoel waar hij op zat kraakte. Hij boog voorover en staarde naar de vuilniszakken die midden in de woonkamer stonden. Zes stuks. Hij had niet verwacht dat het schoonmaken zo’n enorme klus zou zijn. Hij pakte een zakdoek uit zijn broekzak en veegde het zweet van zijn voorhoofd.

Waar moest hij die zakken nu laten? De vuilcontainers die voor de flat stonden waren altijd vol. Veel mensen kwakten hun vuil er gewoon naast. Maar in dit geval vond hij dat niet zo’n goed idee. Misschien kon hij het kwijt op de stortplaats? Hij keek op zijn horloge. Nee dus, die was allang dicht. Wachten tot morgen was ook geen optie, het zou snel gaan stinken. Hij dacht er nog even over na. Misschien moest hij de zakken eerst maar eens naar zijn auto brengen, dan zou hij daarna wel beslissen waar hij ze het best kon dumpen.

Martin stond op en pakte twee zakken. Loeizwaar waren ze. Hij sleepte ze naar het trappenhuis. Daar kwam hij zijn buurvrouw, Frida, tegen. Een gezellige, echte Amsterdamse van middelbare leeftijd. “Hey Martin, hoe gaat t ermee? Al een tijdje niet gezien. Jezus, die zakken zien er zwaar uit zeg, zal ik even helpe tillen?”. “Eh, hallo Frida, ja ik kan eigenlijk wel wat hulp gebruiken. Ik heb er nog vier op de hal staan”. “Serieus? Wat heb jij gedaan dan? Grote schoonmaak? Hahaha” ze lachte uitbundig. Martin glimlachte terug en drukte de knop van de lift in.

“Nou die containers zien er aardig vol uit, hè? Ik denk niet dat we dat hier nog kwijt kunnen” zei Frida. “Nee, dat dacht ik al, ze moeten naar mijn auto. Ik breng ze dan wel ergens anders heen”. Frida knikte en samen haalden ze de andere vier zakken op. “Nou Frida heel erg bedankt voor het sjouwen hoor”. “Ja, niets te danken hoor, jij helpt mij ook altijd met van alles”. Ze lachte vriendelijk. “Tis het trouwens rustig? Is je dat al opgevallen?”. “Nou. Nu je het zegt, het is inderdaad rustig. Vreemd”. “Zeker vreemd… Máár mij hoor je er niet over zeiken hoor. Was het maar elke dag zo…” Frida zwaaide naar Martin en verdween in het trappenhuis.

Oké, terug naar de vuilniszakken. De zes zakken die nu bij hem in de auto stonden. Wat ging hij daarmee doen? Hij besloot om eerst maar eens zijn auto te starten, hij zou onderweg wel kijken waar hij de troep kon dumpen. Langzaam reed hij de straat uit, op naar de snelweg. Zijn handen ontspanden zich achter het stuur, zijn schouders zakte naar beneden. Hij dacht na over de gebeurtenissen die zich hadden afgespeeld de afgelopen uren.

Hij had ternauwernood de werkdag overleefd. Zijn trouwe vriend Red Bull had hem nog niet in de steek gelaten. Op de terugweg reed hij bijna een oud vrouwtje met een rollator aan omdat hij zijn oogleden een paar seconden had laten rusten. Gelukkig waren zijn remschijven in orde en kon hij het mens nog net ontwijken. Daarna was hij klaar wakker. Zijn lijf zat vol met adrenaline. Hij was uitgestapt om te kijken of alles goed was met de vrouw. Dit was gelukkig zo maar hij kreeg de volle laag van omstanders. Hij was snel weer in zijn auto gestapt en naar huis geracet.

Thuis aangekomen was hij op de bank geploft. Hij spitste zijn oren en wachtte. Daar was het al… boem… boem… boem… en toen steeds sneller boem, boem, boem, boemerdeboem, BOEM, BOEM, BOEM. Martijn deed zijn vingers in zijn oren en voelde zijn hart sneller kloppen. Hij kreeg het benauwd. Dit tergende geluid wat hem nu al meer dan een jaar uit zijn ritme haalde en wat ervoor zorgde dat hij ’s avonds niet meer slapen kon. Hij werd er helemaal gek van. Martin stond op en ijsbeerde door de woonkamer. Op de maat van de beat die door de woonkamer muur heen dreunde. Slaan op de muren had hij wel eens gedaan maar dat hielp niet. Daar werd het alleen maar erger van. Hij was ook wel eens aan de deur geweest. Dat had hem een blauw oog en een bedreiging opgeleverd. Politie bellen? Ha! Dat zou zijn dood betekenen en aangezien hij nog wat langer dan vandaag wilde leven deed hij dat ook maar niet.

Ondertussen bleef het gebeuk doorgaan. Van ’s avonds laat tot ’s morgens vroeg, wanneer Martin naar zijn werk moest. Met stapels oordoppen en slaappillen probeerde hij het geweld tegen te gaan. Maar de ‘boem, boem, boem’ won altijd. Het hield hem wakker, het maakte hem gek. En nu had hij bijna iemand dood gereden. Er moest iets gebeuren. ‘Er moet wat gebeuren’ had hij tegen zichzelf gezegd.

Hij was opgestaan en naar de hal gelopen. Daar stond hij voor de deur van zijn buurman. Angstvallig had hij naar de bel gekeken. Hij strekte zijn arm uit. Zijn hand trilde. Toch lukte het hem om op de bel te drukken. Hij slikte, zijn keel was droog. Met een ruk ging de deur open. “O.. Jij bent het. Moet je?” vroeg de man in de deuropening. Martin wilde wat zeggen maar er kwam geen geluid uit zijn mond. De man in de deuropening keek hem vragend en tegelijk geïrriteerd aan. Toen draaide hij zich om. ‘Shit, m’n telefoon gaat. Ik weet niet wat je wilt maar kom binnen en sluit de deur ja’. De man liep de woonkamer in. Martin keek om zich heen. Het was doodstil op de hal. Geen kip te zien. Hij stapte naar binnen, sloot de deur en liep de woonkamer in. De buurman stond voor het raam met zijn mobiele telefoon tegen zijn oor aangedrukt. ‘Ja, ouwe ik kan je die shit wel leveren, heb ik toch al gezegd. Maar ik kan er nu niet over praten. Die noob van hiernaast is over de vloer’. Hij hing op en keek Martin aan. ‘Zo noob, wat moet je?’. ‘Ik eh…’ zei Martin. ‘Ja wat? Kom je hier weer om te zeiken over mijn muziek? Dat is het zeker he? Dat ie zachter moet ofzo? Nou ik heb je vorige keer al gezegd, ik maak zelf uit hoe hard dit ding staat en als jij er last van heb dan moet jij maar verhuizen’. Er verscheen een big smile op het gezicht van de man. Hij liep naar zijn stereo en zette het geluid voluit. Hij liep naar Martin toe en kwam heel dichtbij. ‘Wat ga je doen dan?’.

