In Japan, aan de voet van de berg Fuji, ligt het bos Aokigahara. Het is een berucht bos, en je hebt het vast weleens voorbij zien komen in de lijstjes met de engste locaties ter wereld. Aokigahara is namelijk een zelfmoordbos. Al decennialang komen hier mensen om zich van het leven te beroven. De populairste periode is de maand maart, wanneer het Japanse fiscale jaar teneinde loopt. Pillen en ophanging zijn de populairste methodes.

The Forest gaat over Aokigahara. Het is niet de eerste film over het Japanse zelfmoordbos, onder andere The Sea of Trees (2015, Gus van Sant), Grave Halloween (2013, Steven R. Monroe) en Forest of the Living Dead (2010, Shan Serafin) gingen voor. Toch is The Forest een interessante film, die zeker het kijken waard is.

Natalie Dormer en Taylor Kinney in The Forest
Natalie Dormer en Taylor Kinney in The Forest

In The Forest volgen we Sarah Price (Natalie Dormer), die op zoek gaat naar haar spoorloos verdwenen tweelingzus Jess die in Japan woont. De Japanse politie ziet het somber in, omdat Jess voor het laatst gezien is bij het zelfmoordbos, iets wat erop wijst dat zij een eind aan haar leven wilde maken. Maar Sarah gelooft niet dat Jess dood is, als tweelingzus zou zij dat voelen.

Ondanks talloze waarschuwingen gaat Sarah ook naar Aokigahara, al heeft ze geen flauw benul hoe ze de weg moet vinden in het bos. Dan krijgt ze uit onverwachte hoek hulp; de journalist Aidan (Taylor Kinney) zorgt voor een gids, als hij haar mag interviewen. Maar als Sarah eenmaal in het bos is, blijkt dat de waarschuwingen misschien toch wel terecht waren. Waan en werkelijkheid wisselen elkaar af, oude herinneringen komen naar boven en paranoia neemt de overhand. Wat is er met Jess gebeurd? Waarom kwam zij naar dit bos? En wie weet er meer van haar verdwijning?

Er is niet veel gore, en de special effects vallen mee, maar er zitten een paar leuke scènes in.
Er is niet veel gore, en de special effects vallen mee, maar er zitten een paar leuke scènes in.

The Forest is een opvallende productie. Het is geen dertien-in-een-dozijn-horrorfilm over losbandige tieners die stuk voor stuk worden afgemaakt, maar een film over de zoektocht van een vrouw naar haar zus en haar eigen verleden. Dat wil niet zeggen dat horror ontbreekt; de film maakt enerzijds gebruik van subtiele Aziatische horror en anderzijds van meer westerse schrikeffecten. Er is niet veel gore, en de special effects vallen mee, maar er zitten een paar leuke scènes in. Naast horror bevat The Forest de nodige suspense, op gegeven moment weet je niet meer wie of wat je moet geloven.

Het acteerwerk is goed, Natalie Dormer (Game of Thrones, The Fades, The Tudors) is een goede actrice en Taylor Kinney (Chicago Fire, The Other Woman, Zero Dark Thirty) zit ook goed in zijn rol. De Japanse acteurs, zoals Yukiyoshi Ozawa die de gids Michi speelt, hebben vooral bijrollen, maar ze maken de film wel af.

De regie is in handen van Jason Zada, die voor deze film geen noemenswaardige producties op zijn naam heeft staan. Het script is van Sarah Cornwell, Nick Antosca en Ben Ketai; de laatste twee hebben ook aan horrorseries zoals Teen Wolf, Hannibal en 30 Days of Night gewerkt. De muziek is overigens van Bear McCreary die o.a. voor The Walking Dead en Black Sails de muziek deed.

The Forest geeft een goed beeld van Aokigahara
The Forest geeft een goed beeld van Aokigahara

The Forest weet Aziatische en westerse horrorelementen goed te combineren. Heel snel is de film niet, wat dat betreft is The Forest vooral te vergelijken met de meeste Japanse films, daarnaast is er wel net wat meer diepgang. Ook is de film een interessant portret van Aokigahara; hoewel de feitelijke opnames plaatsvonden in Servië, krijg je een goed beeld van het zelfmoordbos en diens geschiedenis. Aanrader voor wie een wat anders wil.

Waardering: 4 / 5 sterren      
Bloody Mary proefnotitie: Westerse steak met een Japanse sausje.
The Forest draait nu in de bioscoop.

1 REACTIE

  1. Gister naar deze film geweest en ik ben het grotendeels oneens met deze recensie 😛 Het enige waar ik het wel mee eens ben is dat het acteerwerk prima is; daar heb ik me niet aan gestoord.

    Helaas heb ik verder weinig positieve punten weten te vinden. Het verhaal boeide me niet en zit vol ongeloofwaardigheden, de pogingen om je in de war te brengen zijn ontzettend doorzichtig en de horror komt bijna geheel van dertien in een dozijn schrikeffecten die je van mijlenver aan ziet komen. Je kunt beter tien internetfilmpjes met aan het einde een eng gezicht en een krijsend geluid kijken, dan heb je hetzelfde effect en ben je geen anderhalf uur kwijt.

    Het is uiteraard subjectief, maar ik vind dit echt een afrader: 1,5/5 sterren.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here