De zestienjarige Monique is blij verrast als ze van haar oma een negentiende-eeuwse robe cadeau krijgt. Samen met de bijpassende sieraden – oorbellen en een ketting, ieder met een traan van zwart obsidiaan – past de jurk perfect bij haar gothic-image. Maar de blijdschap is van korte duur. Ongeluk stapelt zich op en het leven van de puber verandert ingrijpend.  Wie is Eloise? Welk onheilspellend proces is in 2006 in gang gezet? En welk duister pact verbindt Monique en Eloise met elkaar? Eén ding staat vast: het proces is onomkeerbaar…

Monique is een rebelse puber, die zich onbegrepen voelt door haar omgeving. Ze heeft jong haar vader verloren en kan niet goed opschieten met Theo, de huidige vriend van haar moeder. Om hiermee om te gaan hult ze zich in gothic kleding, luistert duistere muziek en houdt iedereen met pinnige opmerkingen op afstand. Wel heeft ze een goede band met haar oma, die tragisch genoeg aan het dementeren is. Op een dag gaat ze met haar moeder op visite bij oma en schenkt oma haar een robe en sieraden. Deze geven Monique een vreemde kracht waardoor ze anderen kan weerstaan en eens goed op hun plek kan zetten. Ze komt erachter dat de robe eigendom is geweest van een voorouder genaamd Eloise. Zij is in 1909 op vreemde wijze verdwenen. Onderzoek naar Eloise en het huis waarin ze heeft gewoond, leiden tot een openbaring van een familiegeschiedenis die misschien beter verborgen had kunnen blijven. Dit brengt Monique en Theo wel dichter bij elkaar, maar is dit voldoende om het kwaad te weerstaan?

Het verhaal begint als een Young Adult met een onbegrepen tiener die rebelleert tegen de wereld. Dit verandert wanneer Monique in aanraking komt met de robe, wat leidt tot akelige gebeurtenissen en herinneringen. Vooral de herinneringen van Eloise tonen aan, dat dit boek zeker niet voor tere zieltjes geschreven is. Uitgebreide beschrijvingen laten weinig aan de verbeelding over. Interessant in het boek, is de wisselwerking tussen Eloise en Monique en de intrigerende familiegeschiedenis die zich ontvouwt, naarmate het boek vordert. Juist omdat de link naar vroegere tijden zo uitgebreid wordt beschreven, maakt het verhaal interessant. Afschuw, medelijden en een huiveringwekkend gevoel wisselen elkaar af, wanneer je langzamerhand steeds meer te weten komt over Eloise. Hierdoor ga je als lezer steeds beter begrijpen, waarom deze geschiedenis zo belangrijk is voor de problemen waarin Monique zich bevindt.

De personages zijn interessant en worden dermate verdiept, dat ze voor de lezer tot leven komen. Ook maken diverse personages een geloofwaardige ontwikkeling door, waardoor je als lezer de personages juist meer of minder gaat waarderen. Het verhaal is vlot en zeer beeldend geschreven. Je kunt je helemaal voorstellen dat zoiets kan gebeuren, met alle gevoelens die hierbij komen kijken. Naarmate je verder in het verhaal komt, wordt de spanning steeds verder opgebouwd. Onverwachte gebeurtenissen en ontwikkelingen dragen hier aan bij. Het einde van het verhaal is een typisch horroreinde, waarbij je als lezer met veel vragen blijft zitten. Wel biedt dit einde ruimte voor een vervolg, die al door Lampers geschreven is. Het thema ‘duivel’ en alles wat daarbij komt kijken is niet erg origineel. Maar Lampers weet het op zo’n interessante manier te brengen, dat een goed en interessant horrorverhaal een feit is. Ten slotte is het erg leuk hoe Lampers songteksten van duistere liedjes verweeft met het verhaal en de betekenis die dit heeft voor de hoofdpersonen. Dit geeft een extra dimensie aan het verhaal.

Conclusie: Lampers heeft met ‘Het Duistere Pact’ een geslaagd horrorverhaal geschreven, dat zeker de moeite van het lezen waard is. Het maakt je als lezer nieuwsgierig naar het vervolg. Laat je zeker niet misleiden, door de dikte van het boek. Het is een dun boekje, maar doordat de letters klein zijn, staat er veel te lezen in. En zoals Lampers zelf zou zeggen: ‘Als je horror wilt schrijven, is kennis van het kwaad onontbeerlijk.’ ‘Het duistere Pact’ staat garant voor een vele momenten van horrorplezier.

‘Het duistere Pact’ is het derde boek van Rianne Lampers, maar het eerste boek dat verschijnt bij Celtica Publishing. Helaas is het boek maar in enkele boekhandels te krijgen, maar hopelijk worden dat in de toekomst meer. Wel is het boek te bestellen via diverse websites.

Beoordeling: vier sterren

Lees Recensie: Het Duistere Pact van Rianne Lampers op De Nachtvlinders

Om vijf voor elf klom Cliff op de ladder en begaf zich naar het nest van de ekster. Het was een hele klim, want het nest zat helemaal boven in de boom. De zwart-witte vogel was niet aanwezig en in geen velden of wegen te bekennen.
Een paar minuten later, met het zweet op de rug, pakte Cliff het nest in zijn geheel vast en begon er aan te trekken. Het zat stevig vast en het kostte hem moeite om los te krijgen.
“Klerezooi, wat zit dit ding goed vast,” zei hij terwijl hij hard aan de takken van het nest trok. Eindelijk kwam er beweging in. Toen hoorde hij het gekras van de ekster. Het kwam van boven. Vanuit zijn ooghoek zag hij het op hem afkomen. Nogmaals gaf hij een harde ruk. Het kwam los. Met zijn beide handen pakte hij het nest vast en gooide het naar beneden.
“Zoek maar een andere plek om mensen wakker maken,” zei hij. De ekster scheerde langs zijn hoofd, waardoor Cliff bijna zijn evenwicht verloor.
“Kutbeest!” schreeuwde hij. De ekster ging op een tak zitten en keek hem aan. Zijn kop iets schuin houdend. Het kraste een korte schelle toon, alsof het zei; de strijd is nog niet gestreden. Toen vloog het weg.

Het zat Cliff die dag niet mee. Hij was dan wel van die ekster af, maar nog steeds niet van het gezeur van zijn ex. Die middag, net na de lunch, had Anne gebeld en begon een heel verhaal over een verzekering die ze al twee maanden voor hem had betaald. Ze wilde het geld terug en dat hij zo snel mogelijk ging regelen dat het van zijn rekening werd afgeschreven.
Net zoals bij de ekster werd hij gek van het gezeur waar ze bijna wekelijks mee aankwam. Het was al twee maand uit tussen hun tweeën en nog steeds was hij niet van haar af. Haar stem klonk net zo irritant als dat het krassende gekwetter van de ekster waar hij eindelijk vanaf was.
Cliff probeerde te ontspannen door even op de bank te gaan liggen en wat tv te kijken.
Met bibberende handen zette hij na een kwartier de televisie uit en besloot maar lopend naar het winkelcentrum te gaan om daar bij de C1000 wat boodschappen te doen. Het was niet ver lopen om van de Jacob Catsstraat naar het winkelcentrum te komen. Sinds hij Kampen woonde deed hij veel lopend of met de fiets. Eerder woonde hij in Swifterband en daar was het vaak noodzakelijk om de auto te pakken. Het was niet alleen gezond maar het zorgde ook voor wat rust in zijn hoofd.

Voorzichtig zette Cliff de linnentas en rugzak op de keukentafel. De rust in zijn lijf was wedergekeerd. Net zoals altijd sorteerde hij eerst al de boodschappen keurig op de tafel. Wat in de koelkast moest bij elkaar, het vlees voor in de vriezer en het overige legde hij op het aanrecht.
Na het uitpakritueel besloot hij even op bed te gaan liggen. Hij voelde zich moe. Vooral in zijn hoofd was hij uitermate vermoeid. De laatste tijd had hij dit echt nodig. In de middag even op bed liggen. Hij was dan wel zevenentwintig, maar vaak voelde hij zich tot ver in de vijftig. De klok gaf aan dat het kwart over twee was. Een uurtje slapen moest voldoende zijn.

Zijn hersenen waren bijna in ruststand toen de telefoon ging. Zijn mobiel lag zoals altijd naast zijn bed en daar had hij nu spijt van. Hij pakte het van zijn nachtkastje en zag dat het Anne was. De spanning kwam terug. Wat moet ze nu weer? Hij liet zijn mobiel overgaan. Niet oppakken, Cliff. De irritante ringtoon bleef hoorbaar. Hang op, in vredesnaam hang op. Met hartkloppingen stopte hij zijn telefoon onder het kussen. Zonder resultaat. Gaf ze het dan nooit op?
Toen hoorde hij niets meer. Het was half drie en hij was te onrustig om nu nog te slapen.

De rest van de dag bleef hij gespannen. Elke spier in zijn lijf leek samen te trekken. Zijn hoofd stroomde vol met angst, woede en pijn. Het ene moment kon hij de boel wel kort en klein slaan, het andere moment voelde hij de tranen in zijn ogen staan. Het was een kermis van negatieve emoties. Hij kon zich tot niets zetten. Rustig op de bank een spel spelen op zijn DS, een boek lezen en zelfs koken leidde allemaal tot niets. Gefrustreerd bestelde hij een pizza en liep al ijsberend door de woonkamer. Rond half acht, een kwartier te laat, stond de pizzabezorger voor de deur. Het liefst had hij de jongen de huid vol gescholden maar het lukte niet. Net zoals altijd. Hij was daar te aardig voor. Tenminste, zo leek het voor de buitenwereld. Binnen in hem was het een strijd. Een oorlog tussen woede en vriendelijkheid.

De pizza kwam maar half op. De knoop in zijn maag maakte hem niet hongerig. Wel moe. Hij tuurde wat naar de televisie maar niets drong tot hem door. Alles ging langs hem heen. Zo zat Cliff drie uur lang op de bank. Voor zich uit starend naar de bewegende beelden op het plasmascherm.
Toen, om kwart voor elf ging de telefoon. In een reflex pakte hij op.
“Jezus, waar heb jij gezeten?” vroeg de schelle stem van Anne. Zijn stem sloeg over. Zijn hart klopte in zijn keel.
“Eh..eh,” stotterde hij.
“Heb je je tong verloren of zo? Ik probeer je de hele dag al te bereiken. Waar heb je uitgehangen?” Waar bemoei je je mee.
“Gewoon thuis, ben wat moe.”
“Je bent toch geen oude kerel of wel soms?”
“Nee…maar waarvoor bel je?”
“Ik wil het geld terug van die verzekering en wel zo snel mogelijk. Ik wil dat je het nu naar mij over maakt.”
“Wat?” zei Cliff, kon het niet wachten tot na het weekend? Moest het speciaal nu?
“Je hoorde me wel. Ik wil dat je het vanavond nog overmaakt. Maak er maar een spoedoverboeking van.” haar stem klonk krassender dan ooit te voren. Het drong als een stel naalden door zijn trommelvlies. Zijn hoofd begon te bonken. Kan het godverdomme niet wachten tot na het weekend, trut.
“Ik zal kijken wat ik kan doen.”
“Niet kijken, maar doen Cliff.” Hou je kop dicht. Het doet pijn aan mijn oren.
“Is goed, ik zet zo de computer aan.” Hij wilde zo snel mogelijk van haar af. Zijn hoofd leek te exploderen.
“Ik kijk vanavond als ik thuis kom nog om te kijken of je het hebt gedaan. Moet nu weer aan het werk.” De verbinding werd verbroken.

Internet lag er uit. Een storing bij zijn provider waarschijnlijk. Het maakte hem zenuwachtig. Als Anne vanavond zou zien dat het geld nog niet was overgemaakt zou ze hem bellen. Waarom moest ze het eigenlijk zo snel hebben? Had ze geldnood of zo? Dat kon haast niet. Ze verdiende redelijk bij het restaurant waar ze werkte. Vooral de fooi loog er soms niet om. Daar kwam bij ,dat ze sinds ze uit elkaar waren ze bij haar ouders woonde. Dus had ze geen hoge vaste lasten. Ze wilde hem gewoon lastig vallen. Irriteren, dwarszitten, op de kast krijgen. Het moest stoppen. Zijn lijf verstijfde en in zijn hoofd ging een knop om.

Die knop bleef om. Rond middernacht trok hij zijn jas aan en stapte op de fiets. In zijn jaszak had hij zijn stiletto, die hij in de brugklas van zijn broer had gekregen. Zijn naam stond er met sierlijke letters in gegraveerd.
Vlak bij het restaurant zette hij zijn fiets tegen een muurtje en liep één van de smalle steegjes in die de binnenstad van Kampen telde. Cliff wist dat Anne deze steeg door liep als ze naar haar ouders ging. Naast een metalen afvalbak ging hij zitten. Met zijn rug tegen de muur en keek naar de sterren.
Even later, hij wist niet precies hoe lang, hoorde hij haar hoge laarsjes over de tegels tikken. Tik tak, tik tak. De spanning keerde terug. Nooit meer tik tak, trut.
Anne passeerde de afvalbak. Hij sprong tevoorschijn en duwde haar tegen de muur.
“God…Cliff,” kraste haar stem.
Nooit meer dat gekwetter.
Zijn stiletto schoot naar voren. In de maagstreek van Anne. Met zijn hand drukte hij tegen haar mond.
Geen gekras meer uit jouw mond.
Het mes ging weer naar achteren. Het verliet haar schokkende lijf. Nogmaals stak hij haar. Bij de vierde keer steken stopte hij met tellen. Hij ging maar door. Pas toen haar lichaam verslapte, hield hij op. Ze viel tussen haar eigen bloed op de kinderkopjes van de steeg. Het mes viel door de plotselinge stilstand naar achteren tegen de metalen afvalbak. Nog even keek hij naar zijn dode ex. Toen draaide hij zich om en wilde zijn stiletto pakken. Maar het was verdwenen. Haastig keek hij rond. Toen hoorde hij het gekras van de ekster. Het beest hield het mes vast met zijn klauwen.
“Kutvogel,” schreeuwde hij en realiseerde zich dat dit niet het geschikte moment was om de aandacht te trekken. Haastig verliet hij de steeg en ging naar huis.

