Kort verhaal: Allerheiligen – Wim Dekens

Het was kwart over tien toen de jonge man naar de ingang van het kleine kerkhof liep. De knoestige bomen die aan weerskanten van de straat stonden, zagen eruit als oude skeletten. Dode bladeren vlogen bij elke windvlaag als nachtvlinders door de lucht.

Op het bordje aan het hek stond dat het kerkhof alleen toegankelijk was van zonsopgang tot zonsondergang, maar daar trok de jonge man zich niets van aan. Toch keek hij voor alle zekerheid even over zijn schouder naar de overkant van de straat. In sommige huizen brandde nog licht, maar niemand keek uit het raam.

Een kerkuil vloog verschrikt op toen het grote smeedijzeren traliehek knarsend openging. Ook de stenen engel die als een schildwacht in het midden van het kerkhof stond, werd wakker en deed zijn ogen open.

De jonge man die het hek opendeed, droeg een zwart kostuum en had een boeket witte rozen bij zich. Zijn gezicht zag er ziekelijk bleek uit in het licht van de maan. Toch was hij hartverscheurend mooi. Bijna even mooi als een engel uit de bijbel. Zijn haar had de kleur van een kraaienveer en zijn lippen waren zo rood als bloed. Maar vooral zijn ogen waren prachtig. Die kwikzilveren ogen. Ze glinsterden in het donker, zoals de ogen van een wolf.

De jonge man sloot het hek en huiverde. Het was 31 oktober 1931 en het was bitter koud. De winter lag als het ware om de hoek te wachten. De jonge man keek even naar de maan die als een zilveren munt aan de hemel stond en liep toen geluidloos naar de achterkant van het kerkhof. De meeste grafstenen stonden scheef of waren met weelderig onkruid overwoekerd. Ze waren ook zo oud dat je de namen en data niet meer kon lezen. De jonge man had hier ooit met Christabel de liefde bedreven. Op een smeedijzeren bankje in het holst van de nacht.

‘Waar ga jij naartoe?’ vroeg de hoge zoete stem van een kind ineens.

Met een ruk draaide de jonge man zich om. Zijn ogen dwaalden over het donkere kerkhof, maar er was geen mens te zien. De takken van de bomen kraakten geheimzinnig en ergens klonk het ijzingwekkende gekras van een raaf, maar de jonge man hoorde niets verdachts. Geen hartslag. Geen voetstappen. Toch had hij het gevoel dat iemand naar hem keek.

Opeens liep hij naar de stenen engel die in het midden van het kerkhof de wacht hield. De engel had een barstje in zijn rechter wang, maar zijn glimlach was hartverscheurend lief. En hij bewoog. Zijn bewegingen waren nauwelijks waarneembaar, maar als je er lang genoeg naar keek, dan zag je het.

‘Het kerkhof is gesloten,’ zei de levensgrote engel op zachte toon, want hij wilde de doden niet wakker maken.

‘Dat weet ik,’ antwoordde de jonge man. Zijn gezicht was een toonbeeld van maagdelijke onschuld. ‘Maar ik zou haar heel graag nog eens willen zien.’

De engel wierp een vluchtige blik op het boeket witte rozen.

‘Heel even maar,’ smeekte de jonge man. Zijn stem klonk even triest als een treurmars. ‘Ik wil weten hoe het met haar is.’

De jonge man zag er zo wanhopig droevig uit dat de engel medelijden met hem kreeg. ‘Goed dan,’ zei de engel.

‘Ik zal u eeuwig dankbaar zijn,’ zei de jonge man en vervolgde zijn weg naar de achterkant van het kerkhof.

Hij heette Wolf en hij was ouder dan hij eruitzag. Veel ouder. De witte rozen die hij bij zich had, waren voor Christabel. Hij had haar leren kennen op een zomeravond in 1743, tijdens een decadent feest in een of ander statig landhuis, niet ver van Parijs. Hij was toen al driehonderd jaar oud.

