- advertentie -

Recensie: Quarantine 2 Terminal (John Pogue, 2011)

Een vreemde op hondsdolheid lijkend virus breekt uit in een appartementencomplex in Barcelona, zo begon in 2007 [REC] van de Spaanse regisseurd Jaume Balagueró, Paco Plaza. De Amerikanen zagen wel wat in het succes van deze Spaanse horrorfilm en kwamen binnen een jaar de redelijke remake Quarantine (John Erick Dowdle) welke zich afspeelt in Los Angeles. De Spanjaarden vervolgden een jaar later hun verhaal met [REC]2 en speelt zich wederom af in het bewuste appartementencomplex. Opvallend genoeg brengen de Amerikanen met Quarantine 2 een origineel verhaal en nog goed ook.
quarantine 2 terminal
De nachtvlucht 318 van Los Angeles naar Kansas City loopt langzaam vol en de onervaren stewardess Jenny (Mercedes Masöhn) is ontzettend zenuwachtig, haar collega’s stellen haar gerust. Op het nieuws zijn de gebeurtenissen is het appartementencomplex, maar ze vliegen weg van Los Angeles, niks om je ongerust over te maken. Druk is het niet, behalve zo’n twintig passagiers vliegen er nog een kat en vijf hamsters mee. Eén van de piloten is wat verkouden, maar vindt dat hij nog prima kan vliegen.

Eenmaal in de lucht wordt één van de passagiers (de dikste) niet goed, begint te kwijlen en als een dolle rond te rennen. Er is geen houden aan, een stewardess raakt gewond en er wordt besloten om een noodlanding te maken bij Nashville. Ze worden gedwongen om te navigeren naar een verlaten terminal, daar wachten ambulances, politiewagen de de CDC (Centers for Disease Control) staan al op ze te wachten… maar niet om hulp te bieden, de crew en passagiers mogen de gate niet verlaten, ze zitten in quarantine…

En dit is nog maar het begin van de film. Eerst kun je je afvragen waarom ze het vliegtuig verlaten, de film had zich namelijk prima helemaal in het vliegtuig af kunnen spelen. Toch lijkt de terminal een ideale locatie met alle stellages, kruipruimtes en materialen. De grotendeels onbekende cast met onder andere Mercedes Masöhn, Mattie Liptak en George Back levert goed werk af. John Pogue schreef zelf het schrijf en maakt met Quarantine 2 een geslaagd regiedebuut.

Quarantine 2 is geen found footage en dat blijkt een goede keus, de film is zo verre van een slap aftreksel van REC en staat stevig op zijn eigen poten. Misschien is Terminal een reactie op het commentaar dat Quarantine een compleet overbodige remake was, met dit vervolg is het virus succesvol een eigen leven gaan leiden. Natuurlijk, de verbintenis met REC is nog duidelijk aanwezig en het einde van die virus is nog lang niet in zich.

Zombie George Back in Quarantine 2

Waardering: 3.5 / 5 sterren      
– luchtig virusje
Quarantine 2: Terminal is nu te koop op DVD.

Laat een reactie achter

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

3 Reacties
  1. RDJ134 zegt

    Nice review,

    Hele coole film, ik heb hem een tijdje geleden gezien omdat ik de remake van het eerste deel voor REC (ja ik schaam me) had gezien. Soms als je weinig van een film verwacht kan je goed verrast worden.

    1. Frank Mulder zegt

      Och je hoeft je niet te schamen, Quarantine is een bijna 1 op 1 remake van REC en nog redelijk goed geacteerd ook. 🙂

  2. Sjors zegt

    Ik vond de film echt goed tot het moment dat ze in die terminal terecht komen, daarna werd het wat minder, voornamelijk omdat het nogal voorspelbaar werd. Maar desalniettemin een prima film en vooral ook leuk dat ze na een remake hebben gekozen voor een ander vervolg dan de originele serie.

Recente berichten

Recensie: ‘The Order’ (Netflix, 2019)

De nieuwe Netflix-serie The Order is vooral een experimentele serie is. Het is een mix van spanning, liefde en…

Koppen rollen in ‘The Head Hunter’

Koppen rollen letterlijk in de middeleeuwse horrorfilm The Head Hunter.In  een tijd waarin monsters en het occulte de boventoon voeren, volgen we een  vader in rouw (Christopher Rygh), die jacht maakt op monsters en hun afgehakte hoofd…

Akelige boekverfilmingen

In 'The Entity' viert een vreemde entiteit zijn lust uit op willekeurige vrouwen. In 'The Incubus' zijn meerdere vrouwen het slachtoffer van een demon, maar worden zij na de daad ook nog eens gruwelijk vermoord.

Een vergeten stukje Franse horror

egenwoordig kan menig horrorfan wel een Franse horrorfilm opnoemen. Films als Martyrs, À l’intérieur, Haute Tension, en recentelijk Grave (Raw), waren hier ook ontzettend populair. Regisseur Jean Rollin wist als een behoorlijke reputatie op…