De rust was er weer. Sinds dat hij van Anne af was voelde hij zich beter. Hij sliep goed en was minder gespannen.
Het was maandag en hij was van zijn werk thuis gebleven. Aan de keukentafel zat hij wat te surfen op het net toen de bel ging. Ontspannen liep hij naar de voordeur en opende deze. Een lange man in een spijkerbroek en een net jasje stond voor zijn deur.
“Bent u Cliff Morgenland?”
“Ja en wie bent u?” vroeg hij belangstellend en nieuwsgierig. De man haalde een pasje tevoorschijn.
“Rechercheur Binnendijk, politie IJsselland. Wij hebben iets van u gevonden. Vlak bij het bureau in het centrum hebben we een mes gevonden met uw naam erop.” Zijn spieren trokken samen. Zijn benen werden zwaarder. De wereld leek onder zijn voeten weg te zakken. “De nacht van zaterdag op zondag hebben we tevens het lichaam van uw ex-vriendin gevonden. Op het mes zaten haar bloedsporen en wat vingerafdrukken. Wij vermoeden dat die van u zijn.”
“Eh eh…..,” zei Cliff. Hij wist niet goed wat hij moest zeggen. Dat had waarschijnlijk ook geen zin. De man was hier om hem mee te nemen naar het bureau om daar te kijken of dit inderdaad zijn vingerafdrukken waren.
“Ik vraag u dringend om met ons mee te gaan.” vanachter Binnendijk kwam een agent in uniform tevoorschijn.
“Is goed,” zei Cliff en liep met beiden mannen mee naar buiten. Vanuit de boom tegenover zijn huis klonk het gekras van een ekster. Het was de ekster die tot voor kort in zijn achtertuin leefde en die hij op die bewuste zaterdag nacht had gezien met zijn mes in zijn klauwen. Hij herkende de vogel uit duizenden. Het keek hem met zijn donkere ogen aan. Nogmaals kraste het, alsof het zei; Nu staan we op gelijke voet. Toen vloog het weg.

Jan Wessels is vijfendertig en woont in Zwolle. Hij schrijft nu zo ongeveer zeven jaar en doet dit vooral voor zichzelf, maar is minstens zo benieuwd wat anderen van de verhalen vinden. In de verhalen, die vooral griezel, fantasie en sf bevatten, kan hij veel van zichzelf kwijt. Voorbeelden zijn oude meesters zoals Lovecraft en Poe, maar ook Barker en natuurlijk King. In de korte en lange verhalen wil Jan de lezer laten griezelen en verbazen. Op Tenpages heeft hij het verhaal Jade ingediend.

Lees Kort verhaal: Eksterogen – Jan Wessels op De Nachtvlinders

‘Ik heb de beide versies gelezen en heb Stephen (King) gevraagd voor een mogelijkheid om het alternatieve einde op de website te publiceren, zodat men de beide eindes met elkaar kon vergelijken. Ik weet dat Joe (Hill) problemen had met de manier waarop de eerste versie van het einde geschreven was. Ik heb hier Stephen later nog naar gevraagd en hij zei het volgende: Het enige van Joe hem had verteld, is dat Jake Sadie nog een keer moest ontmoeten, wanneer ze een oude vrouw was. Hoe het einde uiteindelijk is ontstaan, is geheel het idee van Stephen, gebaseerd op de suggestie van zijn zoon.’

Om het oorspronkelijke eind van het boek is hier te lezen. Wat vinden jullie ervan? Welk einde spreekt jullie het meest aan?

Verfilming
Zoals eerder is vermeld, is er sprake van een mogelijke verfilming van het boek 22/11/1963. Regisseur Jonathan Damme (The Silence of the Lambs) is bijzonder geïnteresseerd in het boek ‘Het is een verhaal over tijdreizen, waarin iemand terugkeert in de tijd om JFK (John F. Kennedy) te redden. Het is een bijzonder thriller en tegelijkertijd een geweldig liefdesverhaal. Indrukwekkend boek.’ Momenteel werkt Damme hard aan het script voor 22/11/1963. ‘Op dit moment verloopt dit voorspoedig’, aldus de regisseur.

De opnames staan gepland voor eind dit jaar. De film zal waarschijnlijk pas 2013 in de bioscopen draaien.

Lees Stephen King paste einde 22-11-1963 aan voor Joe Hill op De Nachtvlinders

Deze performance zal een voorbode blijken te zijn van wat Dexter te wachten staat wanneer hij terugkeert naar Miami. Op zijn eerste werkdag na zijn huwelijksreis mag hij namelijk al meteen zijn spullen nemen en richting het populaire South Beach gaan. Daar buigt het rechercheteam zich namelijk over wat een op het eerste zicht doodnormaal koppel lijkt te zien die van een dagje strand geniet. Het paar zit op felgekleurde handdoeken, met de zonnebril in de hand en bijhorend luchtig tijdschrift. Alleen… het koppel is dood en iemand heeft hun buikwand opengesneden, volledig uitgehold en opgevuld als een typische fruitmand uit Miami. Met de nodige mango’s, bananen, ananassen, fles champagne in het midden, … en dit alles verpakt met een felrood lint.

Dexter en zijn zus Deborah zijn nog maar net bekomen van deze vondst of er wordt al melding gemaakt van een gelijkaardige vondst. Ditmaal in het eveneens toeristisch populaire Fairchild Gardens. Op een bankje tussen de vele orchideeën bevindt zich een man, gekleed in katoenen slobbershorts, een T-shirt waarop IK BEN EEN STOMKOP staat en rubberen teenslippers.  Naast hem ligt achteloos een camera en het lijkt alsof hij in gedachten verzonken is terwijl hij een boeket bloemen vasthoudt. Alleen werd bij deze persoon het hoofd keurig verwijderd en vervangen door een tropisch boeket. Niet van bloemen, maar van zijn ingewanden met daarbovenop zijn hart.

Ondanks het feit dat Dexter en Deborah Morgan weten dat deze twee zaken met elkaar verband moeten houden, tasten ze n het duister. Er is geen verband tussen de slachtoffers en men heeft geen idee over het motief of de boodschap die de dader wilt overbrengen. Wanneer men een derde soortgelijke scène vindt, komt er een bal aan het rollen die leidt naar de daders. Alleen brengen die zowel het leven van Deborah als het nachtelijke dubbelleven van Dexter in gevaar.

In Dexter’s Sinistere Schepping brengt Jeff Lindsay meer van het zelfde als in zijn vorige boeken. Er is een centraal moordverhaal waarrond enkele zijverhalen gebreid wordt. Enerzijds draaien die zijverhalen rond het huwelijk met Rita en het gezinsleventje. Rita is niet alleen de perfecte cover-up voor Dexter, ze is ook vaak een bron voor grappige observaties door Dexter.  Toch krijgt het gezinsleventje sinds het vorige boek een sinister kantje, wanneer Dexter leert dat Rita’s kinderen Cody en Astor hun eigen psychopathische neigingen hebben en Dexter hen in toom moet houden. Anderzijds krijgt ook zus Deborah weer een belangrijke rol toebedeeld in het eerste deel van het boek. Daarbij gaat het vooral om het accepteren van Dexter wie hij is. Sinds de ontknoping van het eerste boek weet Deborah af van de moordneigingen van Dexter en heeft ze geleerd welke rol haar vader Harry in dit alles had. Toch begint ze zich langzaamaan af te vragen of ze die waarheid nog langer kan verzoenen met haar werk als agente. Moet ze Dexter niet eigenlijk arresteren en voorgoed laten opsluiten?

Wanneer ik schrijf dat auteur Lindsay meer van hetzelfde brengt, dan weet je ook al of je van het boek zal houden of niet. Zelf vind ik de boeken bij momenten best grappig en op andere momenten best spannend, maar de boeken blijven wat in de middelmatigheid hangen. Het hoofdverhaal hangt vaak met haken en ogen aan elkaar en de zijverhalen werken soms storend.  Het is Jeff Lindsay dan ook minder te doen om het plot, maar vooral om de ironische stijl. En daar moet je van houden. De boekenreeks haalt zeker nooit het niveau van de televisiereeks, maar ik blijf de boeken toch interessant vinden omwille van het feit dat je leert wat de visie op Dexter is van de echte bedenker van het personage. Daarenboven blijf ik ook de verhaallijn van Cody en Astor een interessante verhaallijn vinden, die zowel intrigeert als de nodige humor voortbrengt. Bovendien weet je dat deze verhaallijn nooit zou werken op televisie wegens te controversieel en dus enkel in de boekverhalen onderzocht kan worden.

In het vierde deel van de boekenreeks weet Dexter dus niet meer te verrassen. Wie de vorige delen al maar niets vond, heeft niets te zoeken bij Dexter’s Sinistere Schepping. Wie de eerste drie boeken wel graag las, zal ook met veel plezier dit vierde deel kunnen verslinden.

Beoordeling: 3 sterren.

Lees ook onze recensies van de vorige boeken:
Dexter’s Duistere Dromen
Dexter’s Donkere Demonen
Dexter tast in het duister

Lees Boekrecensie: Dexter’s Sinistere Schepping – Jeff Lindsay op De Nachtvlinders

1. The Soft Whisper of the Dead – Charles L. Grant

Dit boek uit 1982 vertelt het verhaal van detective Ned Stockton en zijn vrouw Pamela Squires die het moeten opnemen tegen Graaf Gregor Brastov. Brastov is een vampier die het stadje Oxrun Station in Connecticut bedreigt. Het verhaal speelt zich af begin 19e eeuw en ook al is het boek niet zo bloederig als je zou verwachten van een vampierenboek, toch slaagt The Soft Whisper of the Dead erin om u een ongemakkelijk gevoel te bezorgen met zijn scènes van nachten vol onheilspellende mistbanken en de fluisterende vleugels van onbekende schepsels. Het boek wordt een hoogtepunt genoemd in de “silent horror” en is een eerbetoon aan de klassieke Universal en Hammer horrorfilms.

2. Salem’s Lot – Stephen King

Salem’s Lot (bij ons vertaald als Bezeten stad) is het tweede boek geschreven door Stephen King in 1975. Het verhaal gaat over de schrijver Ben Mears die na 25 jaar terugkeert naar het dorp Jerusalem’s Lot in Maine, waar hij als kind woonde. Hij keert er terug om een boek te schrijven over het Marstenhuis. In deze verlaten villa had hij namelijk als kind een nare ervaring meegemaakt. Vandaag is de villa gekocht door de heren Straker en Barlow die er een antiekwinkel van willen maken. Kort na de komst van beide heren gebeuren er rare dingen in Jerusalem’s Lot. De bewoners van het dorpje beginnen namelijk te verdwijnen en op onverklaarbare wijze te sterven. Snel wordt het duidelijk dat Jerusalem’s Lot in de greep is van vampieren die alle inwoners willen infecteren. Salem’s Lot is één van King’s favoriete eigen boeken en werd twee maal bewerkt tot een TV-miniserie.

3. I am legend – Richard Matheson

I am legend is het bekende horrorboek van Richard Matheson uit 1954, die enkele jaren geleden nog succesvol werd bewerkt tot een blockbuster met Will Smith in de hoofdrol. Nu staat het boek bekend als de grondlegger van het zombiegenre en vormde het ook de inspiratiebron voor de zombiefilm Night of the living dead. Toch wordt in het boek de pandemie die bijna de hele mensheid wegveegde uitgelegd als een vampierachtige ziekte. In het boek volgen we Robert Neville, een man die de enige overlevende lijkt te zijn van de pandemie en immuun lijkt te zijn voor het virus. Hij probeert in Los Angeles de ziekte te begrijpen, te onderzoeken en zo een remedie te vinden die de geïnfecteerden weet te genezen.  Na 3 jaar eenzaamheid ontmoet hij plots Ruth, een vrouw die ook immuun lijkt te zijn. Alleen is Ruth dat niet en waarschuwt ze Robert dat de geïnfecteerden op hem aan het jagen zijn.

4. Anno Dracula – Kim Newman

Anno Dracula uit 1992 is het eerste deel van een boekenreeks geschreven door Kim Newman. Zij gebruikt een alternatieve geschiedenisvertelling waarbij ze 19e-eeuwse Britse historische gebeurtenissen en personen combineert met personages uit de popcultuur. In het verhaal is Graaf Dracula getrouwd met de Britse koningin Victoria en gebruikt hij het huwelijk om Engeland een vampierendictatuur op te leggen. Hij bouwt een politiestaat uit waar dissidenten opgesloten of gedood worden zonder enig proces. De mensen hebben de keuze om ofwel zich te laten omvormen tot vampieren ofwel om “warm” (mens) te blijven. Kim Newman gebruikt deze situatie als achtergrond om een Jack The Ripper-verhaal te vertellen. In Anno Dracula is Jack The Ripper namelijk gedreven door politieke motieven wanneer hij op zoek gaat naar vampierprostituees.  Naast Jack The Ripper, Dracula of Queen Victoria duiken ook nog o.a. Sherlock Holmes, Jekyll & Hyde, Billy the Kid, Bram Stoker of Oscar Wilde op in de boeken.

5. Interview with the Vampire – Anne Rice

Interview with the Vampire werd in 1973 geschreven door Anne Rice en werd pas in 1976 uitgebracht. Het is het eerste boek waarin de raadselachtige vampier Lestat zijn opwachting maakt en mede door het succes van de gelijknamige film werden tot op heden meer dan 8 miljoen exemplaren van het boek verkocht. Interview with the vampire is de weergave van het meer dan 200-jaar durende levensverhaal die vampier Louis vertelt aan reporter Daniel Molloy. Louis was een plantagehouder uit New Orleans die in 1791 na de dood van zijn broer zelf heil probeert te zoeken in de dood. Hij komt in aanraking met de vampier Lestat die hem overtuigt om zich om te vormen tot vampier. Eenmaal vampier ervaart Louis dat zijn leven er niet beter op is geworden en hij heeft het moeilijk om mensen te doden om zich te voeden. Onder invloed van Lestat leert Louis zich te gedragen als een vampier. Wanneer hij echter een vijfjarig meisje doodt om zich te voeden en Lestat het meisje omvormt tot een vampierendochter, is dit de start van een gevecht tussen Louis en het meisje om onder de invloed van Lestat uit te geraken.