Met een plotselinge snelheid schoot Martins arm langs de nek van zijn buurman. De man zakte op zijn knieën en greep naar zijn keel. Bloed stroomde langs zijn handen naar zijn ellebogen op de vloer. Hij keek Martin met grote ogen aan. Martin stond aan de grond genageld met in zijn rechterhand zijn Victorinox keukenmes. Hij had het de hele tijd achter zich verborgen gehouden en zojuist gebruikt om de keel van zijn buurman door te snijden. Hij hief zijn arm omhoog. “Nee…” gorgelde de buurman. Het mes kwam in zijn rechterschouder terecht. De man schreeuwde het uit van de pijn. Martin hief zijn arm weer omhoog en ditmaal stak hij het mes in de linker schouder. Vervolgens stak hij het mes overal waar hij het steken kon. Wel vijftig keer, achter elkaar, steeds sneller en sneller, totdat hij bijna niet meer kon ademen.

Hij had zich omgedraaid en de snoeren van de stereo doorgesneden. Stilte. Het was sinds lange tijd eindelijk stil. Hij was op een stoel gaan zitten. Het drong niet echt tot hem door wat er was gebeurd. Hij staarde naar het lijk van zijn buurman, overal zat bloed. Op de vloer zat bloed, op de stoelen, de bank, de muur en de eettafel. “Wat een troep” hoorde Martin zichzelf zeggen. Dit moet ik maar eens gaan opruimen.

Hij begon het lijk in stukken te hakken. Het was nog een heel gedoe want buurman woog zeker 90 kilo. De lichaamsdelen stopte hij in vuilniszakken. Daarna mopte hij het bloed van de vloer met een dweil, gelukkig lag er laminaat. De muur en de meubels werden behandeld met Cif en een schuurspons. Zo goed als nieuw. Daarna was hij op een stoel gaan zitten om uit te rusten en had hij het zweet van zijn voorhoofd geveegd met een zakdoek.

Martin draaide zich om en keek naar de achterbank van zijn auto. ‘Ja, en nu lig je in stukjes op de achterbank van mijn auto he’. Hij keek weer voor zich en wist inmiddels een plek waar hij de zakken kon dumpen. Het Geiger bos lag een paar kilometer buiten de stad en was de perfecte plek. Het was er ’s avonds pikdonker. Niemand zou hem kunnen zien. Hij zou een diepe kuil graven en daar de zakken in dumpen. Daarna zou hij het gat weer dichtgooien en bedekken met bladeren. Hij zou rustig naar huis rijden, een wijntje inschenken, genieten van de rust en uiteindelijk in slaap vallen als een baby.

Twee weken later
De bel gaat. Martin doet open. Voor hem staat een jongeman met een doos onder zijn linker arm. ‘Hallo, ik ben Frank. De nieuwe buurman”. Hij steekt zijn hand uit en glimlacht. Martin geeft hem een hand en glimlacht terug. “Euh ik hoop niet dat ik u lastig val maar ik heb per ongeluk mijn deur in het slot laten vallen, terwijl mijn huissleutel nog binnen ligt. Ik heb helaas ook niet het nummer van de verhuurder zo snel bij me dus ik vroeg me af of u mij daarmee kunt helpen?”. Martin kijkt aandachtig naar de jongen ‘natuurlijk kan ik je daarmee helpen, kom binnen, dan bel ik even de verhuurder’. De jongen wil naar binnen stappen maar Martin draait zich om en houdt hem tegen. “Je bent toevallig toch geen fan van die akelige hardcore muziek he?” Martin kijkt de jongen nu doordringend aan. “Eh nee meneer, ik ben zeker geen fan van hardcore muziek”. “O… nee dan is het goed want anders had ik je moeten vermoorden”… Heel even is het stil. Dan begint Martin hard te lachen “hahaha, nee grapje joh, ik maak maar een grapje kom toch binnen”. De jongen lacht opgelucht en trekt de deur met een zwaai achter zich dicht.

Hanneke Boon is 27 jaar. Sinds klein af aan a gefascineerd door het onnatuurlijke zoals zombies, vampieren, geesten, weerwolven enzovoorts. Uiteraard volgt ze series als True Blood en Being Human. Verder houdt Hanneke van het werk van Tim Burton en is Halloween haar favoriete feestdag. Als kind schreef ze al korte verhalen en recent heeft dat weer opgepakt. Schrijfster worden is niet haar ambitie, maar Hanneke deelt graag haar korte verhaal met andere thriller-/horrorliefhebbers.

Lees Kort verhaal: Hardcore Horror door Hanneke Boon op De Nachtvlinders

Zwart Bloed: In mist gevangen begint met de gruwelijke ontdekking van een slachtpartij in het oude pand van het Leger des Heils in Rotterdam. De politie vindt er een heleboel lijken en vreemde symbolen op de muren. Een week later krijgt Anne Sommer een vreemde brief in haar brievenbus. Ze wordt uitgenodigd op Halloween voor een gesprek in dit pand. Dit is op een paar dagen tijd omgebouwd tot het rockcafé Demons Liar. Dat wordt geleid door de uiterst aantrekkelijke en charmante Dion de Winter.

Anne vermoedt dat het hier gaat om een flauwe grap, aangezien Dion de Winter een fictief personage is die ze in haar dromen had gecreëerd om te vluchten uit de harde realiteit van haar leven. Maar de man ziet er precies uit zoals in haar dromen en weet ook heel wat geheimen die niemand anders weet. Dion de Winter is dan ook niet degene wie hij beweert te zijn. Eigenlijk is het een eeuwenoude demon die Anne misbruikt om te ontsnappen uit zijn eigen hel.

Hiervoor misbruikt hij de fantasierijke dromen van Anne en weet hij haar in zijn macht te grijpen. Anne voelt wel dat de zaken niet kloppen, maar toch weet Dion de Winter haar dromen te laten uitkomen. Bovendien weet hij haar geheugen te verduisteren en sluit hij al haar vrienden buiten. Zo ook haar nichtje Lotte. Zij roept de hulp in van Anne’s vriendin en wicka Helen. Samen proberen ze de demon te stoppen in zijn strijd zich te bevrijden uit de hel.

