Vervolgverhaal: Lees en vul aan

Home Forums Overig / Chat Vervolgverhaal: Lees en vul aan

4 berichten aan het bekijken - 1 tot 4 (van in totaal 4)
  • Auteur
    Berichten
  • #90891
    WhiteWolf
    Bijdrager

    Ik hoor een geluid. Het komt van ver. Het geluid is moeilijk te plaatsen, en per moment wordt het duidelijker om vervolgens weer te vervagen. Het is koud hier. De kou dringt door mijn huid. Mijn spieren. Mijn botten. Ik kan me niet bewegen, ik wil wel maar mijn lichaam wil niet reageren. Daar is het geluid weer. Het zwelt aan, luider… nog luider… en valt weer weg. Ik voel stenen, gruis en zand onder me. Mijn kleren zijn nat en koud. Een luchtstroom over mijn lichaam brengt nog meer kilte, voor zover dat mogelijk is. Ik probeer weer te bewegen. Pijn. Moeizaam draai ik mijn hoofd om en open mijn ogen. Het is donker hier. Ik breng mijn handen omhoog en voel een muur vlak boven mij. Nee, het is geen muur maar steen. Vochtig steen. De luchtstroom trekt aan, en neemt weer af. Ik draai me langzaam op mijn buik en kijk om me heen.

    #93960
    NovemberMike
    Bijdrager

    De ruimte waarin ik me bevind lijkt kleiner te worden. Het ademen gaat zwaarder, de lucht lijkt ijler en van licht is al helemaal geen sprake. Langzaam breng ik mijn hartslag tot rust, mijn ademhaling wordt rustiger en mijn ogen raken gewend aan het donker. Met mijn handen ga ik langs de randen van het steen…-wie weet is er wel opening zodat ik weg kan-

    Nu ik op mijn buik ligt wil ik opstaan om te lopen en zo de ruimte beter in mij op te nemen. Maar dan steekt de pijn! Heel even was het weg, of was het langer? Ik weet het niet meer. -Hoe lang ben ik hier al en hoe ben ik hier beland?- Mijn gedachten vliegen door mijn hoofd in de hoop een aanknopingspunt te vinden. Niets…helemaal niets, behalve die pijn aan mijn enkel. Met mijn handen glij ik naar beneden over mijn linkerbeen om bij een apparaat uit te komen die met een ketiing ergens aan vastzit, en mijn enkel en onderbeen omklemt. Hoe harder ik daar aan trek, hoe strakker het komt te zitten. Ik laat het maar even zo. _Hoe ben ik hier nou beland en wat voor geluid hoor ik elke keer?-

    Het lijkt op zwaar gehijg. Net zoals iemand die 40 sigaretten per dag rookt en gevraagd wordt drie trappen op te rennen. Een ademhaling met een schorre kraak. Niet zoals de Predator, die ratelt…Het lijkt op een dierlijke ademhaling.

    Kalm…

    Rustig…

    Beheerst..

    Maar alle haren op mijn lichaam gaan rechtop staan. Mijn handen worden vuisten en ik sta klaar om me te verdedigen. Mijn hartslag stijgt, ik krijg een brok in mijn keel… -Blijf rustig, haal diep adem en blaas langer uit, blijf scherp- dit blijf ik in mijn hoofd herhalen…