6. Hotel Transylvania – Chelsea Quinn Yarbro

Hotel Transylvania uit 1978 is het eerste boek van vele waarin Graaf Saint-Germain centraal staat. Saint-Germain is een atypisch vampierenpersonage in de zin dat hij vaak menselijker, heldhaftiger en respectabeler is dan de gewone mensen die hij ontmoet. In de Saint-Germain-boeken zijn dan ook de vampieren niet de slechteriken, maar zijn het de gewone mensen die voor de horror zorgen. In Hotel Transylvania maken we voor het eerst kennis met de vampier. Graaf Saint-Germain komt terecht in het hof van de Franse koning Louis XV. Hij ontmoet er de jonge Madeline de Montalia en wordt op slag verliefd. Hij bekent aan haar dat hij een vampier is die reeds 1000 jaar oud is en het levenselixer bloed drinkt. Saint-Germain laat Madeline ook kennis maken met de sensuele geneugten van het vampier zijn. Maar dan  ontdekt hij dat Madeline’s leven in gevaar is door een groep van Satan-aanhangers die haar willen offeren. Na Hotel Transylvania zouden er nog meer dan 20 nieuwe verhalen over Saint-Germain verschijnen en het nieuwste deel wordt in maart 2012 verwacht.

Lees Genomineerden Bram Stoker Vampire Novel of the Century Award op De Nachtvlinders

De ramp gebeurde op een ijskoude nacht op 15 november van jaar 1967. Buiten was het nevelig en het zwart van de nacht leek een voorbode te zijn voor paranormale verschijnselen. Achter een houtopslagplaats naast het tankstation aan de Charleston Road lagen twee tieners te vrijen in een pickup truck. Alfred had zijn motor uitgezet zodat hij samen met zijn Janet konden genieten van hun ultieme privacy. Achter hen snurkte George, de eigenaar van het tankstation, luidruchtig op zijn stoel, maar dat geluid bereikte hen niet. Zij waren intens van elkaar aan het genieten, wat te zien was aan de condensvorming op de ramen. Een eenzame vrachtwagenchauffeur had op dit uur de diensten van de pomp niet nodig en raasde op de weg voorbij. Het tweetal negeerde de wind die rond de auto blies en had geen oog voor het lichtschijnsel dat aan de hemel verscheen. Samen bedreven zij de liefde. Alfred had alleen zijn shirt nog aan en Janet alleen haar sokjes.

Plotseling werd de vrijpartij bruusk verstoord. Een man had op het raam aan de bestuurderszijde getikt en eiste de aandacht op. Janet gilde van schrik, duwde Alfred van haar af en wees naar de persoon die naast hun auto was verschenen. Daar stond een man in een hagelnieuw zwart kostuum geduldig op hen te wachten. Op het hoofd droeg hij en zwarte zonnebril een bijpassende gleufhoed. Zijn olijfkleurige gezicht stond strak en keek de twee indringend aan. Alfred zocht haastig naar zijn broek en voelde een bijna koortsachtige spanning door zijn lichaam gieren. Ook Janet voelde zich niet fijn nu zij betrapt waren en zocht eveneens naar haar kleding terwijl ze preuts haar borsten met haar handen bedekte. Zodra het koppeltje zich enigszins toonbaar tot de man konden richten, begon Alfred het raampje naar beneden te schuiven. Alleen juist op het moment dat hij zich aan de man wilde verontschuldigen was deze man in het zwart naast de auto verdwenen. Alfred dacht nog even dat hun ongenode gast zich even had afgezonderd om hun de kans te geven zich aan te kleden. Dus stapte hij uit om naar de man te zoeken. Maar waar hij ook keek, de man was in geen velden of wegen meer te bekennen. Slecht op zijn gemak ging hij terug naar de pickup en vertelde hij zijn vriendin wat hij had ontdekt. Of beter: wat hij juist niet had ontdekt.

De twee dachten er niet langer over om op deze locatie verder te vrijen en sloegen op de vlucht. Plankgas reden zij bij de twee gebouwtjes vandaan en scheurden de Charleston Road op. Daar werden zij gehuld in het duister van de nacht en konden langs het asfalt nog net wat naaldbomen onderscheiden die de randen van de bossen markeerden.

Even verderop werden zijn opnieuw opgeschrikt. In de koplampen van Alfred’s automobiel was ineens een vreemde gedaante verschenen. Een manshoge gevleugelde gestalte stond ze midden op de weg op te wachten. Twee enorme rode ogen staarden hen bijna hypnotiserend aan. De overige gelaatstrekken werden aan het zicht onttrokken daar deze grote ogen een hel schijnsel uitstraalden. De monsterachtige verschijning had zijn vleugels achter zijn lichaam opgevouwen, maar niet voor lang. Alfred, die zich natuurlijk kapot geschrokken was, stuurde van het monster weg zonder erop te letten of hij daarmee een tegenligger zou raken. De weg was gelukkig vrij van andere weggebruikers, maar hij kon in zijn manoeuvre echt nog maar net een boom ontwijken. Links van de weg schoot hij over een klein grasveldje tussen de bomen door. Nog geen twintig meter later miste hij de t-splitsing, maar kwam door stuntbeweging evengoed nog op een weg uit die haaks lag op de Charleston Road. Daar draaide hij de weg weer op en drukte het gaspedaal maximaal in. Janet voelde hoe zij ruw in de zitting van de passagiersstoel werd gedrukt.

“Wat was dat? Is ie weg? Volgt hij ons?” vroeg Alfred haastig aan haar.
“Nee,” zei ze “…ik bedoel ja. Heu, nee, ik weet het niet!”
“Ja, kom op! Wat is het nou? Kom die engerd achter ons aan of niet?”

Janet keek achterom, maar zag het monster al niet meer. Ze wilde zich weer omdraaien om Alfred gerust te stellen en wierp vanuit haar ooghoek een blik op de weg. Een kans om dat antwoord te geven kreeg ze niet. Vanuit het niets waren een kruiwagen en een hark vanaf een boerderij de weg op gezeild. Alfred miste door een snelle stuurbeweging de kruiwagen die zich door de poltergeist-activiteit had verplaatst, maar kon niet meer voorkomen dat de hark op de plaats waar Janet zat in het glas sloeg. Het metaal van de hark had een gat van bijna een halve meter in het raam geslagen en had ervoor gezorgd dat Janet’s schoot vol met glas kwam te liggen. Ze gilde het uit en maakte daarmee ook dat Alfred volledig in paniek raakte.

“Janet! Nee! Schat, ben jij oké?” vroeg hij benauwd aan haar. Hij richtte zijn blik voor een fractie van een seconde van de weg naar haar en zag tot zijn schrik hoe Janet onder de kleine glaswonden zat.
“Jawel, jawel. Het gaat wel,” antwoordde zij en beet de pijn weg van de glassplinters die haar huid hier en daar hadden opengetrokken. “Het zijn maar kleine wondjes. Maar rij door! Ik wil hier beslist weg. Rij alsjeblieft naar Gallipolis.”

Gallipolis was waar zij beide woonden en bevond zich aan de andere kant van de Ohio-rivier. Gespannen reden ze verder over de White Drive waarop ze waren beland en konden later weer aansluiting vinden op de Charleston Road die in het plaatsje Point Pleasant uitkwam. Janet drukte zich rechts tegen het zijraampje en zag zo precies hoe het vreemde figuur hen vanuit de lucht achtervolgde.
“Sneller Alfred! Daar is hij weer!” ze wapperde zenuwachtig met haar handen en begon te huilen van de angst. Achter hen zweefde het monster door de lucht. De Mothman, zoals hij later is gaan heten, had vleugels met een spanwijdte van circa 3 meter. Klapwieken deed hij niet, maar liet zich dragen door de wind. Alfred, die inmiddels de 6th street van Point Pleasant was ingereden, had geen moeite om zich er te oriënteren en ging recht op de Silver Bridge af. Eenmaal daar aangekomen kon Janet het vliegende wezen niet langer in de lucht ontwaren. Een dikke mist had de brug en het dorpje in een ijzingwekkende greep omarmd. Lichtbundels van automobilisten priemden zwak door de nevelslierten die over het wegdek van de brug dreven. Even later bevond het tweetal zich op de hangbrug en voelden hoe zij bijna bevroren door lucht die door het gat in de voorruit naar binnen werd geblazen.

‘Een ketting is zo sterk als de zwakste schakel’ was ook de uitspraak die van toepassing was op deze rampplek in wording. Of de Mothman en de man in het zwart er nou verantwoordelijk voor waren geweest of niet – niemand zou daar later een antwoord op gaan vinden – vast stond dat het onheil over de brug was afgeroepen. Net voordat het verliefde stelletje tussen de andere verkeersdeelnemers het midden van de burg was gepasseerd, begon één van de kabels het door de roest te begeven en knapte door. De aluminium kleurige brug bezweek onder haar eigen gewicht en al wie er overheen reed. Het zakte door haar constructie. Vele mensen die in de nacht deze brug hadden gekozen voor de oversteek, doken ermee de diepte. Zo gold dat ook voor Alfred en Janet en zagen zij hoe er onder hen onverwachts een groot gat in het wegdek was ontstaan. Auto’s en bussen plensden in de Ohio Rivier te pletter. Een enkeling wist nog juist op tijd te remmen en halt te houden voor het gapende gat. Maar de twee opgejaagde jonge mensen hadden minder geluk. Een flinke massa water omsloot hun pickup truck en trok ze mee de ijzige zwarte diepte in.

Boven op de brug keek de Mothman toe. Hij aanschouwde tevreden het verschrikkelijke tafereel en vloog vervolgens weg om zich daarna nooit meer te laten zien.

Op basis van ooggetuigenverklaringen zou een soortgelijk verhaal als deze werkelijk zijn gebeurd. Ruim 100 mensen uit Point Pleasant en nabijgelegen steden beweren dat zij tussen 1966 en 1967 de Mothman en zijn ‘mannen in het zwart’ hebben gezien. Over deze tragische gebeurtenis in de Amerikaanse staat West Virginia is het boek ‘The Mothman Prophecies’ geschreven. Dat boek is ook verfilmd onder de gelijknamige titel in hetzelfde jaar dat het tweede deel van ‘The Men in Black’ in de Amerikaanse bioscopen verscheen.

Gsorsnoi is de verkorte vorm van Gsor Snoitasilivic Llafo Dog. Een zelfverzonnen nickname die zichzelf verklaart als je deze achterstevoren hardop opleest. Alleen Gsor kun je niet omdraaien. Het is een schuilnaam die ik al gebruik sinds mijn jeugd en vrijwel meteen heb verbonden aan mijn webkrant: de Tycoon Newspaper. Deze weblog, met de uitstraling van een nieuwsblad uit de jaren ’40 – ’50, vormt mijn eigen Daily Planet in een fictieve stad die ik Gohes City heb gedoopt, een variatie op Gotham City. Fan van Steampunk en dystopische steden. Beide beschrijven fictieve samenlevingen met doorgaans negatieve eigenschappen. Deze maatschappijen kennen geen vrijheid, worden gecontroleerd door robots en computers of gaan gebukt onder een voortdurende dreiging. Veel locaties uit Marvel- en DC comics spelen zich af in deze megasteden. Superman’s Metropolis is hier zo’n voorbeeld van. In een parallelle universum aan de onze is Gohes City de hoofdstad van Nederland en meteen de grootste stad van de wereld. De meeste van de verhalen die ik schrijf spelen zich af in deze grimmige metropool die bestuurlijk praktisch onbeheersbaar is geworden en daardoor veel ruimte biedt aan criminaliteit.

Lees Kort Verhaal: De Mothman en de ‘man in het zwart’ op De Nachtvlinders

King en Hill bundelden voor het eerst hun krachten in de novella Throttle. Throttle was een tribute aan Richard Matheson (I am Legend, the Shrinking Man). In Throttle vertellen King en Hill hun visie op een klassiek verhaal van Matheson, genaamd ‘Duel’. Dit verhaal is verschenen in de anthologie ‘He is Legend’, gepubliceerd door Gountlet Press. Dit boek is een eerbetoon aan de grootse verteller, die Matheson was, met speciale aandacht voor het verhaal ‘ I am Legend’. Throttle en Duel zijn eveneens verschenen als audioboek ‘Road Rage’.

Nu vinden King en Hill het tijd om dit verhaal visueel te maken, door middel van de comicserie   ‘Road Rage’. Dit doen ze in samenwerking met Chris Ryall van IDW Publishing. Deze uitgeverij was eerder verantwoordelijk voor het uitgeven van Hill’s ‘Lock & Key’ en ‘The Cape’. Ryall zegt hierover het volgende: ‘Net als bij Hill en King, heeft ‘Duel’ van Richard Matheson een grote impact op mij gehad als kind, evenals de verhalen van Stephen King. Het is voor mij een unieke kans om in samenwerking met Hill en King dit verhaal als comic uit te brengen.’                                           
 
 
 

Het verhaal is als volgt:

‘ The Tribe (ruw vertaald als de stam) is meer dan alleen een motorclub, het is een familie. In de meest letterlijke zin van het woord, omdat clubleider Vince en zijn zoon Race beiden deel uitmaken van de club. Samen met mede Vietnam veteraan Lemmy en een aantal anderen zijn deze twee-generatie rijders al voor lange tijd bij elkaar. Maar nog nooit hebben ze zoveel ellende gezien, waar ze nu op het punt staan in terecht te komen.
Oorlog lijkt gemakkelijk; kanten worden gekozen en grenzen worden getrokken. Maar dit verandert, wanneer de club op een eenzame weg wordt aangevallen door een vrachtwagenchauffeur met een onbekende maar zeker dodelijk doel. Hun vertrouwde bestaan verandert in puur overleven. En niet iedereen komt er levend vanaf…..’

Volgens Hill vraagt dit verhaal gewoon om een visuele uitgave. ‘Het heeft motoren, botsingen en veel voorwerpen die worden opgeblazen. Ik ben heel benieuwd wat er gebeurt, als IDW achter het stuur gaat zitten, om dit verhaal in comic uit te brengen’. Ook King is zeer enthousiast over de hernieuwde samenwerking met zijn zoon. ‘De samenwerking met Hill voor de comic brengt het hele verhaal op een volledig nieuw level.’

