Horror – waar ligt de grens?

  • Geplaatst in: Films

  • Bijdrager
    #93105

    @Lieuwe wrote:

    Nee, ik zei dat bloed en gore een vorm van horror kan zijn. Niet dat het per sé horror is. Je interpreteert of leest wat ik zegt niet helemaal goed. (Of ik schrijf heel onduidelijk) Maar ik denk dat we over veel zaken helemaal niet zoveel over van mening verschillen. Ik zou alleen als ik een videotheek had en je films op genre moet sorteren Silence of the Lambs níet bij horror zetten. Black Swan ook niet, trouwens. Maar dat is een puur arbitraire beslissing.

    Da’s mooi, want ik loop het vakje ‘horror’ in de plaatselijke videotheek tegenwoordig meestal voorbij. Ik kan helemaal niks met al die gothic tienernonsens, overbodige sequels, ver-Amerikaniseerde remakes en Scream-derivaten. De beste horror staat tegenwoordig in de vakjes ‘thriller’, ‘cult’ en ‘speelfilm’.

    Bijdrager
    #93106

    Behalve de gothic tienernonsens beleef ik best plezier aan (sommige van de) overvbodige sequels en remakes. ;-)

    Overigens heb ik Silence of the Lambs en Black Swan wel hoog zitten. Geweldige films.

    Bijdrager
    #93107

    @Lieuwe wrote:

    Behalve de gothic tienernonsens beleef ik best plezier aan (sommige van de) overvbodige sequels en remakes. ;-)

    Ik zelden tot nooit, maar ik ben dan ook een kieskeurige zeikerd (zelfkennis en relativeringsvermogen is het halve werk :P )

    @Lieuwe wrote:

    Overigens heb ik Silence of the Lambs en Black Swan wel hoog zitten. Geweldige films.

    ..en is dat uiteindelijk niet waar het om gaat? :D

    Maar goed, ontopic, ga ik nog even een lans breken voor een andere horrorfilm (jaja, het is er één, echt!) die zelden als zodanig erkend wordt:

    Ik kan het niet beter omschrijven dan Kim Newman, die in zijn magistrale genre-overzicht Nightmare Movies uitgebreid stilstaat bij dit gruwelijke meesterwerk en schrijft (verwijzend naar Marlon Brando in zijn rol als de krankzinnige kolonel Kurtz): “Brando monologises on the meaning of horror, and the conventional horror movie becomes obsolete. The physical and emotional overstatements of the genre have exploded into the mainstream. If Romero’s Living Dead movies depict the Beginning of the End, Apocalypse Now comes close to being the End of the End”. En daar is geen woord van gelogen :D

    Bijdrager
    #93108

    Een genre wat soms ook de nodige raakvlakken heeft met horror is de western. Zo wordt Sam Peckinpah’s The Wild Bunch vaak genoemd als één van de eerste splattermovies. Het ronduit sadistische The Hunting Party gaat daar qua grof geweld nog eens overheen en de climax van Ralph Nelson’s Soldier Blue, waarin een compleet indianendorp over de kling wordt gejaagd doet qua gruwelijkheid menig horrorfilm verbleken tot een kinderfeestje. Burt Kennedy’s Hannie Caulder is eigenlijk gewoon The Last House On The Left in een western-setting. De interessantste horror-westerns zijn m.i. Pale Rider en High Plains Drifter, beiden met Clint Eastwood als een soort van bovennatuurlijke wreker.

    Bijdrager
    #93109

    @Robbert wrote:

    Een genre wat soms ook de nodige raakvlakken heeft met horror is de western. Zo wordt Sam Peckinpah’s The Wild Bunch vaak genoemd als één van de eerste splattermovies.

    Dat is natuurlijk onzin, want in ’63 had je bijvoorbeeld al H.G. Lewis’ Blood Feast.

    On topic: Sommige bronnen beweren dat horror een boven- of tegennatuurlijk element moet bevatten. Dat klopt voor een deel, maar dan blijft de vraag: wat met films over seriemoordenaars? Zijn dit geen horrorfilms misschien? Natuurlijk wel. Andere bronnen zeggen dat iets horror is wanneer het een angst uitdrukt en daar kan ik me wel in vinden. De gevolgtrekking van deze definitie is echter dat horror een subjectief begrip is, want angsten zijn heel persoonlijk. Zo heb je mensen die kippenvel krijgen van Blair Witch en anderen van Sixth Sense.

    Bijdrager
    #93110

    @Halcyon wrote:

    @Robbert wrote:

    Een genre wat soms ook de nodige raakvlakken heeft met horror is de western. Zo wordt Sam Peckinpah’s The Wild Bunch vaak genoemd als één van de eerste splattermovies.

    Dat is natuurlijk onzin, want in ’63 had je bijvoorbeeld al H.G. Lewis’ Blood Feast.

    Daar heb je wel gelijk in, ware het niet dat Blood Feast in kwalitatief opzicht als speelfim nauwelijks serieus te nemen valt. Ik ben er tamelijk zeker van dat The Wild Bunch meer van invloed is geweest op het meer en vaker expliciet tonen van bloederig geweld in speelfilms dan de marginale en amateuristisch ogende prutswerkjes van H.G. Lewis.

    @Halcyon wrote:

    On topic: Sommige bronnen beweren dat horror een boven- of tegennatuurlijk element moet bevatten. Dat klopt voor een deel, maar dan blijft de vraag: wat met films over seriemoordenaars? Zijn dit geen horrorfilms misschien? Natuurlijk wel.

