Charles Manson – Drie recente films over de cultleider en zijn familie

Mansonder kun je niet leven of Mansonde van je tijd?

The Manson Family Massacre, The Haunting of Sharon Tate en Charlie Says; drie films die net als Quentin Tarantino’s Once Upon a Time… in Hollywood inspelen op de beruchte sekteleider Charles Manson. Zijn ze het kijken waard?

Charles Manson en zijn hippie sekte vertonen hun ongewassen gezichten in drie recente films. Maar of die iets toevoegen aan dat wat wij al weten, is zeer de vraag.

In Quentin Tarantino’s Once Upon a Time… in Hollywood speelt het karakter van Charles Manson een kleine, maar cruciale rol. Op het Imagine Festival dit jaar was een programma gewijd aan de blijvende aantrekkingskracht van de bizarre hippie cultleider en zijn volgers, die in 1969 met de moord op Sharon Tate en haar vrienden definitief een einde zouden maken aan de daarvoor ‘love and peace’ uitstralende hippiebeweging. Deze gebeurtenissen in combinatie met onder andere het hevig wordende vechten in Vietnam, betekenden ook het einde van de relatieve onschuld van de Verenigde Staten en zouden het land vele jaren in gewelddadige onrust storten.

Een terugblik

De door Charles Manson aangezette moorden op opkomend actrice en vrouw van regisseur Roman Polanski Sharon Tate, Jay Sebring, Abigail Folger en Wojtek Frykowski door sekteleden Tex Watson, Susan Atkins, Patricia Krenwinkel en Linda Kasabian (aanwezig bij de moorden, maar geen geweldpleger) waren bruut, bloederig en tot de verbeelding sprekend. Sharon Tate was acht en halve maand zwanger. Deze sappige en sensationele ingrediënten zorgden ervoor dat menig (exploitatie-)film en documentaires op zoek ging naar betekenis achter de gruwelijkheden.

Mijn eerste aanraking met Manson’s daden kwam in de vorm van de tv-miniserie Helter Skelter met Steve Railsback als de creepy cultleider, in een productie die vooral de bizarre rechtszaak rondom Manson liet zien. De verfilmingen van de gebeurtenissen rondom The Manson Family staan of vallen met de acteur die Manson vertolkt.

Iemand moet van goede huize komen om een karakter neer te zetten, waarvan je gelooft dat de vrouwen met bosjes voor hem vielen en die tegelijkertijd, vaak onder  invloed van drugs, een paranoïde racist en megalomane dictator was. Railsback heeft de neiging om zijn acteren op standje 11 te zetten, maar ik weet dat ik in die tijd mijn ogen er niet van af kon houden.

Trouwens, Manson zelf was tijdens de verhoren ook één en al clownesk kabaal. Misschien stond hij zelf altijd wel op 11.

Helter Skelter kreeg een remake en er volgde een reeks aan horrorthrillers over de gebeurtenissen op 10050 Cielo Drive. The Manson Family (na jarenlang draaien eindelijk uitgebracht in 1997) van Jim van Beber is een ongepolijst en bizar kunstwerkje en ook Leslie, My Name is Evil (voor vieo hertiteld als Manson, my Name is Evil!) die vooral het lot volgt van Leslie van Houten, een vrouwelijk lid die betrokken was bij de Leno/LaBianca-moordpartij, die in de nacht na de moorden op Tate plaats vond, is zeer de moeite waard.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

In drie recente films proberen de makers hun licht te laten schijnen op de aantrekkingskracht van Manson en de macabere resultaten die dit met zich meebracht. Hoewel er gespeculeerd mag worden of een aantal van deze producties niet zijn ontstaan uit het meeliften op het rumoer rondom Tarantino’s film, want respect en goede smaak is vaak ver te zoeken.

 

The Manson Family Massacre (2019, Andrew Jones)

In deze low, lowbudget productie betrekt een muzikante in 1992 het huis op 10050 Cielo Drive om daar te werken aan haar komende album. Onwetend over wat er zich in het huis heeft afgespeeld, gaat zij op onderzoek uit en ontdekt dat het de plek is waar Charles Manson zijn sekteleden gruwelijke moorden heeft laten plegen. De kwaadaardige energie lijkt nog steeds door het huis te zwerven en de muzikante vreest voor een herhaling in het heden van de gruweldaden uit het verleden.

Wat een interessante verhandeling had kunnen zijn over de cycli van geweld wordt een spanningsloos project van de lokale toneelvereniging. Het is niet eenvoudig om met een bescheiden budget een periode film te maken en dat wordt hier op pijnlijke wijze duidelijk. Een leren jasje en een spijkerbroek maken helaas nog geen 1969. Er wordt veel close gedraaid, zodat je maar geen omgevingsbeelden te zien krijgt die de ‘illusie’ kunnen breken.