Deze comicreeks zal uit vier delen bestaan en verschijnen in kleur. Beiden verhalen (‘Throttle’ en ‘Duel’) zullen binnen deze vier delen verteld worden. Men begint met ‘Road Rage:Throttle’, die uit twee delen zal bestaan. Het eerste deel, genaamd ‘Road Rage #1’ zal zowel in de winkel als digitaal te verkrijgen zijn. Voor het ontstaan van  deze twee delen zal Ryall samenwerken met kunstenaar Nelson Daniel. Daniel heeft al eerder met Hill samengewerkt aan ‘The Cape’.  ‘Road Rage #1’ zal te verkrijgen zijn met diverse covers van diverse kunstenaars als Phil Noto en Tony Harris. Als een speciale bonus zal kunstenaar Tony Harris alternatieve covers maken met King en Hill op een motor. ‘Road Rage #2’ staat gepland voor maart. De twee daarop volgende delen (‘Road Rage: Duel’) zullen in april en mei verschijnen.

Vanaf half februari verkrijgbaar in de betere stripboekwinkel.

Lees Stephen King en Joe Hill werken samen aan comicreeks Road Rage op De Nachtvlinders

Welkom in de wereld van het Pendleton: een luxe residentie in een negentiende-eeuws landhuis, dat opgedeeld is in 25 appartementen. Het landhuis is gelegen op een heuvel met uniek uitzicht over de stad. Een rustige woonomgeving, tot de stemmen komen en mysterieuze schaduwen opduiken…
Een jongen ziet een denkbeeldige speelkameraad, die angstaanjagend echt blijkt te zijn… Een duistere figuur duikt ’s nachts op in de tuin en toont wel heel veel interesse in één van de bewoners… Is het waan of realiteit?

Eerlijk gezegd klinkt deze Nederlandse samenvatting lang niet zo angstaanjagend als de Engelse, zoals te zien is in deze trailer, die ook verwijst naar de speciale site die gemaakt is om in 360 graden het betreffende appartement te bekijken.

Ook onderstaande quote uit de nieuwsbrief van Dean Koontz klinkt wat mij betreft tien keer beter dan bovenstaande Nederlandse samenvatting. Helaas moeten we nog tot 10 mei geduld hebben voor de Nederlandse vertaling.

December 2, 1897 
Pendleton wife and children missing from Belle Vista—feared abducted

December 3, 1935 
Scene of horrific slaughter at Belle Vista—Entire Ostock family, staff, murdered by butler

December 1, 1973
Strange sightings at the Pendleton—”Shadow people” reported by construction crew.

December 1, 2011 
Terror returns…

De vloek wordt op 10 mei 2012 verwacht en zal uitgegeven worden door Luitingh.

Lees Nieuw boek Dean Koontz komt in mei uit als De Vloek op De Nachtvlinders

Net als alle boeken draait het in dit boek ook weer om de serveerster Sookie Stackhouse die een telepatisch vermogen heeft. Ze kan van alle menselijke wezens gedachten lezen, van vormveranderaars en weerwolven kan ze alleen flarden onderscheiden en van vampieren kan ze helemaal geen gedachten lezen.

Dit boek voelt aan als een tussen boek. Alle losse eindjes van het vorige boek Zo goed als dood worden aan elkaar geknoopt. Om geen spoilers te geven is het vrij moeilijk om iets over de verhaallijnen te zeggen. De belangrijkste verhaallijn is een schutter die het lijkt gemunt te hebben op alle soorten vormveranderaars.

Het boek blijft tot het einde toe spannend, maar alle plotlijnen die natuurlijk weer door elkaar lopen worden niet goed uitgewerkt, het lijkt wel alsof Charlaine Harris haast had en dus nog even snel een boek in de reeks moest schrijven. Jammer, want sommige stukken missen echt diepgang. Een gemiste kans. Gelukkig leest het boek wel lekker makkelijk weg en is het natuurlijk gewoon vermakelijk om te lezen hoe het Sookie en al haar(dode) mannen om haar heen vergaat.

Waardering: **

Dood als een vampier van Charlaine Harris is uitgegeven door uitgeverij Luitingh en ligt nu in de winkel. Eerdere recensies vind je ook hier: Date met de dood (boek 1), Levend dood in Dallas (boek 2), Club Dood (boek 3) en Zo goed als dood (boek 4).

Lees Boekrecensie: Dood als een vampier – Charlaine Harris (True Blood boek 5) op De Nachtvlinders

Op een Londense school gaat de illegale versie van een nieuwe, verslavende game van hand tot hand. Iedereen wil Erebos spelen – maar wie eraan begint, krijgt maar één kans: zodra je je niet aan de regels houdt of weigert een opdracht uit te voeren, word je eruit geknikkerd en kan je nooit meer inloggen.

Ook Nick weet zijn handen op de game te leggen en komt terecht in de virtuele wereld van Erebos. Al gauw is er hij niet meer uit los te rukken, tot hij de opdracht krijgt iemand te doden. Hij weigert en wordt genadeloos uit het spel gegooid. Als zijn beste vriend vervolgens een ernstig ongeluk krijgt, realiseert Nick zich dat Erebos niet langer alleen een game is – het is angstaanjagende werkelijkheid.

Erebos krijgt je net zo stevig te pakken als de game – je kan je niet meer eruit losrukken.

Wat zonde dat ze dit boek hebben gelabeld als kinderboek. Allereerst is het onterecht, omdat het verhaal meer geschikt is voor een wat ouder publiek. En ten tweede schrikt deze label mensen af, vooral de liefhebbers van thriller en horrorboeken. Dit boek zal dan afgedaan worden als spannend kinderboek, terwijl het juist veel meer biedt. Het heeft zowel fantasy als thriller/horrorelementen. De wisselwerking tussen game en werkelijkheid, en de dunne scheidslijn hiertussen, bieden het boek een extra dimensie. Poznanski heeft zich een uitdaging gesteld om juist een boek over een computerspel te schrijven. Het lastige deel is dan, om het spanningselement van een goed spel op de lezer te kunnen overbrengen. Poznanski is hier zeker in geslaagd.

Poznanski richt zich in haar verhaal op de hoofdpersoon Nick. Nick merkt dat er iets gaande is op school, wanneer steeds meer mensen afwezig zijn en zich vreemd gaan gedragen. Hij ziet dat er een geheimzinnig schijfje wordt doorgegeven, en weet er uiteindelijk een in zijn bezit te krijgen. Via dit schijfje komt hij terecht in de game Erebos. Als donkerelf, vampier, weerwolf of ander magisch wezen, moeten hij en zijn tegenspelers hun weg vinden in een spookachtige omgeving. Deze game is dermate levensecht, dat het spel kan zien wanneer je liegt. Het weet dingen, die het niet had kunnen weten. Het spel stelt de gamer in staat om te communiceren met het spel, alsof je met een mens van vlees en bloed communiceert.

Als lezer beleef je zowel het dagelijks leven van Nick, als de wereld van zijn karakter in het spel. Langzamerhand raken deze werelden steeds meer verstrikt, wanneer gebeurtenissen in Erebos ook invloed hebben op de werkelijkheid. En juist de geheimzinnigheid rondom het spel, zorgt voor strubbelingen in het dagelijks leven van Nick en zijn schoolgenoten. De gamer moet, om in het spel te blijven, steeds heftigere opdrachten uitvoeren. De vraag die dan speelt: hoe ver ga je om in het spel te kunnen blijven? Het boek laat zien waartoe mensen in staat zijn, om iets te bereiken. En hoeveel effect het spelen van een game hierin kan hebben. Het verslavings-element, de levensechtheid van het spel en de invloed hiervan op de realiteit, zijn hierin angstaanjagende elementen.

De uitgebreide persoonsbeschrijvingen van Poznanski zorgen ervoor dat je als lezer meegesleept wordt in het verhaal. Op een gegeven moment wordt Nick uit het spel gegooid, maar dit heeft zeker geen nadelig effect op de opbouw van spanning in het boek. Als lezer wil je dan wel graag weten wat nu eigenlijk het doel van het spel is. En hoe komt het toch dat de game dingen weet, die het nooit had kunnen weten? En hoe kan het communiceren als een werkelijk persoon? Het boek biedt geloofwaardige en toch wel angstaanjagende antwoorden op deze vragen. En daarbij is een rol weggelegd voor de Griekse mythologie, die een grote invloed heeft op het verhaal. De ontknoping van het boek is zeer interessant en goed uitgedacht door Poznanski.

Ten slotte kent het boek ook wat romantische ontwikkelingen, die niet altijd even overtuigend zijn. Tussen de hoofdpersoon en zijn klasgenoot lijkt er opeens iets te zijn, wat voor de lezer misschien wat uit de lucht komt vallen. Een klein minpuntje, maar het doet geen afbreuk aan waar het allemaal om draait, namelijk Erebos.

Conclusie: Het boek is een interessante mix tussen spanning, virtuele realiteit en een vleugje psychologie en mythologie. En dit maakt, dat het boek de moeite waard is om gelezen te worden.

Ursula Poznanski is geboren in Wenen en van oorsprong medisch journalist. Na de geboorte van haar eerste kind begint ze met het schrijven van boeken voor kinderen en (jong)volwassenen. Voor het boek Erebos heeft Poznanski een Duitse literatuurprijs gewonnen.

Waardering: **** (4,5 sterren)

Lees Boekrecensie: Erebos – Ursula Poznanski op De Nachtvlinders

Het afgelopen jaar heeft Anne Rice zich vooral beziggehouden met het verstrippen van haar roman ‘ The servant of all bones’. Deze zal verschijnen in een zesdelige comicserie, waarvan het laatste deel in januari 2012 zal verschijnen. Maar wat betreft boeken heeft Rice het afgelopen jaar ook niet stilgezeten. Met ‘The wolf gift’, die half februari 2012 zal verschijnen, keert ze terug naar de bovennatuurlijke slechteriken. Na vampieren, heksen en engelen zijn nu de weerwolven aan de beurt. Zelf omschrijft ze het boek als volgt:

‘ Het gaat over een jonge man, die verandert in een weerwolf. Het is mijn zienswijze op hoe een jonge man deze transformatie ervaart, hoe hij ermee omgaat en wat voor invloed dit heeft op zijn leven’.

Het verhaal speelt zich af aan de ruige kust van Californie. Een jonge verslaggever heeft van de San Francisco Reporter de opdracht gekregen een oude vrouw te interviewen over haar familiegeschiedenis. Hier wordt hij aangevallen door een dier, dat hij niet kan onderscheiden in de duisternis. Dit heeft als gevolg dat de jonge man besmet wordt met de gave van de wolf. Hij wordt heen en weer geslingerd tussen gevoelens van afgrijzen en extase. Moet hij deze gave toelaten of er juist tegen vechten? Hierbij raakt hij verstrikt in een vreemde en gevaarlijke reddingsactie en wordt hij opgejaagd door de autoriteiten. Hij gaat op zoek naar zijn eigen natuur en probeert het antwoord te vinden op verschillende vragen. Zijn er meer zoals hij? En welke kennis en geheimen schuilen er achter de gave van de wolf?

Met dit boek richt Anne Rice zich op een voor haar nieuwe wereld van bovennatuurlijke wezens. Er zijn al verschillende boeken over deze monsters geschreven. De vraag is natuurlijk, wat de zienswijze van Rice zal zijn op dit fenomeen. En betekent dit boek voor Rice de terugkeer naar het horrorgenre? We zullen het allemaal zien op 14 februari 2012, want dat verschijnt het boek in Amerika bij Knopf Uitgevers. Hier zal het boek verkrijgbaar zijn in de betere boekhandel.

Lees The Wolf Gift: Keert Anne Rice terug naar het horrorgenre? op De Nachtvlinders

Lilly is een weerwolfmeisje, achttien jaar pas, maar in haar wolvengedaante onverslaanbaar. In opdracht van haar christenmeesters, die de enige Ware Kerk vertegenwoordigen, gebruikt ze haar kracht om rebellerende ketters weer in het gareel te krijgen. Feitelijk leeft Lilly een dubbelleven. Enerzijds is zij een getrainde moordmachine, anderzijds een jonge vrouw die hunkert naar liefde en romantiek. Als Lilly, die zich steeds ongelukkiger en gebruikt gaat voelen, door omstandigheden gedwongen wordt een groepje christensoldaten af te slachten, rest haar geen andere keus dan het vege lijf te redden door de wildernis in te vluchten. Udolf, de zoon van Johannisburgs laatste heidense krijgsheer, ontfermt zich over haar. Maar dan heeft ridder Erhard von Stendhal zich al vastgebeten in haar spoor, vastbesloten Lilly aan zijn zwaard te rijgen. Het wolvenmeisje krijgt het zwaar te verduren. Is er nog hoop voor haar? In de persoon van Udolf misschien?

Het fantasyverhaal speelt zich af in de jaren 1221 tot en met 1239 en gaat over Teutoonse ridders, geloof en bijgeloof. Elke start is lastig, en zeker voor een niet zo ervaren fantasy lezer, is dit boek niet zo simpel als het lijkt. De drie hoofdpersonage, Lilly, Udolf en ridder Erhard von Stendhal krijgen redelijk wat diepgang. De rest van de personages, zoals bijvoorbeeld de familie van Udolf krijgen zelf ook meer aandacht, dan alleen een paar bladzijdes. Hierdoor krijgt de lezer echt het gevoel in het boek te zitten, en is de quote op het boek van George R.R. Martin “Ik zat van begin tot eind aan mijn stoel gekluisterd.” niets minder dan waar.

Halverwege het boek komen er verschillende verhaallijnen tot elkaar, waar ik verder niets over kwijt kan, want dan kan je het boek niet meer lezen. Op dat moment valt het spreekwoordelijke kwartje voor de lezer en hierna is het boek misschien wat voorspelbaar, maar het is spannend, duister en prachtig mooi geschreven. Dit is een boek wat je absoluut niet snel weglegt.

Waardering: ****
Het wolvenmeisje van S.A. Swann is uitgegeven door uitgeverij Luitingh en ligt nu in de winkel.