In mist gevangen is het eerste boek van Shirley-Ann van Wingerden uit de Zwart Bloed-reeks en werd in eigen beheer uitgegeven. Dat maakt dat het boek een professionele redacteur moest missen. En dat gemis wordt op regelmatige tijdstippen duidelijk in het boek. Zo heb ik mij een paar keer moeten ergeren aan spellingsfouten, typfouten en af en toe rare zinsopbouwen. Ook in de opmaak loopt het een paar keer mis. Zo wordt de opvullen-functie voor het bekomen van een mooie bladspiegel regelmatig gecombineerd met het verkeerd gebruik van spaties. Hierdoor krijg je storende witruimten in alinea’s.

Dit zijn natuurlijk schoonheidsfouten die nog door de vingers gezien kunnen worden. Maar het gemis van een redacteur is ook merkbaar in de uitwerking van het verhaal. Het basisidee voor het boek is best wel intrigerend en er vloeit de nodige horror uit voort. Maar ik had het idee dat de schrijfster elk idee dat ze had in haar boek wou verwerken. Hierdoor wordt het boek soms wat vermoeiend en overdadig in zijn plotontwikkelingen. Het was beter geweest dat er enkele ideeën geschrapt werden. Zo mocht van mijn part de hele politieverhaallijn geschrapt worden. Ook het langdradige vierde hoofdstuk (30 pagina’s terwijl andere hoofdstukken gemiddeld minder dan 10 pagina’s bedragen) kon een schavende hand gebruiken. Aan de andere kant konden sommige plotontwikkelingen beter uitgewerkt worden. De achtergrond van heks Helen en haar Warlock-broer Doryan verdienden meer aandacht en een betere introductie in het verhaal.

Ondanks die tekortkomingen kan ik niet zeggen dat Zwart Bloed: in mist gevangen een slecht boek is en dat ik er mij heb moeten doorworstelen. Neen, de schrijfster weet wat ze wilt vertellen en hanteert daarbij een vlotte pen. Bovendien herhaal ik nog eens dat het idee achter het verhaal best sterk is en het de nodige munitie levert voor een spannend en leuk boek. Laat dit boek dan ook door de juiste handen bewerken en je krijgt een uitstekend boek in de Nederhorror. Er zit hiervoor voldoende potentieel in zowel het verhaal als in de schrijfster.

Beoordeling: 2,5 sterren

Meer info over waar het boek te koop is, vind je op de website van de schrijfster.

Lees Boekrecensie: Zwart Bloed: In mist gevangen – Shirley-Ann van Wingerden op De Nachtvlinders

In maart 2012 komt Dark Horse Comics met een nieuwe reeks, genaamd ‘Ragemoor’. Deze comic maakt gelijk al indruk door zijn mooie tekeningen. Het verhaal wordt omschreven als een gothic nachtmerrie, gelijkend aan grootheden als Edgar Allen Poe en Howard Philips Lovecraft.

‘Ragemoor! Een levend kasteel gevoed door paganistisch bloed en bewoond door dodelijke monsters. Het fort heeft een eigen wil en het vermogen zichzelf te veranderen. Het heeft de kracht kamers toe te voegen of te verwoesten. Zonder hulp van een menselijke hand, kan het naar believen groeien. De eigenaar van het kasteel is kwaad van jaloezie. Zijn bediening is niet menselijk en zijn geheimen zijn verschrikkelijk.’

Deze comicserie wordt gecreëerd door degenen die ook verantwoordelijk zijn voor ‘Mutant World’. Na ‘Mutant World’ en ‘The last Voyage of Sindbad’ bundelen Richard Corben en Jan Strnard weer hun krachten voor Ragemoor. Strnard schrijft het verhaal en Corben neemt de tekeningen en de cover voor zijn rekening. Naast het bovenstaande is Corben vooral bekend om zijn angstaanjagende werk voor de Hellboyseries. Denk hierbij bijvoorbeeld aan de titel ‘The crooked Man’. Met al deze werken bewijst Corben dat hij een interessante bijdrage levert aan de geïllustreerde horror in het comicgenre.

De vergelijking van Ragemoor met Lovecraft en Poe komt niet zomaar uit de lucht vallen. Corben en Strnard geven in een interview aan, dat hun inspiratie voor de horrorserie, naast verscheidene films en comics, van deze grote namen afkomstig is.

De comicserie zal in zwart/wit verschijnen. Hiervoor heeft Corben een aantal redenen. ‘Allereerst was ik ervan uit gegaan, dat de comicserie bij een kleine uitgeverij terecht zou komen. Deze uitgeverijen kunnen het zich vaak niet veroorloven om een comic volledig in kleur uit te geven. Maar nog belangrijker is; Ik heb het gevoel dat zwart, wit en grijze tinten veel meer de stemming en schoonheid uitstralen, dat past in het horrorgenre.

En waarom juist een levend kasteel als centrale karakter. Strnard zegt hierover het volgende: ‘Het kasteel kan niet spreken, alleen reageren. Dus zijn emotionele bereik is beperkt. Het kasteel kan dus niet aangeven, wat zijn verlangens, doelen of geschiedenis is. Dus het verhaal ontvouwt zich rondom de menselijke karakters, die een poging doen het kasteel te begrijpen en erin te overleven. Ragemoor lijkt geen ziel te hebben. Dit maakt zijn acties amoreel of zelfs kwaadaardig. En aan het eind van de serie zal men zijn acties misschien ook wel begrijpelijk vinden.’

Het bovenstaande belooft natuurlijk een hoop. Maar of deze comicserie zijn hoge verwachtingen waar gaat maken, zullen we gaan zien in maart. Op 21 maart zal het eerste deel van ‘Ragemoor’ verschijnen bij Dark Horse Comics. De daarop volgende  twee delen zullen respectievelijk april en mei uitkomen.

Lees Ragemoor verschijnt in maart bij Dark Horse Comics op De Nachtvlinders

Je hebt soms van die boeken waar je als recensent je niet goed raad mee weet. Rot (“Hanging Hill”) van Mo Hayder is voor mij zo’n boek. Over het waarom hiervan zo meer, eerst een kort idee van het verhaal.

Rot richt zich op de levens van twee zussen, Sally en Zoë, die helemaal van elkaar vervreemd zijn. Sally is de gescheiden moeder van een dochter, woont na een luxe levensstijl in een gammel cottage en werkt als schoonmaakster om de eindjes aan elkaar te knopen. Zoë is een rechercheur bij de politie van Bath, met destructieve verhouding met een collega en een donker verleden waarin stripclubs een rol spelen. Dat donkere verleden uit zich onder andere in een werkhouding waarin ze nooit, maar dan ook nooit doet wat de politie van haar verwacht, en momenten waarin ze onder grote stress zichzelf verminkt.