    Eens. Seriemoordenaars hebben tot op zekere hoogte oude monster-iconen als Dracula en de Weerwolf van de troon gestoten als het ware gezicht van de moderne horror. Of men het nou leuk vindt of niet (en puristisch ingestelde horrorfans vinden doorgaans van niet), films als Henry: Portrait Of A Serial Killer, Se7en en The Silence Of The Lambs hebben toch echt meer met horror van doen dan Buffy en de gehele Twilight– en Underworld-reeksen bij elkaar.

    Bijdrager
    #93111

    @Robbert wrote:

    Daar heb je wel gelijk in, ware het niet dat Blood Feast in kwalitatief opzicht als speelfim nauwelijks serieus te nemen valt. Ik ben er tamelijk zeker van dat The Wild Bunch meer van invloed is geweest op het meer en vaker expliciet tonen van bloederig geweld in speelfilms dan de marginale en amateuristisch ogende prutswerkjes van H.G. Lewis.

    Lewis was inderdaad een pornoregisseur die zich met Blood Feast en later ook met meer van dit soort flauwekul aan een ander genre waagde, wat wel frivole maar niet echt kwaliteitsvolle cinema opleverde. Maar dan nog, als je echt over invloedrijke films spreekt, waarom dan niet Night of the Living Dead uit ’68 vermelden? Deze film heeft “gore” gepopulariseerd, gecommercialiseerd zeg maar.

    Bijdrager
    #93112

    @Halcyon wrote:

    Lewis was inderdaad een pornoregisseur die zich met Blood Feast en later ook met meer van dit soort flauwekul aan een ander genre waagde, wat wel frivole maar niet echt kwaliteitsvolle cinema opleverde. Maar dan nog, als je echt over invloedrijke films spreekt, waarom dan niet Night of the Living Dead uit ’68 vermelden? Deze film heeft “gore” gepopulariseerd, gecommercialiseerd zeg maar.

    Night Of The Living Dead kan inderdaad beschouwd worden als de eerste ‘moderne’ horrorfilm, maar het heeft nog wel even geduurd voordat critici er meer in zagen dan een goedkope B-film en de film daarmee het drive-in-circuit kon ontgroeien en ook daadwerkelijk invloedrijk kon worden. Ondertussen waren een jaar eerder Bonnie & Clyde in de climax van Arthur Penn’s gelijknamige hitfilm al in vol ornaat aan stukken geschoten en zou het eerder genoemde The Wild Bunch daar al snel meerdere schepjes bovenop doen. Night Of The Living Dead heeft het horrorgenre ontegenzeggelijk veranderd maar is niet in zijn eentje verantwoordelijk voor splatter in de cinema.

    Bijdrager
    #93113

    @Robbert wrote:

    Night Of The Living Dead heeft het horrorgenre ontegenzeggelijk veranderd maar is niet in zijn eentje verantwoordelijk voor splatter in de cinema.

    Nee, niet in zijn eentje, maar net als Blood Feast wel belangrijk genoeg om hier even aan het lijstje toe te voegen, dacht ik zo ;-).

    Bijdrager
    #93114

    Zekers, maar uiteindelijk gaat dit topic niet over splatter maar over horror en waar de grens ervan ligt :D

    Zo hebben genre-iconen als Vincent Price (RIP) en David Cronenberg in interviews verklaard Martin Scorcese’s Taxi Driver als een horrorfilm te beschouwen. Eens/oneens? En zo ja/nee, waarom wel/niet?

    Bijdrager
    #93115

    Wel, zoals ik eerder schreef is horror volgens mij iets heel persoonlijks omdat het inspeelt op iemands angsten. In het geval van Taxi Driver kan ik die stelling wel begrijpen, omdat Travis Bickle in zekere zin een nachtmerrie beleeft. Nog zo’n grensgeval om diezelfde reden is bijvoorbeeld Eraserhead dat inhoudelijk eerder een somber portret is van een eenzame man, maar door de audiovisuele sfeertekening een gruwelijke nachtmerrie wordt.

    Bijdrager
    #93116

    Over gore en splatter gesproken, wat vindt men hier eigenlijk van Mel Gibson’s The Passion Of The Christ. Zelf vind ik het eigenlijk gewoon een ongelooflijke boutfilm, maar ’t is er wel eentje die de gemiddelde martelhorrorprent doet verbleken. Toch? ;)

    Bijdrager
    #93117

    @Robbert wrote:

    Over gore en splatter gesproken, wat vindt men hier eigenlijk van Mel Gibson’s The Passion Of The Christ. Zelf vind ik het eigenlijk gewoon een ongelooflijke boutfilm, maar ’t is er wel eentje die de gemiddelde martelhorrorprent doet verbleken. Toch? ;)

    Klopt. Erg hard, gruwelijk, … noem maar op. Vooral ook door omdat de martelingen frontaal gefilmd worden en erg veel screentime innemen => fotorealistisch. Ik meen me te herinneren dat er in de bewuste scènes ook veel gebruik gemaakt werd van slow-motion om het effect te versterken.

    Bijdrager
    #93118

    Ik vond ‘The Passion’ juist wel geslaagd en wat mij betreft ook deels horror: Check die kinderen! Ik vond die behoorlijk scary. En eigenlijk alles waar de Duivel in voor komt mag je wel horror noemen toch? ;)

    Bijdrager
    #93119

    Eén van mijn favoriete dystopische SF-films uit de jaren ’70. Is het een horrorfilm? Nee, eigenlijk niet, maar in feite is het wel een horrorverhaal. Waarom? Dat kan ik niet zeggen zonder verschrikkelijke spoilers weg te geven. Aanrader!

15 berichten aan het bekijken - 16 tot 30 (van in totaal 90)
  • Je moet ingelogd zijn om een reactie op dit onderwerp te kunnen geven.