Lees Boekrecensie: Het wolvenmeisje – S.A. Swann op De Nachtvlinders

Toen ik de e-mail opende werd al snel duidelijk dat ik niet gevraagd werd als deejay, maar als gast. Op vertoon van de uitnodiging mocht ik de nacht van de opening bijwonen. De schrijver van het bericht beloofde een hemelse ervaring die met niets in de partyscene vergeleken kon worden. Nu had ik in mijn carrière al zoveel fantastische dansfeesten bijgewoond, dat deze belofte me wel erg straf leek. Ik bekeek dan ook met enige argwaan de line-up die wat verderop in de e-mail gepresenteerd werd: allemaal onbekende namen, met als afsluiter een deejay die zich “Amino” noemde. Helemaal onderaan het bericht stonden de openingsdatum en de locatie vermeld. Cyberdelia was een heel eind rijden, maar toch… Iets in mij zei dat ik dit niet mocht missen. Het was niet te verklaren, noem het intuïtie.

Op het moment dat ik de uitnodiging wilde afdrukken, kreeg ik telefoon. Het was mijn vriend Vincent, net als ik een befaamde deejay. Hij belde me om te zeggen dat hij een wel erg geheimzinnige e-mail gekregen had…

Op de dag van de opening reden Vincent en ik naar onze bestemming, een afgelegen landgoed nabij de kust. Het was augustus, de zon brandde en een zwoele bries aaide onze haren terwijl we met onze cabriolet naar Cyberdelia scheurden. Na een halve dag – de maan had de zon inmiddels verdrongen – bereikten we onze bestemming. Ik herinner me nog precies hoe we met grote ogen en open mond naar de discotheek keken, dan naar elkaar, en dan weer naar die grote kristallen piramide die op het water dreef. Ze was door een smalle brug verbonden met een hagelwit strand, omringd door golven die glinsterden in het bleke maanlicht. Gedurende enkele minuten zaten we aan onze lederen stoelen genageld. Dit beloofde een waanzinnige nacht te worden.

Na een tijdje parkeerden we onze cabriolet bij de andere wagens, aan de flank van een metershoge duinenrij die het gebied afschermde van de buitenwereld. We hoorden reeds de dreunende bassen die uit de piramide ontsnapten, zagen fragmenten van stroboscopische lichtflitsen die door de nacht dwaalden. Overdonderd door de magische locatie wandelden Vincent en ik naar de ingang van de danstempel. De bassen klonken steeds helderder, langzaam tekenden zich melodieën af.

Eenmaal binnen stonden we opnieuw versteld, dit keer van het buitenaardse interieur. Pilaren en booggewelven liepen in de meest onmogelijke hoeken en curven door elkaar heen en vormden daarbij een doolhof van titaan. Her en der krulden wenteltrappen naar golvende platformen waarop de aanwezigen volledig uit de bol gingen op de muziek. In het hart van de tempel lag de dansvloer, gehuld in een waas van neon. Vincent en ik liepen er naartoe, alsof het een magneet was die een onverklaarbare aantrekkingskracht op ons uitoefende. We geraakten er onmiddellijk bevangen door de muziek die in de vreemdste ritmes en toonaarden door de luidsprekers galmde. Er hing een extatische sfeer, een sfeer die verbondenheid schiep tussen alle aanwezigen.

Nog nooit in mijn leven had ik zo’n intens gelukkige mensen gezien. Allemaal gaven ze zich over aan de zweverige melodieën die door de danszaal kronkelden. Het duurde niet lang of ik was één van hen. De muziek bezorgde me een gelukzalig gevoel. Mijn geest kwam helemaal tot rust. Aan Vincents serene blik zag ik dat hij precies hetzelfde ervoer. We glimlachten naar elkaar en gaven ons over aan het spel van de deejays. Voor heel even waren zij goden; muziek was hun religie; Cyberdelia hun tempel.

Het feest ging de ganse nacht door, tot in de vroege uren. De schrijver van de uitnodiging had beslist niet gelogen. De opening van Cyberdelia overtrof alles wat ik in mijn lange carrière al had meegemaakt. Dit was een plaats waar ik kost wat kost wilde terugkomen.

Tegen de ochtend viel de eerste zonnestraal door de punt van de piramide naar binnen. Als bij een prisma brak haar licht in honderden stukken. Elke afzonderlijke straal belichtte de glimlach van een aanwezige. Dat was het moment waarop de laatste deejaywissel werd aangekondigd. Amino besteeg het platform waar de draaitafels stonden. Hij was gehuld in een zwart gewaad en een zilveren masker dat zijn gezicht onherkenbaar maakte. Bij zich droeg hij een zilverkleurig koffertje dat hij ongeopend naast zich neerzette. We keken met ingehouden adem toe. Ik keek naar Vincent, hij naar mij. We beseften dat dit het hoogtepunt van een geweldig feest zou worden.

Terwijl de laatste plaat van de vorige deejay uitdoofde en overging in de openingsplaat van Amino, ontstond er een simultaan gevoel van verrukking. De klanken die hij produceerde klonken anders, nog dieper, nog intenser. Ze werden één met ons lichaam, met onze geest. Na enkele minuten ontketende de gemaskerde god complete euforie in zijn tempel. Het daaropvolgende uur ervoer ik een hemels genot dat alle aardse geneugten overtrof.

Enige tijd later stond de zon boven de piramide goudgeel te gloeien. Haar licht had de duisternis volledig verdrongen en baarde vanillekleurige nevels in de ochtendhemel. De nacht in Cyberdelia zat er op. Amino liet zijn laatste melodie uitsterven. Op dat moment ontstond er een ontnuchterende stilte in de zaal. Onze simultane trance ebde langzaam weg. Het feest was afgelopen, maar we wilden meer.

Amino keek naar ons van op zijn platform. We smachtten naar een allerlaatste melodie die deze perfecte nacht zou afsluiten. Amino toonde genade. Hij opende het koffertje dat al die tijd naast hem had gestaan en haalde er een glanzende schijf uit. Toen de naald op het vinyl ging en het laatste lied de zaal vulde, gebeurde het…

Amino vervoerde ons naar een andere dimensie waar we versmolten met zijn finale melodie. Ze joeg koude rillingen door elke vezel van mijn lichaam. De onaardse melodie klonk als een symbiose van huilende vlinders en elektrische regendruppels die doordrongen tot mijn geest. Ik weet nog precies hoe mijn zintuiglijke waarnemingen op dat moment veranderden. Ik kon de neongloed die door de lucht zwom ruiken en de elektrische regendruppels smaken. Ze smaakten naar het zoet van de eerste lentebloesem. Geuren, klanken en smaken werden steeds intenser. Het hele amalgaam van gewaarwordingen bezorgde mij uiteindelijk een mentaal orgasme dat zoveel bevrijdender was dan zijn fysieke tegenhanger, zoveel bevrijdender dan alle pillen die ik ooit op de dansvloer geslikt had.

Sindsdien herinner ik mij alleen nog hoe ik gewekt werd door mannen in gele pakken die met veel kabaal Cyberdelia binnenstoven. Een van hen stond samen met een agente over me heen gebogen. Ze keken me van boven hun mondmaskertje aan met een bedrukte blik en mompelden wat tegen elkaar… iets over een enige overlevende of zo. Ik lag als een pudding op de grond, probeerde overeind te komen en vroeg ze hun woorden te herhalen. Het was drukkend warm. Langzaam kreeg ik een impressie van wat er om me heen gebeurde. De mannen in hun veiligheidspakken krioelden als mieren doorheen het gebouw en schenen met hun zaklampen naar alle hoeken van de danszaal. Een klein streepje maanlicht scheen over de piramide die haar kristallen glans verloren was. Overal waren de ruiten aangedampt.

Pas toen ik er eindelijk in slaagde om rechtop te zitten, drong een rottende geur langs mijn neusgaten naar binnen. Niet ver bij me vandaan spanden twee agenten een fluorescerend lint voor de toegangsdeuren: Cyberdelia was verzegeld. Ik opende mijn ogen wat wijder en keek om me heen, op zoek naar de bron van die walgelijke stank. Het enige wat ik kon zien waren bewegingloze lichamen. Ze lagen overal verspreid, liggend op de grond, hangend over de platformen. Ik begreep er niets van.

Benieuwd naar hoe lang ik daar al aan de vloer kleefde, vroeg ik aan de mollige agente die bezorgd mijn hand vasthield hoe laat het was. Tot mijn grootste verbazing zei ze dat ik ongeveer twee dagen in een coma gelegen had en dat ik God mocht danken omdat ik nog leefde. Ik keek haar verward en vol ongeloof aan.

Daar zat ik dan, middenin door zonnebrand geperforeerde karkassen die een onuitstaanbare rottingsgeur verspreidden. Waarom ik slechts stevige hoofdpijn en zware oogleden had, was me een raadsel. Ik probeerde op te staan, op zoek naar Vincent, maar vond hem niet. Ik voelde hoe mijn spieren en mijn middenrif samentrokken en hoe ik steeds sneller naar adem begon te happen: de eerste symptomen van paniek. De agente gebood me om terug te gaan zitten en schreeuwde om een ambulance. Was ik er zo erg aan toe dan?

Ik keek opzij. Ergens in het tapijt van dood vlees zag ik een jongen wiens gezicht gesmolten was onder de verzengende hitte. De brandende zon had de huid van zijn blanke benen en armen volledig weggevreten. Ter hoogte van een vettige sliert zwart haar die op zijn gezicht plakte, dropen delen van zijn wang uiteen op de doorschijnende vloer. Hij was bijna onherkenbaar, maar aan zijn brede mondhoeken, of wat daar nog van over bleef, zag ik dat het Vincent was. Mijn lieve Vincent. Hij glimlachte. Ik huilde.

Ik slaagde er eindelijk in om recht te staan en de smeuïge lijkenzee te overschouwen. Allen hadden ze die typische gelukzalige glimlach op hun dode gezicht. Mijn blik dwaalde af naar het deejayplatform en toen wist ik het weer: Amino. De genodigden hadden zich op zijn laatste magische melodie naar de bevrijding gedanst. Ik had de pech nog steeds onder de levenden te vertoeven, want ik begon al snel te beseffen dat er geen zaligere dood bestond dan waaraan zij, de uitverkorenen, bezweken waren.

Tom Thys (1983) is opgegroeid met het kijken van horrorfilms. Zijn hele leven al is hij gefascineerd door het bovennatuurlijke, de duistere kant van de mens en… angst. Geen enkele emotie is zo echt als angst. Er is dan ook niets zo geweldig om binnen de veilige grenzen van een verhaal die angst door je aderen te voelen zinderen. Op een dag begon het verlangen aan hem te knagen om zelf spannende, gruwelijke en bevreemdende verhalen te verzinnen. Inspiratie hiervoor haalt hij uit films, reizen naar onherbergzame oorden en de vele nachtmerries waardoor hij geplaagd wordt.

Lees Kort verhaal: Cyberdelia (Tom Thys) op De Nachtvlinders

Hoe gaat de wereld veranderen, wanneer de levende doden in opkomst zijn?

Deze woorden zetten de toon voor ‘The New Dead: A Zombie Anthology’, een boek, die begin volgend jaar zal verschijnen. Auteur Christopher Golden (winnaar van de Bram Stoker award) bundelt negentien verhalen van een diverse groep auteurs in dit  400 pagina’s tellend boek.

Vooral sinds de populariteit van de televisieserie ‘The Walking Dead’ zijn zombies niet meer weg te denken uit het horrorgenre.  Steeds meer boeken richten zich op de levende doden en dan is het natuurlijk de kunst om origineel te blijven. Het beeld,wat gewoonlijk bij een zombie geschept wordt, is een verlaten woestenij, een handvol overlevenden en uiteraard de zombies.

Christopher Golden vertelt dat zijn boek verder gaat dan dat, en in vergelijking tot andere boeken dus vernieuwend is. Denk hierbij bijvoorbeeld aan een militaire uitbraak, een familie uitstapje naar het circus en de hartstocht (?) bij het verliefd worden op een zombie. Volgens Golden hebben deze verhalen allen een nieuwe kijk op dood en wederopstanding en alles wat daarbij komt kijken.

Dus, zoals de naam ons al belooft, nooit eerder gepubliceerde verhalen over de meest populaire monsters van het moment. In de groep schrijvers, die aan dit boek meewerken, zitten diverse bekende namen, zoals Kelley Armstrong  (Woman/Men of the Underworld), David Wellington (Monster Island) en Tad Williams (Otherland). Om een idee te geven van de inhoud:

“Lazarus” by John Connolly
“What Maisie Knew” by David Liss
“Copper” by Stephen R. Bissette
“In the Dust” by Tim Lebbon
“Life Sentence” by Kelley Armstrong
“Delice” by Holly Newstein
“Closure, LTD” by Max Brooks
“The Wind Cries Mary” by Brian Keene
“Family Business” by Jonathan Maberry
“The Zombie Who Fell From the Sky” by M.B. Homler
“My Dolly” by Derek Nikitas
“Second Wind” by Mike Carey
“Among Us” by Aimee Bender
“Ghost Trap” by Rick Hautala
“The Storm Door” by Tad Williams
“Kids and Their Toys” by James A. Moore
“Shooting Pool” by Joe R. Lansdale
“Weaponized” by David Wellington
“Twittering from the Circus of the Dead” by Joe Hill

Ook de recensies zijn positief. Publisher’s Weekley, bijvoorbeeld, noemt dat de verhalen in het boek origineel en angstjagend zijn en in je hoofd blijven rondspoken. Waar het verhaal van David Liss zich vooral richt op de banaliteit van kapitalisme en het kwaad, richt Mike Carey zich op een ondode die zich afvraagt of hij wel echt geleefd heeft. Ook bevat het boek een klassiek slasherverhaal dat via twitter verloopt. En Jonathan Maberry vertelt een verhaal over een post-apocalyptisch Amerika, die bewoond wordt door zombiejagers en brave monniken. Samenvattend: het boek schijnt een helder en intrigerend licht op de angsten voor dood, vergaan en verlies. Een interessante bijdrage aan de zombiehype van het moment.