Twee levens die jarenlang niks met elkaar te maken hebben gehad, ook niet wilden hebben, komen bij elkaar door de moord op een 16-jarig meisje en het schoonmaken van het huis van een pornograaf. De toon wordt gezet op de eerste pagina’s, waarin enkele hoofdpersonen aanwezig zijn op een begrafenis. Het is niet helemaal duidelijk wiens begrafenis, maar juist door mijn eigen invulling daarvan had ik na tweeënhalve pagina al een knoop in mijn maag. Een stevig deel van het boek geeft vervolgens als een mega-flashback aan hoe iedereen daar is gekomen.

Verwacht geen bovennatuurlijke ontwikkelingen, metamorfoses bij volle maan of expliciet geweld. De horror van Rot zit hem in de gruwelijke gevolgen die beslissingen kunnen hebben. Beslissingen die met de beste intenties worden genomen, bedoeld om geliefden te beschermen, maar vervolgens juist hen verscheuren. Qua spanning begint het boek sterk, eindigt het geweldig, maar in de tussenliggende hoofdstukken laat de schrijfster helaas nogal wat steken vallen. Het is goed geschreven, de karakters worden aardig uitgewerkt, en er zijn voldoende elementen voor spanning. Inclusief een scene die doet denken aan de film Fargo, maar dan zonder humor, en als voorbeeld van hoever een normaal mens kan gaan. Maar op de een of andere manier werkt het niet echt, tot het einde.

Nu weet ik ook dat je bij een gemiddeld horrorboek vaak niet al te veel eisen moet stellen aan waarheidsgehalte en logica van het verhaal. In plaats daarvan zet je je fantasie open, “suspend disbelief” zoals de Engelsen zo mooi zeggen, en dompel je jezelf onder in een andere wereld. Dat is lastig wanneer een verhaal zich eigenlijk voor 100 procent richt op ‘het normale leven’. In Rot is een hele serie van toevalligheden nodig om het verhaal aan de praat te houden. En wanneer je als lezer je daaraan begint te ergeren, en dat overkwam mij, dan is het lastig om door te zetten. Het goede begin en einde, met daartussen een middelmatig verhaal, maken het oordeel over Rot lastig. Daar komt nog bij het gevoel dat er misschien meer in had gezeten. Nu blijft het een politiethriller met een scherpe rand. Daar is op zich niks is mee, maar juist de betere delen van het boek doen naar meer verlangen.

Voor mij was Rot de eerste kennismaking met Mo Hayder, maar na het lezen kwam ik erachter dat zij hiervoor al een aantal boeken heeft geschreven. Boeken die, als ik de recensies mag geloven, een stuk verder gingen dan Rot. Over Rot heb ik dus een matig oordeel, over Mo Hayder schort ik mijn menig op tot ik meer van haar heb gelezen.

Waardering: 3 sterren uit 5

Lees Recensie: Rot – Mo Hayder op De Nachtvlinders

Tientallen jaren geleden namen de ziellozen (of ontheiligden) de wereld over. Nu is het voor de mensen die nog in leven zijn, een kwestie van overleven. Deze mensen verschuilen zich in de door hen gestichte dorpen. De hoge hekken die het dorp omringen, moeten hen tegen de ziellozen beschermen. Van jongs af aan worden kinderen ingeprent om niet te dicht bij de hekken te komen. Want waar het hek eindigt, begint het woud van tanden en klauwen. Hier wonen de ziellozen, die constant azen op het vlees van de levenden. Men weet uit ervaring, wat er dan gebeurt. Verscheidende dorpelingen hebben hun geliefden, familie of vrienden verloren aan de zombies. Een aantal van hen maken uit verdriet de pijnlijke keuze om zichzelf vrijwillig over te geven aan het woud van tanden en klauwen. Alleen op deze manier kunnen ze nog met hun geliefde persoon samen zijn.

Binnen de hekken van het dorp zijn de overlevenden veilig, mits de hekken de monsters tegenhouden. Maar deze bescherming betekent ook dat de mensheid in feite gevangen wordt gehouden in hun kleine gemeenschap. Een gemeenschap wat na een tijdje vooral gaat bestaan uit geweld, onderdrukking en geheimen. Er is een pad, omringt door hekken, die vanuit het dorp door het woud van tanden en klauwen loopt. Niemand weet waar het pad toe leidt. Deze informatie is met het overlijden van hun voorouders verloren gegaan. Evenals kennis hoe het dorp ontstaan is.

Dit is de setting waar de serie van Carrie Ryan zich afspeelt. Het tweede deel van de serie verschijnt deze maand in het Nederlands bij The House of Books. In het Engels zijn er inmiddels al drie delen verschenen. Zowel in ‘De Klauwen van het Woud’ (deel 1), als ‘De hongerige Golven’ (deel 2), is de hoofdpersoon een jonge vrouw. Zij moet zien te overleven tussen de dreiging van de ontheiligden enerzijds en de dorpelingen anderzijds. In ‘De Klauwen van het Woud’ (‘The Forest of Hands and Teeth’) verliest Mary haar ouders aan de ziellozen en wordt door haar broer verstoten. Ze wordt dan verplicht zich bij het zusterschap aan te sluiten, die in feite over het dorp heerst. Van jongs af aan heeft ze verhalen gehoord over hoe de wereld was voor de komst van de ontheiligden. Ze is vooral gefascineerd door de verhalen over de oceaan. Mary denkt dat als ze de oceaan kan bereiken, ze eindelijk vrij zal zijn.

In ‘De hongerige Golven’ draait om Gabrielle (Gabry), de dochter van Mary. Ze wonen geïsoleerd van het dorp. Een groep leeftijdsgenoten dwingt Gabry om over het hek te klimmen naar een verlaten amusementspark. Dit betekent wel dat ze blootgesteld worden aan de ziellozen met alle gevolgen van dien. Ook blijkt dat Gabry’s moeder geheimen voor haar heeft en niet is voor wie ze zich voordoet.

Samenvattend is de serie een combinatie van postapocalyptische horror met drama-elementen. Op de website van The House of Books kun je van beide boeken het eerste hoofdstuk lezen:
Deel 1: De Klauwen van het Woud | Deel 2: De hongerige Golven

Seven Star Pictures heeft inmiddels de filmrechten van het eerste boek gekocht. Hiervan is bekend dat John MacAdams de film gaat produceren. Peter Iliff zal de regie en het schrijven van het script voor zijn rekening nemen. De film staat gepland om 2013 te verschijnen op het witte doek.