Hoewel hij niet was uitgenodigd, was hij nonchalant met een groepje mensen mee naar binnen geglipt. Al snel vond hij in één van de reusachtige salons een knappe jongen van een jaar of zestien met glanzend blond haar en een androgyn engelengezicht. Wolf liep naar hem toe, fluisterde iets in zijn oor en nam hem mee naar de maanverlichte tuin. Wolf had een voorkeur voor jongens. Vrouwen en meisjes – zo wist hij uit ervaring – schreeuwden altijd moord en brand.

‘Waar gaan we naartoe?’ vroeg de blonde jongen, die blijkbaar Louis heette.

‘Naar de hel,’ zei Wolf met een duistere glimlach. ‘Daar is het niet zo saai en levenloos als hier.’

Niet veel later sloeg hij achter een struik zijn armen om de jongen heen. Hij probeerde Louis zijn hals te kussen, maar de jongen werd razend, rukte zich los en duwde Wolf van zich af. ‘Wat voor iemand ben jij eigenlijk?’ Louis spuwde de woorden vol walging uit.

‘Ik ben een monster,’ antwoordde Wolf, nog altijd met een glimlach. En toen pakte hij Louis opnieuw beet. Hij hield de jongen in een bovennatuurlijke greep, sperde zijn mond zo wijd mogelijk open en zette zijn scherpe slagtanden diep in de jongen zijn keel. Het warme bloed dat in zijn mond begon te stromen, smaakte naar een of ander zoet alcoholisch drankje. Het smaakte zo lekker dat hij Louis tot de laatste druppel leegzoog.

Toen Wolf terug naar de villa liep, zag hij een tengere vrouw met donkerrood haar bij de marmeren fontein staan. Ze droeg een kostbaar kleed van inktzwart fluweel en stond doodstil naar de sterren te kijken.

‘Smaakte hij verrukkelijk toen hij stierf?’ vroeg de vrouw ineens. De vraag klonk niet echt als een beschuldiging. Toch kromp het hart van Wolf ineen. De vrouw had hem per slot van rekening op heterdaad betrapt. Hij was er dan ook van overtuigd dat ze met een crucifix voor de dag zou komen, maar dat deed ze niet. Ze zei dat hij niet bang hoefde te zijn en draaide toen haar hoofd om Wolf aan te kijken.

Ze was even mooi als een Vestaalse maagd, maar ze had ook iets demonisch over zich. In haar donkere ogen brandde een hels vuur. Haar lange vingers leken op vogelklauwen en haar nagels waren zo scherp als een sabel. Je kon er gemakkelijk iemands hoofd mee afsnijden. Toen de vrouw met indrukwekkende gratie dichterbij kwam, zag Wolf twee ronde wondjes op haar witte hals.

‘Ik ben Christabel,’ zei de vrouw en ze liet daarbij haar ivoorwitte tanden zien. Tanden die onmenselijk lang en scherp waren.

Wolf slaakte een zucht van opluchting. Hij was niet bang meer en zijn ogen begonnen weer zilverachtig te glinsteren. ‘Ik ben Wolf,’ zei de jonge vampier. Zijn lippen, wangen en kin waren nog rood en kleverig van het bloed.

Tegen het aanbreken van de dag lag hij naast haar in een hemelbed.

Lees verder op pagina 2 van 2

Steun De Nachtvlinders door dit artikel te delen, of doneer €1 via Paypal of iDeal.

Laat een antwoord achter

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

2 Reacties
  1. Tom Thys zegt

    Sfeervol verhaaltje inderdaad. Ik las op je blog dat dit verhaaltje eerdere pogingen tot publicatie niet heeft gehaald. Gelukkig nu dus wel, want dit is uitstekend leesvoer voor een herfstige dag als deze.

  2. Sjors zegt

    Ik heb niet zoveel met vampiers, maar ik heb dit met plezier gelezen 🙂

    Jongeman hoort trouwens aan elkaar en je zou op je woordherhaling kunnen letten. Je zou de naam Wolf al eerder kunnen introduceren, zodat je hem niet de hele tijd jongeman hoeft te noemen.

Laat een antwoord achter

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.