Christopher Golden is naast diverse anthologieën (The Monster Corner) ook schrijver van een aantal boekenseries (The Shadow Sage, Buffy, the vampire slayer) en comicseries (Baltimore). Hij heeft in 1992 een Bram Stoker award gewonnen voor zijn werk ‘Cut! Horror Writers on Horror Film’. Ook ‘The New Dead’ is genomineerd voor een Bram Stoker award.

Het boek verschijnt half februari 2012 in USA en zal verkrijgbaar zijn in de betere (Engelse) boekhandel.

Lees Christopher Golden bundelt negentien zombieverhalen op De Nachtvlinders

Zes weken later, op een regenachtige avond, liep Anton naar de keuken om zichzelf een glas wijn in te schenken. Dit deed hij elke avond als het journaal was afgelopen. Met het glas goed vol ging hij de zoektocht aan om iets te vinden wat interessant genoeg was om naar te kijken. Bij het passeren van de kelderdeur liep er een koude rilling van zijn nek naar zijn onderrug. Het leek alsof er iemand naar hem keek. Van schrik bleef hij staan. Anton wist niet waarom, maar iets in hem dwong hem de deur van de kelder te openen. Op dat moment was het een raadsel waar die behoefte vandaan kwam. Zijn handen waren klam van het zweet en hij stond te trillen op zijn benen. Toch liep hij naar die deur en drukte de klink naar beneden.
Even twijfelde hij.
Toen opende hij de deur.
In een soort trance, want hij wist niet goed waar hij mee bezig was, strompelde hij naar beneden. Zonder erbij na te denken begaf hij zich naar de verste hoek van de kelder. Hier was hij nog niet eerder geweest. De woning was ruim genoeg dus hoefde hij hier niets op te slaan. In de hoek stond een oud theekastje. Het was een eikenhouten Art deco kastje en verkeerde nog in bijzonder goede staat. Al jaren lang was hij liefhebber van deze stijl uit de jaren twintig en dertig van de vorige eeuw. Even bewonderde hij het stukje antiek en schoof het toen aan de kant. Op de grond lag een oud stoffig boek, waarvan de kast was vervaardigd uit verschrompeld zwart leer.
Anton pakte het vast. Het voelde stroef en niet prettig aan. Voor lange tijd, hij wist niet zo goed hoe lang, bleef hij naar het boek kijken. Hoe langer hij het vast had, hoe sterker het gevoel naar boven kwam dat hij wenste dat hij daar nooit was komen te wonen.
Ondanks deze primitieve en irrationele angst drukte hij het tegen zijn borstkas en slenterde bijna gehypnotiseerd weer naar boven. In de woonkamer ging hij in zijn leren Chesterfield zitten en begon het zorgvuldig te bekijken. Het verschrompelde leer leek in het licht van de schemerlamp op een plattegrond van een oude verlaten stad. Een metropool waarvan iedereen het bestaan van was vergeten.
Na het bestuderen van de buitenkant sloeg hij het open. Sierlijke, met de handgeschreven letters stond het woord Tsathoggua. Toen hij dit las raasde er een ongecontroleerde angst door zijn lijf. Het galmde als een onmenselijk woord door mijn hoofd. Van schrik sloeg hij het dicht en legde het op de bijzettafel naast de stoel. Zijn handen trilden en hij merkte dat hij verstijft in zijn stoel zat. Met knikkende knieën stond hij op en liep naar boven. Hij moest gaan liggen en proberen wat te slapen. Echter, het bijna onaardse woord Tsathoggua bleef als een vreselijke nachtmerrie door zijn hoofd spoken.
Moeizaam viel hij een uur later in slaap.

De volgende morgen stond Anton onrustig en niet uitgerust op. Beneden aangekomen ontweek hij de plek waar het boek lag. Twee dagen had het geduurd voordat hij het aandurfde om het op te pakken en op een plek te leggen waar ik het niet kon zien. De weken erna gebeurde er niets, alleen als hij zich te dicht bij het boek begaf kwam er een onbeschrijfelijke angst naar boven. Tot die ene dag.

Klam van het zweet werd hij die ochtend wakker. Hij moest iets afschuwelijks gedroomd hebben want hij voelde zich niet op zijn gemak. Vlagen van de droom kon hij zich nog voor de geest halen. Er was iets met een vreselijk uitziend wezen. Het zag er uit als een grote pad die log door de straten van de stad liep. Hij stapte uit bed en kreeg opeens een enorme drang naar het boek. Het leek alsof het hem een antwoord kon geven op een vraag die hij tot nu toe niet had durven stellen. De hele dag bleef deze drang aanhouden. Hij kon zich niet concentreren. De gedachte bleef uitgaan naar het boek. Op zijn werk maakte hij de ene fout na de andere. Om vier uur besloot hij dat het genoeg was en snelde zich naar de woning tegenover de stadsmuur. Daar aangekomen rende hij als een klein kind naar de houten kist, waarin hij het boek voor zichzelf had verstopt.
Zittend aan de eettafel sloeg Anton het open, waarna de woorden, die in een vreemde taal op papier stonden, als een zwerm wilde bijen op hem afkwamen. De woorden kon hij niet lezen, maar hij voelde diep van binnen wat er stond geschreven. Alle informatie in het boek kwam tot hem in een fractie van een seconde. De letters, de woorden, de zinnen het gehele boek schoot door zijn hoofd.
Misselijk en vol walging gooide hij het dicht en rende al schreeuwend in naar buiten de duisternis in. Maar zelfs daar kwam hij niet tot rust. Overal voelde hij de aanwezigheid van onbeschrijfelijke wezens, die verscholen in de duisternis, hongerig naar hem loerden. Anton kon ze niet zien, maar voelde hun aanwezigheid. Hij moest van deze plek en zette hem op een rennen. De straat begon langzaam te veranderen. Zijn voeten glibberden over de inmiddels gladde keien, die leken ingesmeerd met een soort glibberig slijm. Met moeite kon hij zich in evenwicht bewaren. De oude stadsmuur leek groter en groter te worden, terwijl de huizen aan de andere kant van de straat in staat van ontbinding verkeerden. Van de kozijnen bladderde de verf er af en onder het hout er onder ontstonden dikke bulten. Uit de muren kwamen insecten gekropen die doelloos en verward rond kropen. Werd hij krankzinnig? De duisternis verzwolg de lantaarn langs de weg, waardoor alles alleen werd verlicht door de voll
e maan die aan de hemel stond.
De straat, de stad veranderde.
Het veranderde in een grotesk monster van enorme omvang.
Een wezen wat miljoenen jaren had geslapen en nu ontwaakte.
Het slokte hem op.
Anton stond stil en zijn hart ging wild te keer. Vanuit het niets doemden opeens langgerekte schaduwen. Nog voordat hij weer weg kon rennen werd hij vastgepakt. Een ijzige hand greep hem bij zijn nek. Met een enorme snelheid werd de wethouder naar achteren getrokken en verloor daardoor bijna zijn bewustzijn. Na een paar hartslagen merkte hij tot zijn stomme verbazing dat hij weer thuis was. Zittend aan de eettafel en met het boek voor zich opengeslagen. Hij moest gedroomd hebben. Of niet? Hij wilde het sluiten maar merkte dat zijn rechterhand tot aan zijn pols in het boek was verdwenen. Met zijn andere hand probeerde Anton in wilde paniek zijn hand terug te krijgen. Na hard trekken lukte het uiteindelijk. Nog verlamd van angst zag hij opeens een arm langs hem heen gaan.
Wanneer hield deze bizarre nachtmerrie op?
Een lang figuur, gekleed in een paars habijt, waarvan de capuchon over zijn hoofd was geslagen, pakte het boek van tafel. Anton kon een glimp opvangen van zijn ontvelde gezicht en zijn gele felle ogen. Verstijft van angst zag hij hoe de bijna magische figuur richting de gang liep. Het draaide zich om en sprak met een diepe zoemende stem; ‘Dit is niet voor u om te bezitten. Geen mens kan het aan om de woorden die hier staan geschreven te lezen en te begrijpen. Het zal het einde betekenen van uw soort, tenminste als hij dat wil. Maar uw lot staat al vast.” toen stapte het over de drempel en verdween in het niets.
De volgende dag later zette hij het huis aan de waterstraat te koop en besloot er nooit meer een voet over de drempel te zetten. Vanaf die tijd woont Anton bij mij thuis. Elke dag heeft hij het over deze gebeurtenis en vraagt hij me soms bijna smekend of ik het voor hem op papier wil zetten. Ik vraag me af wanneer hij zijn verstand begint te verliezen. Het kan niet lang meer duren. De blik in zijn ogen is soms te angstwekkend om te verwoorden. Ik moet echter stoppen met schrijven want ik hoor Anton de trap op lopen. Weet niet waarom maar voel me zenuwachtig worden. Een onbeschrijfelijk gevoel komt naar boven.
Ik hoor hem over de gang schuifelen, richting mijn werkkamer.
Mijn handen beginnen te trillen.
Zijn ademhaling gaat zwaar, alsof hij bijna geen lucht krijgt.
Ik hoor hem een afschuwelijk geluid produceren. Het lijkt op het kwaken van een pad die op sterven ligt.
Loop door! Alstublieft loop door!
Hij klopt aan.
Nee, niet binnenkomen!
Even is er stilte. Geen gekwaak, geen zware ademhaling.
Dan zie ik de klink naar beneden gaan.
De deur gaat open…… Anton stapt naar binnen.
O mijn god, zijn gezicht zit onder de bulten en zijn ogen stralen een geel licht uit……………..

Jan Wessels is vijfendertig jaar en woont in Zwolle. Dit verhaal, Tsathoggua; het verboden boek, is geïnspireerd op een creatie van schrijver Charles Ashton Smith. Tsathoggua was een god die deze schrijver had bedacht en voorkwam in het verhaal; het relaas van Satampra Zeiros. Goede vriend Lovecraft gebruikte deze creatie een jaar later ook in een van zijn korte verhalen. Namelijk; gefluister in de duisternis. In dit verhaal laat Jan Wessels deze pad-achtige god los in ons eigen Nederland. Want de creaties van schrijvers als Smith, Lovecraft of Howard kunnen heel goed hier plaatsvinden.

Lees Kort Verhaal: Tsathoggua, het verboden boek (Jan Wessels) op De Nachtvlinders

Roland heeft dit sprookje namelijk al eens eerder verteld. Het jaar na de dood van zijn moeder werd Roland door zijn vader naar een ranch gestuurd om een mysterieuze slachtpartij te onderzoeken. Roland ontdekt er een bloederig spoor van voetafdrukken en dierlijke klauwafdrukken. Hij leert algauw dat er een shapeshifter aan het werk is geweest. Om de moord op te lossen moet hij vertrouwen zien te winnen van de enige overlevende getuige, Bill Streeter, een moedige maar angstige jongen. Om hem gerust te stellen vertelt Roland het sprookje dat zijn moeder zo vaak aan hem vertelde als kind voor het slapen gaan.

Deze week werd de officiële cover van het boek voorgesteld, van de hand van Jae Lee, die eerder al zijn sporen verdiende bij Marvel Comics. Hij zal ook instaan voor de vele illustraties die het boek verder zullen kleuren. De website Tor.com mocht deze week ook al enkele fragmenten en illustraties uit het boek publiceren. Inmiddels zijn er bij de Amerikaanse uitgeverij Grant reeds twee limited editions van het boek te koop. 800 Deluxe Editions, gesigneerd door Stephen King en Jae Lee en 5.000 Artist’s Editions, gesigneerd door Jae Lee.

Lees Stephen King heeft achtste deel The Dark Tower-reeks klaar op De Nachtvlinders

Vanaf dat moment begon Janny zich zorgen te maken. Of er misschien een andere vrouw in het spel kon zijn. Ze had hem niet kunnen betrappen op lipstick vlekken of verdachte geurtjes. Of toch wel, maar geen parfum geur. Meer een muffige geur die ze niet had kunnen plaatsen. In ieder geval was de maat vol toen hij haar vanmiddag weer een sms stuurde met “ben later thuis schat, het is weer druk op kantoor”. Ze besloot zijn kantoor op te bellen en kreeg zijn assistent aan de lijn die haar kon vertellen dat de heer Kips het kantoor al om vijf uur had verlaten.

“Vuile klootzak!” Ze hoorde het zichzelf nog een keer zeggen.

Janny voelde het bloed naar haar hoofd vloeien. Ze balde haar vuisten. Ze was kwaad, heel kwaad. Máár, ze zou hem krijgen. Ze opende de garage en nam plaats in haar auto. Ze zette de GPS aan. Wat Anton niet wist, was dat zijn vrouw een tracker in zijn auto had achtergelaten. Janny was een simpel huisvrouwtje, maar zó simpel was ze nou ook weer niet. De tracker was ooit bedoeld geweest voor hun zoon Stef, maar die was inmiddels 18 geworden en had geen tracker meer nodig. Maar Anton blijkbaar wel. Een rood puntje verscheen op het apparaat. Daar was ie dan, de klootzak. Ze draaide de sleutel in het contact en gaf gas. “Wacht maar Anton, wacht maar tot ik er ben, dan zul je wat beleven”.

Het GPS-signaal voerde haar door de stad langs het kanaal naar weilanden en smalle wegen. Ze was nu al een uur aan het rijden. De omgeving kwam haar niet bekend voor. De GPS piepte, ze was aangekomen bij haar bestemming. Ze keek om zich heen. Veel viel er niet te zien. Bomen, struiken en één lantaarnpaal. Ze zette de auto aan de kant en deed de lichten uit. In de verte zag ze een zwak licht branden. Ze kneep haar ogen dicht en zag nu, tussen de bomen, een klein huis staan. Was dit waar Anton zich bevond? Het huis zag er niet woonbaar uit. Het was half verzakt en er waren planken voor de ramen getimmerd. Wat een krot. Maar dat was wel waar de GPS haar naartoe had gebracht. Ze stapte uit en liep naar het huis. Er kwam licht tussen de planken door. Er was dus wel iemand aanwezig in deze bouwval. Vanuit haar ooghoeken zag ze iets glimmen. Ze draaide haar hoofd naar rechts. Anton’s auto. Zie je wel. Ze sloop naar het raam toe en probeerde door de spleten te kijken. Ze zag een br
andende kaars op een tafeltje staan. Daarnaast stond een grote, versleten Chesterfield stoel. Janny kon niet zien of er iemand in zat want hij stond met de rug naar het raam toe.

