Vervolgverhaal: Lees en vul aan

Plaats reactie
WhiteWolf
Berichten: 13
Lid geworden op: za okt 20, 2012 10:25 pm

Bericht door WhiteWolf » wo okt 31, 2012 10:37 pm

Ik hoor een geluid. Het komt van ver. Het geluid is moeilijk te plaatsen, en per moment wordt het duidelijker om vervolgens weer te vervagen. Het is koud hier. De kou dringt door mijn huid. Mijn spieren. Mijn botten. Ik kan me niet bewegen, ik wil wel maar mijn lichaam wil niet reageren. Daar is het geluid weer. Het zwelt aan, luider... nog luider... en valt weer weg. Ik voel stenen, gruis en zand onder me. Mijn kleren zijn nat en koud. Een luchtstroom over mijn lichaam brengt nog meer kilte, voor zover dat mogelijk is. Ik probeer weer te bewegen. Pijn. Moeizaam draai ik mijn hoofd om en open mijn ogen. Het is donker hier. Ik breng mijn handen omhoog en voel een muur vlak boven mij. Nee, het is geen muur maar steen. Vochtig steen. De luchtstroom trekt aan, en neemt weer af. Ik draai me langzaam op mijn buik en kijk om me heen.

NovemberMike
Berichten: 46
Lid geworden op: wo okt 17, 2018 10:59 am

Re: Vervolgverhaal: Lees en vul aan

Bericht door NovemberMike » za okt 05, 2019 10:38 am

De ruimte waarin ik me bevind lijkt kleiner te worden. Het ademen gaat zwaarder, de lucht lijkt ijler en van licht is al helemaal geen sprake. Langzaam breng ik mijn hartslag tot rust, mijn ademhaling wordt rustiger en mijn ogen raken gewend aan het donker. Met mijn handen ga ik langs de randen van het steen...-wie weet is er wel opening zodat ik weg kan-
Nu ik op mijn buik ligt wil ik opstaan om te lopen en zo de ruimte beter in mij op te nemen. Maar dan steekt de pijn! Heel even was het weg, of was het langer? Ik weet het niet meer. -Hoe lang ben ik hier al en hoe ben ik hier beland?- Mijn gedachten vliegen door mijn hoofd in de hoop een aanknopingspunt te vinden. Niets...helemaal niets, behalve die pijn aan mijn enkel. Met mijn handen glij ik naar beneden over mijn linkerbeen om bij een apparaat uit te komen die met een ketiing ergens aan vastzit, en mijn enkel en onderbeen omklemt. Hoe harder ik daar aan trek, hoe strakker het komt te zitten. Ik laat het maar even zo. _Hoe ben ik hier nou beland en wat voor geluid hoor ik elke keer?-

Het lijkt op zwaar gehijg. Net zoals iemand die 40 sigaretten per dag rookt en gevraagd wordt drie trappen op te rennen. Een ademhaling met een schorre kraak. Niet zoals de Predator, die ratelt...Het lijkt op een dierlijke ademhaling.

Kalm...

Rustig...

Beheerst..

Maar alle haren op mijn lichaam gaan rechtop staan. Mijn handen worden vuisten en ik sta klaar om me te verdedigen. Mijn hartslag stijgt, ik krijg een brok in mijn keel... -Blijf rustig, haal diep adem en blaas langer uit, blijf scherp- dit blijf ik in mijn hoofd herhalen...



Yoga en Thai Chi "Dat is goed voor je schat." Ik hoor het mijn vrouw nog zeggen. Die stress die ik ervoer van 60 uur werk in de week, 2 kinderen opvoeden en nog een hond om uit te laten, is afgenomen. 7 maanden yoga en Thai Chi... Zo sceptisch als ik was over "traditionele beweging en ademhalingsoefeningen", zo gelukkig was ik 7 maanden later. Ik heb alles een betere plek kunnen geven, ben minder gaan werken. Heb thuis meer structuur ingevoerd door ondermeer een familie-agenda en met de oefeningen van yoga en Thai Chi beland ik elke keer toch weer in mijn "Zen - bloementuin". Deze, toch wel spottende, naam die ik 7 maanden geleden tegen de instructeur zei, bleef hangen. Hij zei mij dat welke naam ik er ook aan gaf, als dit jouw ontspanningsplek is om heel even af te schakelen, dan is dat zo. "Een bloementuin, een schip op open zee, hangmat in een oase in de woestijn, helemaal alleen in je kantoor en donkere grot voor mij part....." en daarna kwam er een nonchalante edoch vreemde glimlach. Ik stond er nooit bij stil....... EEN DONKERE GROT! Nee nee nee nee, niet hij. Zou het?!


Ik hoor voetstappen naderen, het gehijg komt dichterbij, iemand of iets bukt, pakt een ketting en met firme ruk voel ik dat er aan de keting wordt getrokken welke aan dat appartaat zit. Ik kan me nergens aan vasthouden. Mijn handen glijden langs de wand en de grond. Ik voel alleen maar grond tussen mijn vingers uitvloeien. Ik schreeuw om hulp, maar alleen mijn echoes beantwoorden mijn kreten.
De tocht op de grond lijkt uren te duren, ik probeer me te verzetten, maar elke keer als ik dat doe trekt dat mechanisme zich strakker en strakker. Pijn maakt zich meester van mijn lichaam.

"Verzetten heeft geen zin" hoor ik iemand zeggen.

Plaats reactie