    Yoga en Thai Chi “Dat is goed voor je schat.” Ik hoor het mijn vrouw nog zeggen. Die stress die ik ervoer van 60 uur werk in de week, 2 kinderen opvoeden en nog een hond om uit te laten, is afgenomen. 7 maanden yoga en Thai Chi… Zo sceptisch als ik was over “traditionele beweging en ademhalingsoefeningen”, zo gelukkig was ik 7 maanden later. Ik heb alles een betere plek kunnen geven, ben minder gaan werken. Heb thuis meer structuur ingevoerd door ondermeer een familie-agenda en met de oefeningen van yoga en Thai Chi beland ik elke keer toch weer in mijn “Zen – bloementuin”. Deze, toch wel spottende, naam die ik 7 maanden geleden tegen de instructeur zei, bleef hangen. Hij zei mij dat welke naam ik er ook aan gaf, als dit jouw ontspanningsplek is om heel even af te schakelen, dan is dat zo. “Een bloementuin, een schip op open zee, hangmat in een oase in de woestijn, helemaal alleen in je kantoor en donkere grot voor mij part…..” en daarna kwam er een nonchalante edoch vreemde glimlach. Ik stond er nooit bij stil……. EEN DONKERE GROT! Nee nee nee nee, niet hij. Zou het?!

    Ik hoor voetstappen naderen, het gehijg komt dichterbij, iemand of iets bukt, pakt een ketting en met firme ruk voel ik dat er aan de keting wordt getrokken welke aan dat appartaat zit. Ik kan me nergens aan vasthouden. Mijn handen glijden langs de wand en de grond. Ik voel alleen maar grond tussen mijn vingers uitvloeien. Ik schreeuw om hulp, maar alleen mijn echoes beantwoorden mijn kreten.

    De tocht op de grond lijkt uren te duren, ik probeer me te verzetten, maar elke keer als ik dat doe trekt dat mechanisme zich strakker en strakker. Pijn maakt zich meester van mijn lichaam.

    “Verzetten heeft geen zin” hoor ik iemand zeggen.

    #97389
    NovemberMike
    Bijdrager

    Ik word in een harde houten stoel gezet. Mijn armen worden vastgezet middels boeien die aan de leuningen vastzitten. De sloten maken een hard klikgeluid.
    Ik geef geen kik meer, ik ben ervan overtuigd dat niemand me kan horen en het eerdere schreeuwen om hulp en verzetten heeft me uitgeput. Zweetdruppels van moeheid en angst lopen druipen langs mijn slaap. Mijn hart voel ik kloppen.
    Er brandt een felle lamp in de ruimte waar ik zit, daardoor kan ik niet goed focussen wat er allemaal gebeurt. Ik wacht af. De persoon die me heeft vastgezet loopt van me weg en opent een schuifdeur, een enorme stank dringt de ruimte binnen. Het ruikt zo vies dat ik moet kokhalzen. Het lijkt op de lucht van rottende karkassen, omgekieperde GFT kliko’s en vieze kattenbak.

    Na een tijdje hoor ik buiten de ruimte voetstappen naderen, steeds harder en harder… Een persoon staat in het licht zodat ik alleen zijn silhouet zie in de deur. In zijn linkerhand heeft hij een dik boek vast. Hij komt dichterbij en slaat het boek open.
    “Ab uno disce omnes…….Ab uno disce omnes……Ab uno disce omnes…….Ab uno disce omnes”

    #104711
    NovemberMike
    Bijdrager

    Ik zie het silhouet richting de muur lopen. Hij klikt het licht aan. Felle lampen gaan branden. Ik knijp m’n ogen toe, ik moet wennen aan de felheid. Ik hoor ondertussen de schuifdeur dichtgaan. Ik kan m’n ogen iets meer opendoen. De man spreekt en ik focus op zijn stem. Hij staat met z’n rug naar mij toe en is bezig aan een hoge tafel. Hij blijft eerst de Latijnse woorden herhalen. Ik word er gek van. “Hee, wat wil je van me? Hee, wie ben je? Waarom zit ik hier?” Ondertussen blijf ik met mijn armen wrikken en draaien in de hoop dat ik los kan komen.
    “Alles zit vast, je komt niet zomaar weg” zegt hij opeens met een monotone stem. “Je zult het moeten verdienen.”

    “Verdienen? Wat is dit een slechte SAW film ofzo?!” roep ik hem hard toe.

4 berichten aan het bekijken - 1 tot 4 (van in totaal 4)
  • Je moet ingelogd zijn om een reactie op dit onderwerp te kunnen geven.