Opeens zag ze Anton de kamer in lopen. Hij had twee glazen wijn in zijn handen. Hij zette één glas naast de Chesterfield stoel op het tafeltje. “Hierzo, je favoriete wijn van je favoriete winkel”. Hij lachte richting de stoel, er zat dus blijkbaar wel iemand in. “Vuile, vuile rat” dacht Janny bij zichzelf. “Weetje, ik vind het zo fijn om hier te komen hé. Jij begrijpt me ten minste. Jij weet hoe ik me voel. Janny die snapt me niet. Schat van een mens hoor maar ze begrijpt het gewoon niet. Hoe kan ze ook. Ze is niet zoals wij” sprak Anton. Janny stond aan de grond genageld. Hoorde ze hem dat nou echt zeggen. ‘Janny snapt me niet?’ Na negentien jaar huwelijk zou ze hem niet begrijpen? En iemand die hij net een paar maanden kende die zou hem zeker wel begrijpen? Zo’n sloerie zeker, zo’n mannensteler, waarschijnlijk niet ouder dan een jaar of 25.

Voor ze er erg in had stormde ze naar de deur en begon er op te bonken. “ANTON. ANTOOON jij vuile KLOOTZAK! Ik weet dat je er bent doe maar open. Het is uit met de pret!”. Ze bleef op de deur bonken totdat deze eindelijk open ging. Daar stond Anton in de deuropening met een geschrokken gezicht ‘Ja… Janny” stamelde hij. “Wat doe jij nu hier?”. “Wat doe ik nu hier? Kijken wat jij hier uitspookt met een andere vrouw! Dát doe ik hier” schreeuwde Janny en zonder pardon duwde ze Anton opzij en bulderde de kamer in richting de Chesterfield stoel. “Zo nou wil ik wel eens even zien wie die vieze sloerie is die mijn man….” ze stopte voor de Chesterfield stoel. Met open mond bleef ze staan. Haar ogen werden groter. Haar neus vulde zich met een muffige, vieze lucht. Een zurige substantie duwde zich vanuit haar maag omhoog naar haar keel. Ze wankelde opzij en kon nog net een stoeltje vastgrijpen. Ze zag hoe haar middag eten zich via haar mond verliet en op de vloer terecht kwam. Nog twee kots golven volgde. Ze snakte naar adam, draaide zich om en zakte op de grond. Ze duwde zichzelf naar achteren met haar voeten totdat ze tegen de muur aan zat.

Anton kwam de kamer binnen lopen. “Jezus Janny… gaat het een beetje?”. Hij liep naar haar toe en hielp haar omhoog. Janny voelde zich duizelig. Ze wilde zich afzetten tegen Anton maar het lukte haar niet. Verschrikt keek ze naar de stoel. Ze wees naar de persoon die in de stoel zat. “Wa… wat is dat Anton?”. “WAT IS DAT?” schreeuwde ze nu. Anton keek haar vragend aan? “Doe niet zo raar Janny je weet toch wie dat is? Dat is mama!”. Hij begon nu te lachen. “Haha, wat een grappenmaker he die Janny, doet net alsof ze je niet kent”.

Anton zette Janny op een stoel. Ze voelde zich nog steeds duizelig en keek met walging naar de Chesterfield stoel. Daar zat ze dan. Anton’s moeder. Anton’s moeder die zes maanden geleden was overleden en die ze begraven hadden op het kerkhof. Daar zat ze. In de Chesterfield stoel. Janny schudde haar hoofd, dit kon toch niet waar zijn. Ze keek nog een keer naar de stoel en voelde haar maag weer omkeren. Anton had zijn moeder opgegraven, naar dit huis gebracht en in de Chesterfield stoel gedumpt. Dit was waar hij maanden lang naartoe was gegaan. Al die tijd dat Janny had gedacht dat hij vreemd ging met een ander vrouw, al die tijd was hij bij zijn moeder. Zijn dode moeder. Janny keek naar het lijk van haar schoonmoeder. De armen en benen waren al half weggerot, het haar hing sliertig om het hoofd en de mond hing scheef open. Er kroop een vlieg naar binnen. De ogen stonden open en waren glazig en helemaal vergeeld. Er was iets vreemds aan die ogen. Janny zag het nu, de oogleden ontbraken. Het leek erop alsof ze waren weggeknipt of gesneden.

“Maakt niet uit hoor mama, ze maakt maar een grapje” lachte Anton opeens. Hij boog voorover naar het lijk van zijn moeder en kuste het op het voorhoofd. Janny draaide zich om en zag weer een lading middag eten op de grond terecht komen.

“Nou zeg schat, dat is al de tweede keer, volgens mij ben je niet helemaal lekker aan t worden” hoorde ze Anton zeggen. “Wat zeg je mam? Kippensoep? Oja dat is wel een goed idee ja. Hoor je dat Janny, mam zegt dat ze wel een pannetje kippensoep voor je kan maken als je dat wil?”.

Janny draaide zich om en keek met angstige ogen naar haar man. “Wat zeg je?”. “Dat mama wel wat kippensoep voor je wil maken. Doet ze toch altijd voor je als je ziek bent?” antwoordde Anton. Janny sloeg haar handen voor haar gezicht en wreef ze heen en weer. “Anton”. “Anton. Je weet toch wel dat je moeder dood is he?”. Anton keek haar aan. Hij begon te lachen. “Nou ja zeg, Janny doe niet zo raar!” Hij keek naar de Chesterfield stoel en weer terug “m’n moeder zit hier gewoon hoor” fluisterde hij naar Janny. Janny keek hem vol verbazing aan. Hij is gek geworden. Hij is helemaal gek geworden. Hij denkt dat ze nog leeft? “Anton” fluisterde Janny nu. “Je moeder. .. is… dood”.

Antons glimlach verdween van zijn gezicht. Hij rechtte zijn rug. “Janny ik vind dit niet grappig. Ik vind het eigenlijk zeer oneerbiedig en grof. Ik weet dat je mama niet altijd aardig hebt gevonden maar je hoeft niet te zeggen dat ze dood is. Waar ze nota bene bij zit! Zoals je kunt zien is ze niet dood”.

Janny sloot even haar ogen en deed ze daarna rustig weer open. Ze stond voorzichtig op. “Anton. Afgelopen mei is je moeder overleden aan een longonsteking. Ze lag ongeveer twee weken in het ziekenhuis en we hebben toen allemaal afscheid van haar genomen.”

“Wat? Doe even normaal, hoor je wel wat je zegt?”

“Ik ben nog niet uitgepraat. We hebben afscheid van haar genomen en daarna hebben we een begraafplaats uitgezocht”

“Janny je moet nu ophouden met deze onzin, mama is niet dood”

“We hebben een begraafplaats uitgezocht en daarna hebben we haar met z’n allen weggebracht. Jij, ik en Stef. Jij gooide een rode roos op de kist en hebt toen gedag gezegd tegen je moeder”.

“NIET waar, je liegt Janny. Mama zit hier KIJK DAN!”

“We hebben je moeder begraven Anton, je moeder is dood, we hebben haar begraven”

“MAMA IS NIET DOOD, JE LIEGT!”

“JE MOEDER IS DOOD ANTON! DOOD!”

“HOU JE KOP JANNY! WEES STIL!”

Janny greep anton bij zijn schouders en schreeuwde nogmaals “JE MOEDER IS DOOD ANTON! DOOD, KIJK DAN NAAR HAAR, ZE IS DOOD, ZO DOOD ALS EEN PIER, MORS EN MORS DOOD, DOOIER DAN DIT KRIJG JE ZE NIET ANTON, JE MOEDER IS….”

Ze wilde haar zin afmaken maar het lukte haar niet. De kamer tolde, ze viel op de grond. Iets prikkerigs op haar hoofd, een warme substantie die naar haar nek vloeide. Ze voelde met haar vingers. Bloed. Anton had haar in zijn woede tegen de muur aan gesmeten. Ze wilde opstaan maar het lukte niet, alles werd zwart en stil.

Een geluid maakte haar wakker. Ze deed haar ogen open. Daar stond Anton “Hehe, eindelijk zeg, jij was lang aan het slapen. Luister ik moet zo weg maar eh ik ben vanavond op tijd thuis hoor”. Hij gaf haar een zoen op het voorhoofd en verdween. Janny sloot haar ogen en slaakte een zucht van verlichting. Wat een klote droom. Wat een verschrikkelijke nare droom. Hoe kan een mens in godsnaam zo dromen.

Ze wilde zich uitrekken maar iet belette haar. Ze kon haar handen niet bewegen. Ze deed haar ogen open en keek naar beneden. Ze lag niet in bed maar zat in een stoel. Haar handen en voeten waren vastgebonden. Ze wilde Anton roepen maar ze kon haar mond niet bewegen, die was vastgeplakt met Ducttape. Ze keek om haar heen maar kon bijna niets zien. Ze zag slechts een klein kiertje waar wat daglicht doorheen scheen. Ze draaide haar hoofd om en zag daar de Chesterfield stoel met het stoffelijk overschot van Anton’s moeder. Ze wilde gillen, heel hard gillen, maar het lukte niet. Niemand zou haar horen…

Hanneke Boon is 27 jaar. Sinds klein af aan a gefascineerd door het onnatuurlijke zoals zombies, vampieren, geesten, weerwolven enzovoorts. Uiteraard volgt ze series als True Blood en Being Human. Verder houdt Hanneke van het werk van Tim Burton en is Halloween haar favoriete feestdag. Als kind schreef ze al korte verhalen en recent heeft dat weer opgepakt. Schrijfster worden is niet haar ambitie, maar Hanneke deelt graag haar korte verhaal met andere thriller-/horrorliefhebbers.

Lees Kort verhaal: De Klootzak (Hanneke Boon) op De Nachtvlinders

Zoals de titel al doet vermoeden, heeft deze Bigfoot niets meer te maken met de aandoenlijke Harry uit de TV-reeks Bigfoot and the Hendersons. Neen, Eric S. Brown keert terug naar de oorspronkelijke mythologische definitie van een Bigfoot, namelijk een wild monster dat zich schuilhoudt in de bossen. In dit derde deel, Food Chain getiteld, krijgt de mensheid af te rekenen met een dodelijk virus. Er ontstaat een heuse Apocalyps en de overblijvende mensen hebben af te rekenen met een aantal problemen. Ten eerste zijn de Bigfoots resistent voor het virus en hun populatie is onrustwekkend hoog gestegen.  Daarnaast moeten ze ook nog afrekenen met de zombies die in de vorige delen hun plaats hebben veroverd. Tenslotte is er ook een groot voedseltekort en ontstaat er een strijd voor wie aan de top van de voedselketen blijft staan. Inzet in al deze strijden is een ondergrondse basis die wel eens de sleutel tot overleving zou kunnen bevatten.

Ondertussen werkt Brown ook al aan een vierde deel. Dat moet het sluitstuk worden van deze reeks en zal gecombineerd worden met zijn andere reeks How the West Went to Hell. Volgend jaar verschijnt de opvolger in deze reeks A pack of wolves, over een groep cowboys die ’s nachts veranderen in weerwolven. De gebeurtenissen in dit boek zullen de start vormen van het vierde deel in de Bigfoot War-reeks. Daarin zullen weerwolven, demonen, zombies en bigfoots het tegen elkaar opnemen in een allesbeslissende strijd, die in ware western-stijl beslist zal worden.

Bigfoot War 3: Food Chain telt 94 bladzijden. De boeken van Eric S. Brown zijn nog niet vertaald naar het Nederlands, maar zijn hier wel als Engelstalige (e-)boek verkrijgbaar.

Lees Derde deel in Bigfoot War-reeks is uit: Food Chain op De Nachtvlinders

Dit luidt het begin in van een nieuwe comic miniserie Rebel Blood, uitgegeven door Image Comics en Shadowline. Deze miniserie gaat uit vier delen bestaan, waarvan het eerste deel eind maart zal verschijnen in Amerika. Riley Rossmo (Green Wake, Proof) is verantwoordelijk voor het concept en de tekeningen. Het script wordt geschreven door een debutant, namelijk Alex Link. De comic zou een huldebetuiging zijn aan horrortitels als ‘The Vaults of Honor’, The Haunt of Fear en ‘Tales of the Crypt’ met een concept waar de horrorfan zijn handen bij dicht mag knijpen.

Het bovenstaande is natuurlijk veelbelovend, maar wat kunnen we nu eigenlijk verwachten? Het eerste deel van Rebel Blood draait om de boswachter Chuck Neville. Na een vreemde onverwachte stilte, krijgt hij een radiobericht te horen, dat er een plaag zich verspreidt door het land. Hij leert al gauw dat deze plaag elk levend wezen veranderd heeft in een zombie. Niet alleen mensen, ook dieren. Dus dat betekent, dat elk dier nu de onvoorspelbare en gewelddadige neiging heeft, alles op zijn weg in stukken te scheuren. En elk levend wezen, die in contact komt met een zombie, wordt er zelf ook één. Neville snelt naar huis om zijn familie te redden. Onderweg komt hij allerlei verschrikkingen tegen. Hij beseft niet, dat de grootste verschrikking misschien wel thuis op hem wacht.

Rossmo heeft zich al ruimschoots bewezen in comics als Daken, Proof, Cowboy Ninja Viking, en zijn huidige project Green Wake. Ook Rebel Blood lijkt wat dat betreft een bijzonder kunstwerkje te worden. Om men een idee te geven van de inhoud van deze comic, zijn de cover en een aantal teasers al in de omloop. Deze laten weinig aan de verbeelding over. Namelijk, gruwelijke afbeeldingen van lijkenetende dieren met wat enge teksten erbij.

Rossmo kwam op het idee van Rebel Blood, toen hij bezig was met andere projecten. ‘Ik schets en teken altijd, ook wanneer ik met hele andere dingen bezig ben. Het concept van Rebel Blood begon als een paar schetsen, maar ging al snel een heel eigen leven leiden. Rebel Blood is een mooi voorbeeld van een idee, waar ik helemaal in opga en het dan maar laat gebeuren.’