‘De hongerige Golven’ wordt evenals ‘de Klauwen van het Woud’ uitgegeven door The House of Books en zal in februari in de winkels liggen. Het boek is al wel digitaal te verkrijgen.

Carrie Ryan is geboren en getogen in Greenville, South Carolina. Voordat ze zich volledig op het schrijven ging richten, werkte ze in de advocatuur.

Lees Lees het eerste hoofdstuk van ‘De Hongerige Golven’ op De Nachtvlinders

Dit jaar verschijnt de sequel op het populaire game Darksiders: Wrath of War. Samen met het game hebben ontwikkelaar THQ en uitgeverij Random House Publishing Group besloten om 2 boeken op de markt te brengen. Het eerste is het boek Darksiders: The Abomination Vault en het tweede is een Darkside World Bible.

In het eerste deel van het game Darksiders kroop je in de huid van de tweede Ruiter van de Apocalyps. De ruiter Oorlog werd naar aarde geroepen om de orde te herstellen tussen hemel en hel, tussen de strijdende engelen en duivels. In het boek Darksiders: The Abomination Vault wordt het verhaal verteld dat zich 1.000 jaar eerder afspeelt. De Ruiters van de Apocalyps moeten het evenwicht tussen hemel en hel bewaren, maar ze ontdekken dat er een complot bestaat die de werelden in chaos dreigt te storten. De ruiters Oorlog en Dood worden uitgezonden om de samenzweerders op te sporen en te stoppen.

Het boek wordt geschreven door Ari Marmell. Deze Amerikaanse auteur schreef eerder al de boeken Gehenna: The Final Night, The Goblin Corps en The Conqueror’s Shadow. Daarnaast werkt hij op freelance basis ook vaak mee aan het uitwerken van scenario’s voor role-playing games. Het is dus geen toeval dat THQ en Random House bij Ari Marmell kwamen aankloppen. Op zijn website zegt hij enthousiast te zijn over het project en hij heeft het boek zodanig geschreven dat ook mensen die niet vertrouwd zijn met het game plezier kunnen beleven aan het boek.

Het boek Darksiders: The Abomination Vault wordt verwacht in mei. In juni verschijnt dan het tweede game en dat komt samen met een Darkside World Bible, die een gids zal vormen in de mythologie van de reeks. Beiden zijn natuurlijk releasedata voor de Amerikaanse release.

Lees Game Darksiders II komt samen met boekversie op De Nachtvlinders

Rhoda, een Zuid-Afrikaanse twintiger met een verminkt gezicht en nog zo wat problemen, neemt haar oppaskind mee naar een winkelcentrum om drugs te scoren. In de boekhandel raakt ze hem kwijt. Wanhopig sleurt ze Dan, de nerdy medewerker van de winkel, mee op een zoektocht door het labyrint. Dwalend achter de coulissen van de Plaza komen ze in een op het eerste gezicht aantrekkelijke, parallelle werkelijkheid terecht waar de klant meer dan koning is, maar al gauw weten ze niet meer of ze nu moeten maken dat ze wegkomen of blijven..

Hèhè, eindelijk eens een ander soort horrorboek dan dat we gewend zijn. Geen vampieren, geen weerwolven, geen zombies, maar een warenhuis waarin je liever niet gaat shoppen.

De eerste pagina’s zijn pittig om doorheen te komen. Beide karakters zijn niet sympathiek (een donkere vrouw die zich overal gediscrimineerd voelt terwijl dit niet nodig is en een nerdy, emo boekenverkoper die overal bang voor is en veel zeurt). Echter zodra ze elkaar ontmoeten gaat het gelijk goed. Beide karakters maken het beste in elkaar los en je voelt de vonk tussen de twee overslaan (wel met veel gescheld tussendoor overigens).

In het eerste deel vluchten Rhoda en Dan voor een onbekend monster in de claustrofobische ruimtes onder de plaza. Ze komen terecht in een labyrint van vies ruikende gangen, verminkte paspoppen, zwemmen in het ondergrondse riool en beleven ze een liftreis die je alleen overleeft als je een quiz wint. Ook ontvangt het stel vreemde smsjes die terug leiden naar de plaza, nouja terug naar een plaza..

Eenmaal terug in de plaza, klopt er iets niet. Deze plaza is net iets anders, iets donkerder. Het goede nieuws is dat de plaza altijd open is, het slechte nieuws is dat de plaza niet voor iedereen open is op dezelfde manier. De verkopers zijn vastgeketend aan hun kassa’s en aanbidden de shoppende mensen. De winkels hebben vreemde namen (spinoffs van de orgininele merknamen). Doorgeschoten plastischische chirurgie, amputatie en kapitalisme worden verheerlijkt. Wie het meest uitgehongerd eruit ziet, wordt het meest aanbeden. Ik zou bijna zeggen dat klinkt bekend in de oren..

De Plaza is een boek met 304 pagina’s die lekker snel weglezen. Eenmaal begonnen aan het verhaal beleef je een heuze achtbaanrit, die met moeite te stoppen is. De Plaza gaat over dat wat achter het felle licht en de glamour ligt, de realiteit die zich verschuilt achter alle marketing en brandingtruukjes. Het monster is geen beest, ondode of seriemoordenaar, maar een warenhuis..

Het verhaal is verfrissend, en geeft een flinke knipoog aan het hedendaagse consumentisme. Consumenten kopen tegenwoordig alles dat los en vast zit. Maar hebben we deze producten ook echt nodig? Kopen we niet teveel op de automatische piloot en worden we niet teveel gestuurd door de mensen om ons heen die vinden dat we dezelfde producten moeten kopen omdat we er anders niet bij horen? Het boek zet je wel een beetje aan het denken. Maakt shoppen ook echt gelukkig?

S.L. Grey is een Zuid-Afrikaans schrijversduo dat bestaat uit Sarah Lotz en Louis Greenberg. Lotz heeft een passie voor zombies en Greenberg heeft een Master in vampierenfictie. In eerste instantie wilden ze een boek schrijven over, hoe voorspelbaar, zombies en vampieren. Echter besloten ze iets totaal anders te gaan doen; De Plaza werd geboren.

Je kruipt per hoofdstuk afwisselend in de huid van Rhoda of Daniel. Na het lezen van het boek kwam ik erachter dat Lotz de delen van Rhoda heeft geschreven en Greenberg de delen van Daniel. Bij het afsluiten van een hoofdstuk hebben beiden geprobeerd in zo’n lastig mogelijke situatie te eindigen, waardoor de ander een creatieve manier moest zien te vinden om hier uit te komen. Hierdoor krijgt het verhaal een surrealistisch tintje en gaat het verhaal vaak een verontrustende kant op.

