Stranger ​Things ​was ​een ​van ​de ​grote ​verrassingen ​uit ​2016. ​Het ​originele ​verhaal, ​met ​een fantastische ​cast, ​wist ​gelijk ​een ​grote ​schare ​fans ​te ​vergaren. ​Een ​eerste ​seizoen overtreffen ​is ​altijd ​lastig. ​Na ​acht ​afleveringen ​én ​een ​fantastische ​finale ​kan ​ik ​opgelucht ademhalen: ​Stranger ​Things ​2 ​is ​rommeliger ​dan ​het ​eerste ​seizoen ​maar ​heeft ​nog ​niets van ​zijn ​charme ​verloren.

Het ​verhaal ​in ​het ​tweede ​deel ​speelt ​zich ​ongeveer ​een ​jaar ​na ​het ​eerste ​seizoen ​af. ​De ijzersterke ​cast ​uit ​het ​eerste ​deel ​is ​grotendeels ​weer ​van ​de ​partij, ​met ​hier ​en ​daar ​een toevoeging. ​De ​belangrijkste ​is ​Max ​(Sadie ​Sink). ​Het ​roodharig ​pubermeisje ​vult ​haar ​rol ​zo goed ​in ​dat ​je ​al ​snel ​vergeet ​dat ​ze ​pas ​net ​deel ​uitmaakt ​van ​de ​serie. ​Het ​is ​duidelijk ​dat mensen ​bij ​de ​casting goed ​weten ​waar ​ze ​mee ​bezig ​zijn. ​Ook ​dit ​seizoen ​leveren ​de ​veelal jeugdige ​acteurs ​en ​actrices ​weer ​een ​overtuigend ​staaltje ​acteerwerk ​af.

De ​makers ​hebben ​hun ​tijd ​genomen ​om ​het ​verhaal ​en ​de ​nieuwe ​personages ​goed ​neer ​te zetten. ​Het ​duurt ​zeker ​een ​paar ​afleveringen ​voor ​we ​weten ​wat ​er ​gebeurd ​is ​met ​de Upside Down ​en Eleven. ​Toch ​valt ​er ​genoeg ​te ​beleven, ​want ​die ​eerste ​uren ​worden ​gebruikt ​om jouw ​nostalgische ​gevoelens ​weer ​tot ​grote ​hoogten ​te ​brengen.

Stranger ​Things ​2 ​heeft, ​geheel ​in ​lijn ​met ​eerste ​seizoen, ​weer ​een ​berg ​aan ​referenties ​naar klassiekers. ​Sommige ​zijn ​overduidelijk, ​zoals ​de ​videogames ​die ​het ​jeugdige ​gezelschap ​in de ​arcadehal ​speelt. ​Andere ​zijn ​een ​stuk ​subtieler. ​De ​oplettende ​kijker ​ziet ​gedurende ​de afleveringen ​een ​hoop ​scènes ​die ​wel ​erg ​doen ​denken ​aan ​films ​van ​vroeger. ​Jurassic ​Park en ​Indiana ​Jones ​zijn ​twee ​voorbeelden, ​maar ​ik ​had ​er ​wel ​tien ​kunnen ​noemen. ​Omdat ​de serie ​zo ​vakkundig ​gemaakt ​is ​blijven ​de ​knipogen ​naar ​het ​verleden ​een ​duidelijk ​eerbetoon zonder ​dat ​je ​het ​gevoel ​krijgt ​dat ​de ​serie ​er ​afhankelijk ​van ​is.
Zodra ​het ​verhaal ​zich ​begint ​te ​ontplooien, ​gaat ​ook ​het ​tempo ​van ​de ​serie ​rap ​omhoog. Het ​zorgt ​soms ​voor ​een ​ietwat ​rommelige ​uitvoering, ​waarbij ​je ​het ​gevoel ​hebt ​dat ​je ​van hot ​naar ​her ​aan ​het ​rennen ​bent. ​Het ​valt ​niet ​uit ​de ​toon ​met ​de ​jonge ​personages, ​die ​vaak in ​zeven ​sloten ​tegelijk ​lopen. ​Toch ​was ​iets ​meer ​structuur ​geen ​overbodige ​luxe ​geweest.

Gelukkig ​neemt ​de ​kwaliteit ​naarmate ​het ​einde ​in ​zicht ​komt ​steeds ​meer ​toe. ​Aflevering zeven ​is ​een ​kleine ​uitschieter ​naar ​beneden. ​Als ​je ​daar ​eenmaal ​voorbij ​bent ​wordt ​je getrakteerd ​op ​twee ​afleveringen ​waar ​het ​vuurwerk ​vanaf ​spat.
Uiteindelijk ​zijn ​er ​vast ​en ​zeker ​series ​te ​bedenken ​met ​een ​sterker ​verhaal ​en ​een ​strakkere uitvoering. ​Toch ​is ​Stranger ​Things ​een ​van ​de ​weinige ​series ​die ​ik ​in ​één ​ruk ​uitkijk. ​Dat ​is ook ​met ​het ​tweede ​seizoen ​niet ​veranderd, ​integendeel. ​Na ​die ​fantastische ​finale ​kan ​ik niet ​wachten ​tot ​het ​derde ​deel. ​En ​dat ​komt ​grotendeels ​door ​die ​relatief ​onbekende ​cast, waar ​menig ​serie ​een ​groot ​voorbeeld ​aan ​kan ​nemen.

RECENSIEOVERZICHT
Stranger Things seizoen 2

1 REACTIE

  1. Ben benieuwd! Ik moet m nog zien. Ben ook benieuwd hoe dat gaat nu die ene dude de US niet meer in mag wegens cocaine bezit :-/

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here