Ook de uitgever van Shadowline, Jim Valentino (Shadowhawk, Normalman), was gelijk enthousiast over het project. ‘Ik ben geen zombiefan, maar Rebel Blood raakte mij juist omdat het zo anders is dan andere zombieverhalen. Ik was verrast en ik denk zeker dat de andere lezers dat ook zullen zijn.’

Het eerste deel van Rebel Blood ligt 28 maart pas in de winkels. Maar vanaf eind december worden er al in diverse comics (zoals in Haunt #20 en Spawn #215) een preview gegeven van deze horror comic.

Verkrijgbaar bij de betere stripboekhandel en webwinkel.

Lees Comic Rebel Blood: Zelfs je trouwe viervoeter is niet meer te vertrouwen op De Nachtvlinders

Na de openingsscène springt de comic vooruit in de tijd en zie je hoe de ondode Valen geholpen wordt door een krijgster. Zij verbreekt de verbinding tussen Valen en de necromancer opdat deze geen invloed meer uit kan oefenen op de ongelukkige ex-koning.

Valen laat weten op zoek te gaan naar Korrus Null, om zijn ziel terug te krijgen. Maar dit gaat niet van een leien dakje. Er wordt enerzijds op hem gejaagd door zijn voormalige kameraden, anderzijds door groepen monsters.

Het eerste nummer laat hier en daar wat actie zien, maar richt zich vooral op de introductie van het verhaal. Pas op de laatste pagina’s begint het verhaal echt te intrigeren. De tekenstijl is lekker korrelig met volle kleuren, maar de personages zijn niet gedetailleerd uitgewerkt. De sfeer  komt hierdoor duidelijk naar voren, maar je kan niet spreken van hoogwaardige kunst.

Om de release van de comic wat extra kracht bij te zetten bedacht de schrijver, Michael Alan Nelsen (schrijver van o.a. de 28 Days Later comics), een nogal ludieke actie: van de 500 kopieën met de cover variant van Joe Juski, werden er maar 25 verzonden naar geselecteerde winkels. De rest werd verbrand. Zonde, ze hadden ook een leuke actie er voor kunnen bedenken, maar het is niet anders.

Het verhaal van Valen the Outcast is wel interessant, maar de uitwerking is wat te simpel voor mijn smaak. Nummer 1 kwam op 7 december in de schappen voor het luttele bedrag van $1,00. Voor een preview van de eerste editie en het filmpje van de verbranding kun je hier kijken.

Lees Comic: De koning is dood, lang leve de dode koning op De Nachtvlinders

Nancy’s ontsnapping echter, heeft ervoor gezorgd dat de deuren naar de hel op een kiertje bleven staan. Met als gevolg dat ze in 2012 weliswaar terug op aarde is, maar dat er ten opzichte van de hel niet veel veranderd is. Al het kwaad sijpelt door de openstaande deur de sterfelijke wereld in.

De schrijver van de comic, El Torres, laat weten dat hij erg enthousiast is over een vervolg op de eerste serie bij Image Comics: “[…] Ik heb geweldige artiesten die mijn woorden pakken en deze transformeren in geweldige plaatjes. Ik had niet verwacht dat ik Nancy ooit weer kon aansnijden […]”

De nieuwe serie zal evenals de eerste bestaan uit 4 nummers. Het tekenwerk wordt in de nieuwe serie overgenomen door Enrique Lopez Lorenzana en Fran Gamboa. Nummer 1 van Nancy in Hell (On Earth) zal 32 full-color pagina’s tellen en op 25 januari 2012 voor $3,99 in de winkels liggen.

Lees Sexy Nancy keert terug in de Hel op Aarde op De Nachtvlinders

De dodelijke afloop uit het eerste deel heeft brigadier Doakes zijn aandacht getrokken. Doakes voelt aan dat Dexter een rol heeft gespeeld in deze gebeurtenissen en hij vertrouwt Dexter dan ook voor geen cent. Dus start Doakes zijn eigen onderzoek en begint hij Dexter te achtervolgen in zijn activiteiten buiten de werkuren. De Zwarte Ruiter binnen Dexter is hier natuurlijk niet tevreden mee, maar Dexter moet hem toch in bedwang houden. Om geen misstap te begaan, investeert Dexter dan ook veel meer tijd in zijn perfecte schuilmasker, namelijk Rita en haar gezin. Dexter moet noodgedwongen zijn avonden vullen met galgje spelen met de kinderen Astor en Cody, het op de bank zitten met Rita, de geneugten van bier leren ontdekken en merken dat het bed ook zijn eigen geneugten heeft.

Wanneer brigadier Doakes op de plaats van de misdaad verschijnt, merkt Dexter in diens reactie op de misselijkmakende scène iets bijzonders op. Doakes lijkt al eerder in aanmerking te zijn gekomen met zo’n scène of met het slachtoffer. Het wordt nog bizarder als de recherche van Miami van de zaak wordt gehaald en het onderzoek in handen valt van Kyle Chutsky. Chutsky is speciaal uit Washington overgevlogen en maakt deel uit van een speciale en mysterieuze afdeling. Dexter ontdekt al gauw dat er een verband bestaat tussen het slachtoffer, Doakes en Chutsky, die zijn oorsprong vindt in hun gezamenlijke duistere en geheime verleden.

Ik geef toe dat het verhaal in dit tweede deel eerder wat traag op gang komt. Maar eenmaal de gruwelijke ontdekking wordt gedaan, is dit de start van een ontzettend spannend en gruwelijk verhaal. De zoektocht naar de dader wordt mooi verweven met het duistere verleden van Doakes en de strijd tussen Doakes en Dexter om hun geheim voor elkaar verborgen te houden. In Dexter’s Donkere Demonen valt vooral op dat schrijver Jeff Lindsay het plot veel strakker in de hand heeft dan in het eerste deel en dat hij het verhaal hierdoor ook beter weet op te bouwen.

Daarnaast weet Lindsay ook een goed evenwicht te vinden tussen het donkere verhaal en een portie heerlijke zwarte humor en de droge humoristische bedenkingen van Dexter. De scène waarin Dexter leert wat de gevolgen van het drinken van bier zijn, is bijvoorbeeld hilarisch. Die afwisseling van horror en humor zorgt ervoor dat Dexter’s Donkere Demonen een vlot leesbaar boek is geworden. Op het niveau van de serie staan de boeken zeker niet, maar ze vormen in dit tweede deel zeker wel een leuke aanvulling in het Dexter-universum.

Waardering: 3 sterren

Lees ook onze recensie van het derde deel in de reeks, Dexter tast in het duister.

Lees Boekrecensie: Dexter’s Donkere Demonen – Jeff Lindsay op De Nachtvlinders

Nu heeft Dark Horse Comics laten weten dat het eerste deel van de trilogie ‘The Strain’ (In Nederlands De Meester) zal gaan verschijnen als comicreeks. The Strain begint met een landing van een vliegtuig waarbij de lichten opeens uitgaan. Gedacht wordt dat het hier gaat om een terroristische aanslag of een biologische dreiging. Volgens een oude man in het Spaanse Harlem is niets minder waar; De echte dreiging is vampiers.

Het was een droom van Del Toro en Hogan om hun vampiertrilogie visueel te maken. En met een comic reeks van de serie, vinden ze de manier om de omgeving en de karakters uit het boek nog verder te ontwikkelen. Wel waren beide schrijvers het erover eens dat de comic pas zou verschijnen, na de release van het derde en laatste boek van de trilogie.

Kunstenaar Mike Huddleston (bekend van the Butcher Baker) stond voor de interessante taak om van Del Toro’s vampiers adequate en vooral huiveringwekkende afbeeldingen te maken. Het zijn namelijk niet normale vampiers, maar hebben een unieke biologie. Namelijk door besmetting met een  virus veranderen normale mensen in dodelijke parasieten die op een ding uit zijn: bloed. Vooral het walgelijke en het huiveringwekkende van dit virus moest op juiste wijze in comicvorm vertaald worden. Bij een boek kun je je als lezer nog van alles verbeelden bij wat je leest. Dat maakt dat sommige boeken juist zo eng zijn. Del Toro en Hogan willen dat ditzelfde effect ook met de comicreeks bereikt wordt. Om dit te bereiken werd eveneens de comicschrijver David Lapham (Stray Bullets) ingeschakeld. David Lapham en Mike Huddleston zullen met  Del Toro en Hogan samenwerken om dit project tot een succes te maken.

Deze comicserie zal uit acht delen gaan bestaan. Het eerste deel verschijnt op 15 december 2011 en zal verkrijgbaar zijn in de betere boekhandel.

Lees Vampiertrilogie Guillermo del Toro en Chuck Hogan verschijnt als comic op De Nachtvlinders

Naarmate Jacob de geheimen van zijn grootvader langzamerhand begint te ontrafelen, wordt hij achtervolgd door een monster, die alleen hij kan zien…….

Dit is een korte inhoud van een wel heel bijzonder boek. Bijzonder omdat dit boek naast een mooie uitvoering ook vele vreemde foto’s bevat die een extra huiveringwekkende dimensie aan het boek geven. Het boek heeft al verschillende lovende kritieken ontvangen. Publisher’s Weekly noemt het boek ‘een interessante en excentrieke leeservaring, onderscheidt zich door goed ontwikkelde karakters en erg enge monsters. Duister, maar krachtig verhaal’. ‘De schrijfstijl van Riggs is overtuigend en elk detail waar hij de aandacht op legt is verweven tot een onvergetelijk geheel. Samen met de foto’s is het verhaal atmosferisch en verrassend’ aldus Amazom.com. Library Journal, tenslotte, geeft aan dat het boek ‘een origineel verhaal is, dat categorisatie verdient’.

Miss Peregrine’s is het debuut van Ransom Riggs. Naast schrijven houdt hij zich ook bezig met het maken van films en boektrailers, waaronder die van het boek ‘Sense and Sensibility and Sea Monsters’, die op zijn site te vinden is. Het idee voor het schrijven van Miss Peregrine’s kwam in hem op toen hij een aantal sinistere foto’s aan het bekijken was, die ‘verhalen suggereren, terwijl je niet eens weet wie de mensen op de foto zijn of wanneer de foto’s genomen zijn’. Toen Riggs begon met schrijven, liep hij vlooienmarkten en andere soortgelijke plekken af om meer foto’s te vinden. De foto’s en het schrijfproces beïnvloedden elkaar naarmate het verhaal vorderde. Riggs noemt dat de meeste foto’s in hun oorspronkelijke vorm in het boek zijn geplaatst. Enkelen zijn digitaal veranderd om goed in het verhaal te passen. Riggs had uiteindelijk meer foto’s dan hij werkelijk heeft gebruikt voor het eerste deel. Hij noemt dat deze foto’s een mooie back-up zijn voor een mogelijk vervolgdeel. Ook staat de verfilming van dit boek al gepland, de filmrechten zijn verkocht aan 20th Century Fox.

Helaas is Miss Peregrine’s nog niet in het Nederlands vertaald. Door de populariteit van dit boek gaat dit hopelijk in de toekomst nog wel gebeuren. Het boek is verkrijgbaar bij de betere boekhandel en webwinkel.

Lees Boektip: Miss Peregrine’s Home for Peculiar Children op De Nachtvlinders

Mettes speurtocht naar de precieze gang van zaken voert haar niet alleen naar allerlei plaatsen in de omgeving, maar doet haar uiteindelijk zelfs in Finland belanden. Mensen met nauwe onderlinge banden en eenzame mensen zonder sociaal netwerk raken verstrikt  in een knoop die zo strak zit dat het ontwarren ervan levensgevaarlijk wordt en waarin een belangrijke rol is weggelegd door meerdere paren tweelingen.

De sinistere sfeer van de noordelijke landen scheppen al een juiste sfeer voor een thriller. Het gedicht aan het begin van het boek geeft daarbij nog een extra laagje spanning. Het verhaal begint met een fragment over de moord/zelfmoord waar het allemaal om draait. Dit fragment roept bij de lezer al direct vragen op. Daarbij heeft Junker een gedetailleerde en bijna sprookjesachtige manier van schrijven, waardoor je als lezer je de scene heel goed voor de geest kunt halen. Hierbij worden enkele personages goed uitgediept waardoor je een goed beeld van hun leven krijgt en de rol die dit speelt in het verhaal. Zo is de hoofdpersoon Mette een journalist die ook wat opleiding als politieagent heeft gehad. Daardoor heeft ze meer verstand van politiezaken dan de gemiddelde journalist, wat het verhaal ten goede komt. Jammer is alleen dat andere personages minder aandacht krijgen, waardoor deze personages wat vlak blijven. Bijvoorbeeld zou voor het verhaal interessant zijn, wanneer je wat meer te weten komt over de achtergrond van de diverse leden van de filmclub, zoals Ulrik en Ylva, die toch een belangrijke rol spelen in het verhaal.

Tweeling is de titel en het wordt al snel duidelijk dat tweeling, of eigenlijk tweelingen een heel essentiële rol spelen. In bepaalde aspecten en vooral aan het eind van het verhaal wordt duidelijk dat zonder de rol van de tweeling het hele verhaal niet bestaan had. Aan het eind van het verhaal lijkt alles even mis te gaan, maar Junker schrijft het zo dat het boek eindigt in een goed en interessant plot. Voor de lezer onder ons, die weinig Scandinavische thrillers leest, zal vooral het gebruik van diverse Noorse namen vooral in het begin van het boek even duizelen. Het boek is niet opgedeeld in afzonderlijke hoofdstukken en verandert verschillende keren van ik-persoon. Dit kan ervoor zorgen dat je als lezer de verschillende personages minder goed uit mekaar kunt houden. Een nadeel van de frequente wisseling van ik-persoon is ook dat het soms de vaart wat uit het verhaal haalt.

Concluderend kan er gesteld worden dat Tweeling een sinistere thriller is met een interessante verhaallijn, maar niet altijd even goed uitgewerkte personages. Zeker de moeite waard om te lezen. Maar als je als lezer juist houdt van diepgaande personages, dan kun je beter een ander boek lezen.

Beoordeling: 3,5 sterren

Lees Boekrecensie: De Tweeling – Merete Junker op De Nachtvlinders