Tijdens het lezen zijn er een aantal vragen waar je geen antwoord op krijgt. Waarom zijn de verkopers vastgeketend aan hun kassa’s? Wie is het management? En wat voor vlees zit er nu precies tussen de hamburgers? Misschien ben ik er ook wel blij om dat deze vragen niet beantwoord worden..

Wil je een keer wat anders dan vampieren of zombies? Dan is De Plaza een verfrissende psychologische urbanhorror die we je zeker aanraden! Hou er wel rekening mee dat je na het lezen van dit boek een warenhuis totaal anders zal ervaren..

Waardering: 4 sterren

De Plaza wordt gepubliceerd door De Arbeiderspers en is te koop in de betere boekhandels. Er is ook een E-book versie verkrijgbaar.

Lees Boekrecensie: De Plaza – S.L. Grey op De Nachtvlinders

‘Het Duistere Pact’ is het eerste deel van een serie genaamd “Kronieken van de Nieuwe tijd”, geschreven  door Rianne Lampers. Een verrassend boek, dat zich het best laat omschrijven als ‘duivelse horror’, zowel letterlijk als figuurlijk. Zoals Lampers zelf op haar website zegt: ‘Ik schrijf om te leven en leef om te schrijven’. Deze zegswijze is zeker terug te vinden in de manier waarop ze haar verhaal vertelt in haar boeken. ‘Het Duistere Pact’ heeft inmiddels ook een vervolg, namelijk ‘Vooravond van Armageddon’. Maar daarover in een later artikel meer.

De zestienjarige Monique is blij verrast als ze van haar oma een negentiende-eeuwse robe cadeau krijgt. Samen met de bijpassende sieraden – oorbellen en een ketting, ieder met een traan van zwart obsidiaan – past de jurk perfect bij haar gothic-image. Maar de blijdschap is van korte duur. Ongeluk stapelt zich op en het leven van de puber verandert ingrijpend.  Wie is Eloise? Welk onheilspellend proces is in 2006 in gang gezet? En welk duister pact verbindt Monique en Eloise met elkaar? Eén ding staat vast: het proces is onomkeerbaar…

Monique is een rebelse puber, die zich onbegrepen voelt door haar omgeving. Ze heeft jong haar vader verloren en kan niet goed opschieten met Theo, de huidige vriend van haar moeder. Om hiermee om te gaan hult ze zich in gothic kleding, luistert duistere muziek en houdt iedereen met pinnige opmerkingen op afstand. Wel heeft ze een goede band met haar oma, die tragisch genoeg aan het dementeren is. Op een dag gaat ze met haar moeder op visite bij oma en schenkt oma haar een robe en sieraden. Deze geven Monique een vreemde kracht waardoor ze anderen kan weerstaan en eens goed op hun plek kan zetten. Ze komt erachter dat de robe eigendom is geweest van een voorouder genaamd Eloise. Zij is in 1909 op vreemde wijze verdwenen. Onderzoek naar Eloise en het huis waarin ze heeft gewoond, leiden tot een openbaring van een familiegeschiedenis die misschien beter verborgen had kunnen blijven. Dit brengt Monique en Theo wel dichter bij elkaar, maar is dit voldoende om het kwaad te weerstaan?

Het verhaal begint als een Young Adult met een onbegrepen tiener die rebelleert tegen de wereld. Dit verandert wanneer Monique in aanraking komt met de robe, wat leidt tot akelige gebeurtenissen en herinneringen. Vooral de herinneringen van Eloise tonen aan, dat dit boek zeker niet voor tere zieltjes geschreven is. Uitgebreide beschrijvingen laten weinig aan de verbeelding over. Interessant in het boek, is de wisselwerking tussen Eloise en Monique en de intrigerende familiegeschiedenis die zich ontvouwt, naarmate het boek vordert. Juist omdat de link naar vroegere tijden zo uitgebreid wordt beschreven, maakt het verhaal interessant. Afschuw, medelijden en een huiveringwekkend gevoel wisselen elkaar af, wanneer je langzamerhand steeds meer te weten komt over Eloise. Hierdoor ga je als lezer steeds beter begrijpen, waarom deze geschiedenis zo belangrijk is voor de problemen waarin Monique zich bevindt.

De personages zijn interessant en worden dermate verdiept, dat ze voor de lezer tot leven komen. Ook maken diverse personages een geloofwaardige ontwikkeling door, waardoor je als lezer de personages juist meer of minder gaat waarderen. Het verhaal is vlot en zeer beeldend geschreven. Je kunt je helemaal voorstellen dat zoiets kan gebeuren, met alle gevoelens die hierbij komen kijken. Naarmate je verder in het verhaal komt, wordt de spanning steeds verder opgebouwd. Onverwachte gebeurtenissen en ontwikkelingen dragen hier aan bij. Het einde van het verhaal is een typisch horroreinde, waarbij je als lezer met veel vragen blijft zitten. Wel biedt dit einde ruimte voor een vervolg, die al door Lampers geschreven is. Het thema ‘duivel’ en alles wat daarbij komt kijken is niet erg origineel. Maar Lampers weet het op zo’n interessante manier te brengen, dat een goed en interessant horrorverhaal een feit is. Ten slotte is het erg leuk hoe Lampers songteksten van duistere liedjes verweeft met het verhaal en de betekenis die dit heeft voor de hoofdpersonen. Dit geeft een extra dimensie aan het verhaal.

Conclusie: Lampers heeft met ‘Het Duistere Pact’ een geslaagd horrorverhaal geschreven, dat zeker de moeite van het lezen waard is. Het maakt je als lezer nieuwsgierig naar het vervolg. Laat je zeker niet misleiden, door de dikte van het boek. Het is een dun boekje, maar doordat de letters klein zijn, staat er veel te lezen in. En zoals Lampers zelf zou zeggen: ‘Als je horror wilt schrijven, is kennis van het kwaad onontbeerlijk.’ ‘Het duistere Pact’ staat garant voor een vele momenten van horrorplezier.

‘Het duistere Pact’ is het derde boek van Rianne Lampers, maar het eerste boek dat verschijnt bij Celtica Publishing. Helaas is het boek maar in enkele boekhandels te krijgen, maar hopelijk worden dat in de toekomst meer. Wel is het boek te bestellen via diverse websites.