Verder krijg je nergens het idee dat de twee verhalen onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn, bestaat het script voornamelijk uit behoorlijk oninteressante dialogen en is de film nergens spannend, eng of gruwelijk. Vooral het bloedvergieten is tenenkrommend en de messen die in beeld komen zijn overduidelijk plastic.

Er is niets, behalve misschien het gewaagde maar onuitgewerkte uitgangspunt, waaraan de kijker plezier kan beleven.

0/5 sterren The Manson Family Massacre is vanaf 29 augustus te koop op dvd op Bol.com.

 

The Haunting of Sharon Tate (2019, Daniel Farrands)

Sharon Tate, hoogzwanger en licht paranoïde dat haar man, Roman Polanski, vreemd gaat, droomt dat zij en haar vrienden gruwelijk vermoord gaan worden. ’s Nachts zwerven er schimmen door het huis en op de meest ongunstige momenten begint de tape-recorder liedjes te draaien van een in de buurt wonende hippie met sterallures genaamd Charles Manson. Zijn het de voorboden van een aanstormend onheil?

Charles Manson wordt in deze film een soort alom aanwezige boeman met ogenschijnlijk paranormale krachten. Hoewel de kracht om op afstand je eigen muziek aan te zetten misschien niet het stempel speciaal mag krijgen. Hilary Duff, Lizzie McGuire zelf, stampt met een behoorlijk neppe zwangere buik door het decor en over acteert dat het een lieve lust is. Het is goed om af te wisselen in emoties tijdens het acteerwerk, het is niet goed om ze allemaal tegelijk te willen spelen.

‘The Haunting of Sharon Tate’ is pure exploïtatie. De film zoekt nergens verheldering of inzicht, maar weet waar je als kijker voor komt: de gruwelijke moorden aan het adres van 10050 Cielo Drive. De film neemt zichzelf alleen zo serieus dat al het schmieren en bloedvergieten nooit leuk wordt. Nou hoeft dat natuurlijk niet als het gaat om een real-life crime verfilming, maar pretendeer dan niet dat je meer bent dan alleen een product wat misbruik maakt van de misère van anderen.

Als de film een soort Ilsa: She Wolf of the SS’-achtige lef had getoond en volledig overboord was gegaan, had er nog wat plezier beleefd kunnen worden aan deze prul. Nu verdient alleen het neerzetten van het tijdsbeeld nog een positieve vermelding.

1/5 sterren The Haunting of Sharon Tate is op Duitse import blu-ray te koop op Bol.com

 

Charlie Says (2018/2019, Mary Harron)

De laatste van de drie recente films met de Manson familie als thema is ook de meest geslaagde. In ‘Charlie Says’ zijn de ‘Manson Girls’ Susan Atkins, Patricia Krenwinkel en Leslie van Houten gevangen gezet voor hun betrokkenheid bij de gruwelijkheden aangezet door Charlie Manson. Een vrouwelijke onderzoeker probeert uit te vinden wat de aantrekkingskracht is geweest van de cultleider en waarom de vrouwen zich zo ver over de grenzen van het toelaatbare hebben laten duwen. In flashbacks naar hun tijd op de Spahn Ranch, waar Charles Manson zijn kliekje volgers met seks en drugs de tijd liet doden, wordt duidelijk hoe manipulatief Charles Manson kon zijn en begrijpen de drie veroordeelde vrouwen stukje bij beetje welk leed ze veroorzaakt hebben.

Regisseuse Mary Harron was eerder verantwoordelijk voor American Psycho en weet ook in deze film een boeiend portret te schilderen van een man die constant balanceert tussen innemend en amicaal en totaal krankjorum. Charles Manson wordt gespeeld door Matt Smith, de Britse acteur die bekendheid kreeg als de 11e Dr. Who en hij doet dat heel behoorlijk.

De film laat zien hoe iemand die op zoek is naar houvast in het leven door de verkeerde persoon zo gemanipuleerd kan worden dat hij of zij dingen doet die ver over de eigen grenzen gaan. De gruwelijkheden rondom de moord op Sharon Tate, worden koud en koel, zonder effectbejag in beeld gebracht, waardoor de impact des te groter is.

Charlie Says laat misschien iets teveel hangen in de ontknoping van de film en voelt uiteindelijk een beetje onaf, maar de eerste driekwart geven een interessant beeld van psychologische intimidatie.

3/5 sterren .  Charlie Says zal later dit jaar op dvd verschijnen.

Meer Films & Series

Meer Games

Meer Lifestyle

Meer Leesvoer