Recensie: The Strangers 2: Prey at night (Johannes Roberts, 2017)

Er was een tijd waarop de slasherfilms niet uit de bioscoop weg te denken waren. Denk hierbij aan Scream en I Know what you did last summer. Ook kwam tien jaar geleden de film The Strangers uit over drie onbekende gemaskerde personen, die zonder reden mensen op afschuwelijke moorden pleegden. Niemand minder dan Liv Tyler vertolkte hierin de hoofdrol. Na tien jaar draait dan eindelijk het vervolg in de bioscopen. Krijgen we dan nu eindelijk antwoord op de vraag over het waarom?

‘Cindy (Christina Hendricks) en haar man Mike (Martin Henderson) om samen met hun dochter Kinsey (Bailee Madison) en zoon Luke (Lewis Pullman) op vakantie te gaan naar het platteland. Dit is hun laatste keer als gezin, voordat Kinsey naar een kostschool gestuurd wordt. De nacht is al gevallen als ze aankomen in het duistere en mistige vakantiepark van hun oom en tante. Als Cindy de sleutel ophaalt bij de receptie ligt er een briefje klaar, waar op staat dat ze zich vooral thuis moeten voelen.

Wanneer de familie de trailer heeft gevonden en ze bijna willen gaan slapen, volgen er drie harde klappen op de deur. Er staat iemand voor de deur die vraagt: “Is Tamara thuis?”. Op het moment dat de kinderen vervolgens een afschuwelijke ontdekking doen, is de paniek compleet. Al snel leren we de drie psychopaten kennen: de ‘man in the mask’, ‘Pinup Girl’ en ‘Dollface’. Wie gaat deze nacht overleven?’

De film begint wat traag, wanneer de familieleden geïntroduceerd worden en het verhaal van een rebellerende dochter zich ontvouwt. Dit kan voor wat ongeduld zorgen, want je weet natuurlijk dondersgoed dat je naar een horrorfilm zit te kijken. Opvallend is ook de manier van filmen en de klassieke inrichting van het trailerpark, dat de kijker echt een 90’s gevoel geeft. Wil de producer teruggrijpen naar de slashers uit eerdere jaren? De mobieltjes van de familie doet in ieder geval vermoeden dat het verhaal zich afspeelt in de 21ste eeuw. Wanneer de familie zich inmiddels gesetteld heeft en er een paar keer wordt aangeklopt door een eng meisje, die vraagt naar Tamara, begint de film voor het gevoel pas echt. Wat daarop volgt, is een kat-en-muis spel, waarbij het gezin er alles aan doet om uit de klauwen te blijven van drie psychopaten. Nou ja alles….af en toe bekruipt wel het gevoel dat een gezinslid wat meer had kunnen doen om zich te verweren. (Denk hierbij aan de badkamer scène van moeder en dochter in de trailer, Red.).

De psychopaten zijn heerlijk ouderwets eng en zij zorgen voor een flinke dosis spanning en horror. Mooi hierbij is om te zien hoe een eng kijkend stilstaand figuur nog steeds flink wat angst kan veroorzaken. Vooral de manier van presenteren met maskers en bijlen/messen en de koelbloedigheid waarmee ze moorden geven de film een bizar sfeertje. En misschien cliché, maar ook fijne sfeermakers zoals optrekkende mist, bewegende schommels en psychopaten die maar niet dood willen gaan, doen het stiekem best wel goed. De acteurs zijn misschien niet de meest bekenden, maar weten als personage wel te overtuigen. De producer richt hierbij vooral zijn aandacht op dochter Kinsey, die een prima dosis girlpower tentoonspreidt. Ook de zwembad scène met zoon Luke is bijzonder mooi gedaan. Roberts heeft hierbij gekozen voor muziek uit de jaren ’80 wat bijdraagt aan de gehele bizarre sfeer van de film.

Natuurlijk gaat ook The Strangers: Prey at night voornamelijk over het kat-en-muis spel tussen de familie en de bewapende psychopaten. Helaas blijft het verhaal wat vlak en krijgen we ook nu geen antwoord op de vraag, waarom de moordenaars doen wat ze doen. Of misschien is het antwoord, Why not?! misschien nog wel veel angstaanjagender? Starende psychopaten met enge maskers, een optrekkende mist, bewegende schommels en herkenbare jaren ’80 muziek levert wel wat we graag zien: een heerlijke ouderwetse, op het puntje van je stoel slasherfilm!

Waardering: 3.5 / 5 sterren      
The Strangers; Prey at Night draait nu in de Nederlandse bioscopen.

Steun De Nachtvlinders door dit artikel te delen, of doneer €1 via Paypal of iDeal.

Laat een antwoord achter

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

1 reactie
  1. Rob zegt

    In de eerste film was het antwoord op de vraag waarom ze dit deden “Because you were home”.
    Het antwoord in deze film is soortgelijk. “Why not?” en inderdaad is dat nog angstaanjagender.
    Toch vond ik de eerste film wat beter. Vooral ook om het verloop van de film. In deze sequel is het verhaal toch vrij standaard. Inclusief dedicated survivor. En inclusief moeilijk dood te maken aanvaller.
    Dat in de eerste film alleen de aanvallers overleefden vond ik juist wel een gaaf einde.

Laat een antwoord achter

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.