Beoordeling: vier sterren

Lees Recensie: Het Duistere Pact van Rianne Lampers op De Nachtvlinders

Cliff werd wakker van het krassende gekwetter. Het was de zoveelste keer al deze week. Het was net zeven uur geweest en dus veel te vroeg voor in het weekend. De zaterdag was er om uit te slapen en niet gewekt worden door dat krankzinnige beest wat in de hoge eikenboom in zijn achtertuin leefde.
“Klerezooi,” zei hij chagrijnig en stapte uit bed. Met een ruk deed hij de gordijnen open en zag de ekster in de boom zitten. Zijn zwarte en witte veren glommen in de opkomende ochtendzon. Het keek hem aan, alsof het wilde zeggen; goede morgen, ook weer wakker op deze mooie zonnige dag? Het leek er plezier in te hebben om hem te wekken. Vorige week had de ekster zijn nest in de eikenboom gebouwd en had hem sindsdien elke ochtend wakker gemaakt.
Er moest iets gebeuren en dat moest vandaag maar. Na het ontbijt zou hij zich aankleden en in de loop van de ochtend het nest weghalen.

Om vijf voor elf klom Cliff op de ladder en begaf zich naar het nest van de ekster. Het was een hele klim, want het nest zat helemaal boven in de boom. De zwart-witte vogel was niet aanwezig en in geen velden of wegen te bekennen.
Een paar minuten later, met het zweet op de rug, pakte Cliff het nest in zijn geheel vast en begon er aan te trekken. Het zat stevig vast en het kostte hem moeite om los te krijgen.
“Klerezooi, wat zit dit ding goed vast,” zei hij terwijl hij hard aan de takken van het nest trok. Eindelijk kwam er beweging in. Toen hoorde hij het gekras van de ekster. Het kwam van boven. Vanuit zijn ooghoek zag hij het op hem afkomen. Nogmaals gaf hij een harde ruk. Het kwam los. Met zijn beide handen pakte hij het nest vast en gooide het naar beneden.
“Zoek maar een andere plek om mensen wakker maken,” zei hij. De ekster scheerde langs zijn hoofd, waardoor Cliff bijna zijn evenwicht verloor.
“Kutbeest!” schreeuwde hij. De ekster ging op een tak zitten en keek hem aan. Zijn kop iets schuin houdend. Het kraste een korte schelle toon, alsof het zei; de strijd is nog niet gestreden. Toen vloog het weg.

Het zat Cliff die dag niet mee. Hij was dan wel van die ekster af, maar nog steeds niet van het gezeur van zijn ex. Die middag, net na de lunch, had Anne gebeld en begon een heel verhaal over een verzekering die ze al twee maanden voor hem had betaald. Ze wilde het geld terug en dat hij zo snel mogelijk ging regelen dat het van zijn rekening werd afgeschreven.
Net zoals bij de ekster werd hij gek van het gezeur waar ze bijna wekelijks mee aankwam. Het was al twee maand uit tussen hun tweeën en nog steeds was hij niet van haar af. Haar stem klonk net zo irritant als dat het krassende gekwetter van de ekster waar hij eindelijk vanaf was.
Cliff probeerde te ontspannen door even op de bank te gaan liggen en wat tv te kijken.
Met bibberende handen zette hij na een kwartier de televisie uit en besloot maar lopend naar het winkelcentrum te gaan om daar bij de C1000 wat boodschappen te doen. Het was niet ver lopen om van de Jacob Catsstraat naar het winkelcentrum te komen. Sinds hij Kampen woonde deed hij veel lopend of met de fiets. Eerder woonde hij in Swifterband en daar was het vaak noodzakelijk om de auto te pakken. Het was niet alleen gezond maar het zorgde ook voor wat rust in zijn hoofd.

Voorzichtig zette Cliff de linnentas en rugzak op de keukentafel. De rust in zijn lijf was wedergekeerd. Net zoals altijd sorteerde hij eerst al de boodschappen keurig op de tafel. Wat in de koelkast moest bij elkaar, het vlees voor in de vriezer en het overige legde hij op het aanrecht.
Na het uitpakritueel besloot hij even op bed te gaan liggen. Hij voelde zich moe. Vooral in zijn hoofd was hij uitermate vermoeid. De laatste tijd had hij dit echt nodig. In de middag even op bed liggen. Hij was dan wel zevenentwintig, maar vaak voelde hij zich tot ver in de vijftig. De klok gaf aan dat het kwart over twee was. Een uurtje slapen moest voldoende zijn.

Zijn hersenen waren bijna in ruststand toen de telefoon ging. Zijn mobiel lag zoals altijd naast zijn bed en daar had hij nu spijt van. Hij pakte het van zijn nachtkastje en zag dat het Anne was. De spanning kwam terug. Wat moet ze nu weer? Hij liet zijn mobiel overgaan. Niet oppakken, Cliff. De irritante ringtoon bleef hoorbaar. Hang op, in vredesnaam hang op. Met hartkloppingen stopte hij zijn telefoon onder het kussen. Zonder resultaat. Gaf ze het dan nooit op?
Toen hoorde hij niets meer. Het was half drie en hij was te onrustig om nu nog te slapen.

De rest van de dag bleef hij gespannen. Elke spier in zijn lijf leek samen te trekken. Zijn hoofd stroomde vol met angst, woede en pijn. Het ene moment kon hij de boel wel kort en klein slaan, het andere moment voelde hij de tranen in zijn ogen staan. Het was een kermis van negatieve emoties. Hij kon zich tot niets zetten. Rustig op de bank een spel spelen op zijn DS, een boek lezen en zelfs koken leidde allemaal tot niets. Gefrustreerd bestelde hij een pizza en liep al ijsberend door de woonkamer. Rond half acht, een kwartier te laat, stond de pizzabezorger voor de deur. Het liefst had hij de jongen de huid vol gescholden maar het lukte niet. Net zoals altijd. Hij was daar te aardig voor. Tenminste, zo leek het voor de buitenwereld. Binnen in hem was het een strijd. Een oorlog tussen woede en vriendelijkheid.

De pizza kwam maar half op. De knoop in zijn maag maakte hem niet hongerig. Wel moe. Hij tuurde wat naar de televisie maar niets drong tot hem door. Alles ging langs hem heen. Zo zat Cliff drie uur lang op de bank. Voor zich uit starend naar de bewegende beelden op het plasmascherm.
Toen, om kwart voor elf ging de telefoon. In een reflex pakte hij op.
“Jezus, waar heb jij gezeten?” vroeg de schelle stem van Anne. Zijn stem sloeg over. Zijn hart klopte in zijn keel.
“Eh..eh,” stotterde hij.
“Heb je je tong verloren of zo? Ik probeer je de hele dag al te bereiken. Waar heb je uitgehangen?” Waar bemoei je je mee.
“Gewoon thuis, ben wat moe.”
“Je bent toch geen oude kerel of wel soms?”
“Nee…maar waarvoor bel je?”
“Ik wil het geld terug van die verzekering en wel zo snel mogelijk. Ik wil dat je het nu naar mij over maakt.”
“Wat?” zei Cliff, kon het niet wachten tot na het weekend? Moest het speciaal nu?
“Je hoorde me wel. Ik wil dat je het vanavond nog overmaakt. Maak er maar een spoedoverboeking van.” haar stem klonk krassender dan ooit te voren. Het drong als een stel naalden door zijn trommelvlies. Zijn hoofd begon te bonken. Kan het godverdomme niet wachten tot na het weekend, trut.
“Ik zal kijken wat ik kan doen.”
“Niet kijken, maar doen Cliff.” Hou je kop dicht. Het doet pijn aan mijn oren.
“Is goed, ik zet zo de computer aan.” Hij wilde zo snel mogelijk van haar af. Zijn hoofd leek te exploderen.
“Ik kijk vanavond als ik thuis kom nog om te kijken of je het hebt gedaan. Moet nu weer aan het werk.” De verbinding werd verbroken.

Internet lag er uit. Een storing bij zijn provider waarschijnlijk. Het maakte hem zenuwachtig. Als Anne vanavond zou zien dat het geld nog niet was overgemaakt zou ze hem bellen. Waarom moest ze het eigenlijk zo snel hebben? Had ze geldnood of zo? Dat kon haast niet. Ze verdiende redelijk bij het restaurant waar ze werkte. Vooral de fooi loog er soms niet om. Daar kwam bij ,dat ze sinds ze uit elkaar waren ze bij haar ouders woonde. Dus had ze geen hoge vaste lasten. Ze wilde hem gewoon lastig vallen. Irriteren, dwarszitten, op de kast krijgen. Het moest stoppen. Zijn lijf verstijfde en in zijn hoofd ging een knop om.

Die knop bleef om. Rond middernacht trok hij zijn jas aan en stapte op de fiets. In zijn jaszak had hij zijn stiletto, die hij in de brugklas van zijn broer had gekregen. Zijn naam stond er met sierlijke letters in gegraveerd.
Vlak bij het restaurant zette hij zijn fiets tegen een muurtje en liep één van de smalle steegjes in die de binnenstad van Kampen telde. Cliff wist dat Anne deze steeg door liep als ze naar haar ouders ging. Naast een metalen afvalbak ging hij zitten. Met zijn rug tegen de muur en keek naar de sterren.
Even later, hij wist niet precies hoe lang, hoorde hij haar hoge laarsjes over de tegels tikken. Tik tak, tik tak. De spanning keerde terug. Nooit meer tik tak, trut.
Anne passeerde de afvalbak. Hij sprong tevoorschijn en duwde haar tegen de muur.
“God…Cliff,” kraste haar stem.
Nooit meer dat gekwetter.
Zijn stiletto schoot naar voren. In de maagstreek van Anne. Met zijn hand drukte hij tegen haar mond.
Geen gekras meer uit jouw mond.
Het mes ging weer naar achteren. Het verliet haar schokkende lijf. Nogmaals stak hij haar. Bij de vierde keer steken stopte hij met tellen. Hij ging maar door. Pas toen haar lichaam verslapte, hield hij op. Ze viel tussen haar eigen bloed op de kinderkopjes van de steeg. Het mes viel door de plotselinge stilstand naar achteren tegen de metalen afvalbak. Nog even keek hij naar zijn dode ex. Toen draaide hij zich om en wilde zijn stiletto pakken. Maar het was verdwenen. Haastig keek hij rond. Toen hoorde hij het gekras van de ekster. Het beest hield het mes vast met zijn klauwen.
“Kutvogel,” schreeuwde hij en realiseerde zich dat dit niet het geschikte moment was om de aandacht te trekken. Haastig verliet hij de steeg en ging naar huis.

De rust was er weer. Sinds dat hij van Anne af was voelde hij zich beter. Hij sliep goed en was minder gespannen.
Het was maandag en hij was van zijn werk thuis gebleven. Aan de keukentafel zat hij wat te surfen op het net toen de bel ging. Ontspannen liep hij naar de voordeur en opende deze. Een lange man in een spijkerbroek en een net jasje stond voor zijn deur.
“Bent u Cliff Morgenland?”
“Ja en wie bent u?” vroeg hij belangstellend en nieuwsgierig. De man haalde een pasje tevoorschijn.
“Rechercheur Binnendijk, politie IJsselland. Wij hebben iets van u gevonden. Vlak bij het bureau in het centrum hebben we een mes gevonden met uw naam erop.” Zijn spieren trokken samen. Zijn benen werden zwaarder. De wereld leek onder zijn voeten weg te zakken. “De nacht van zaterdag op zondag hebben we tevens het lichaam van uw ex-vriendin gevonden. Op het mes zaten haar bloedsporen en wat vingerafdrukken. Wij vermoeden dat die van u zijn.”
“Eh eh…..,” zei Cliff. Hij wist niet goed wat hij moest zeggen. Dat had waarschijnlijk ook geen zin. De man was hier om hem mee te nemen naar het bureau om daar te kijken of dit inderdaad zijn vingerafdrukken waren.
“Ik vraag u dringend om met ons mee te gaan.” vanachter Binnendijk kwam een agent in uniform tevoorschijn.
“Is goed,” zei Cliff en liep met beiden mannen mee naar buiten. Vanuit de boom tegenover zijn huis klonk het gekras van een ekster. Het was de ekster die tot voor kort in zijn achtertuin leefde en die hij op die bewuste zaterdag nacht had gezien met zijn mes in zijn klauwen. Hij herkende de vogel uit duizenden. Het keek hem met zijn donkere ogen aan. Nogmaals kraste het, alsof het zei; Nu staan we op gelijke voet. Toen vloog het weg.

Jan Wessels is vijfendertig en woont in Zwolle. Hij schrijft nu zo ongeveer zeven jaar en doet dit vooral voor zichzelf, maar is minstens zo benieuwd wat anderen van de verhalen vinden. In de verhalen, die vooral griezel, fantasie en sf bevatten, kan hij veel van zichzelf kwijt. Voorbeelden zijn oude meesters zoals Lovecraft en Poe, maar ook Barker en natuurlijk King. In de korte en lange verhalen wil Jan de lezer laten griezelen en verbazen. Op Tenpages heeft hij het verhaal Jade ingediend.

Lees Kort verhaal: Eksterogen – Jan Wessels op De Nachtvlinders