Verhaal: Bloedvlekken (Anthonie Holslag)

Hij ontwaakte. Zijn ledematen tintelden en de zon scheen door een smoezelig gangraam naar binnen. Hij lag voor de voordeur van zijn appartement, maar had geen idee hoe hij daar was gekomen. Gedachten en indrukken duizelden door zijn hoofd. De jongen. Het meisje. Het bloed. De liters bloed. Daarboven het gezang van kerstengelen. Hij stond op, voelde zijn hoofd draaien, en graaide in zijn broekzak naar zijn sleutels. Hoe was hij boven gekomen? Hij herinnerde zich dat niet meer. Hoe zwaar waren die Xanax pillen geweest? Hij deed de sleutel in het slot, draaide deze om – hij hoorde een metalen klik – en keek tegelijkertijd naar zijn kleren. Ze waren rood, stijf en opgedroogd. En voor het eerst vroeg hij zich af wiens bloed het was. Hij kon toch niet zoveel bloed hebben verloren? Hij bewoog de donkere gang in. Sloot de deur achter zich, waardoor het gele ochtendlicht was verdwenen en hij zijn hoofd tegen de muur kon leunen. De muur voelde verkoelend aan. Hij trok zijn jas uit. Deze viel als een blok op de grond. Trapte zijn schoenen uit en zag dat zijn sokken met bloed waren vastgekoekt. De jongen had toch niet zoveel gebloed? Hij herinnerde zich vaag dat een paar spatten op zijn witte gympen terecht waren gekomen.

Een paar spatten, meer niet.

Duizelig en misselijk, alsof hij een kater had, bewoog hij zich naar de badkamer, terwijl hij zich van zijn kledingstukken ontdeed. Sokken. Overhemd. Spijkerbroek. Zelfs zijn onderbroek was korstig door het opgedroogde bloed.

Dit stelde hij zich toch niet voor? Dit was toch geen illusie?

Hij bekeek zichzelf in de spiegel. Rode vegen op zijn wangen. Korsten bloed onder zijn ogen. Het haar plakte aan zijn hoofd. Hij liet heet water in de gootsteen stromen, waste zijn gezicht en deed vervolgens de douche aan.

Het moesten waanbeelden zijn, dat kon niet anders, bedacht hij zich terwijl hij het hete water over zijn haren en lichaam liet stromen. Het spoelde al het opgedroogde bloed van hem af. Hij zag het rode water draaiend in het putje verdwijnen. Hij kon geen wonden, zelfs geen schaafwonden op zijn lichaam ontdekken. Waren het de pillen geweest, vroeg hij zich af, terwijl hij de kraan dichtdraaide en in de stoom naar een handdoek zocht. Hadden de pillen, tezamen met de alcohol en de spanningen hem op de grens van een psychose gebracht? Het zou kunnen. Maar iets vertelde hem, dat het iets anders was en, nog erger, dat het niet was afgelopen. Toen hij zijn gele handdoek naar zijn benen bracht, zag hij het bloed opnieuw uit zijn poriën komen, verser dit keer, felrood, oppervlakkig bloed, als rode parels op zijn huid. ‘Kan niet,’ stamelde hij, terwijl hij tegelijkertijd nu ook rode parels op zijn armen, borst buik en voeten zag. ‘Dit kan godverdomme niet.’ Maar hij wist dat het kon. Hij voelde de kracht uit zich wegvloeien. Het waren aanvallen, en ze zouden steeds weer terugkomen. Hij zou steeds weer bloed verliezen en sterven. En dan weer herrijzen. De wereld zou straks weer door een donkere tunnel worden omhuld.

Zo zou het eeuwig doorgaan.

Het bloed ging niet alleen naar buiten toe, zo zag hij, maar ook weer naar binnen. Hij zag de parels opbloeien en vervolgens weer kleiner worden, op het ritme van zijn hart. Ik bloed dood, dacht hij en voor het eerst in jaren, misschien zijn hele leven moest hij huilen – tranen van zelfmedelijden, zo wist hij, andere tranen kende hij niet – en hij hoefde niet in de spiegel te kijken om te weten dat zijn tranen donkerrood zouden zijn. De parels werden groter, donkerder, en kwamen weer terug, werden nog groter, nog donkerder en werden weer door zijn huid opgezogen. Komen en gaan. Het bloed ademde zich door zijn lichaam heen.

Hij liet de handdoek vallen toen die al in enkele seconden rood was gekleurd, en strompelde, nog steeds naakt en huilend, naar zijn bed toe. Inmiddels waren het geen parels meer, maar rivieren van bloed die pulserend – in en uit – lang zijn lichaam stroomden en sporen achterlieten waar hij liep.

Hij duizelde. Zijn zicht vernauwde zich weer tot een donkere tunnel. Zijn gedachten werden omsamenhangend. Hij zag opnieuw die jongen op de grond liggen met de woorden alst-u-blieft op zijn lippen.

“Jij hebt me dit aangedaan.”

Hij ging op bed liggen, op het witte kussen en de lakens waarop hij minder dan vierentwintig uur geleden nog seks had gehad, en wist dat zowel zijn beddengoed als zijn matras straks doorweekt zouden zijn.

Dat was zijn straf, als er al zoiets als een straf bestond, en niet een noodlottig samenkomen: eeuwig bloeden. Zijn bloed voelen pulseren. Tegelijkertijd zowel buiten als in zijn lichaam zijn.

Ik bloed dood, dacht hij opnieuw. Gevolgd door: ik bloed al mijn hele leven dood.

Straks zou het meisje met de kuiltjes in haar wangen op de deur kloppen. Of zou hij haar aan het einde van de tunnel voor zich zien? Straks zou zijn bank-van-lening komen, dat wist hij zeker, de deur intrappen en dat zou niet prettig zijn – oh, helemaal niet prettig – want hij zou zijn honkbalknuppel meenemen en er was niets dat hij kon doen. Hij deed een halfslachtige poging om naar zijn broek te graaien, het gestolen geld op het nachtkastje te leggen, maar de broek lag te ver, nog ergens in de gang, en hij gaf het door vermoeidheid op. Hij zou hier liggen. Uitgemergeld. Uitgehongerd. Niets kunnen doen. Hij zag het voor zich: zijn mond open. Zijn ogen starend. Beide gevuld met bloed.

Hij moest lachen. Lachen en huilen tegelijk.

Aan het voeteinde van het bed keek de jongen met de muts grijnzend op hem neer en bleef diezelfde woorden herhalen. Woorden die hij inmiddels zelf nu ook zei: “Alstublieft, alstublieft, alstublieft…”

een bloedovergoten dageraadOndoden. Spinnen. Een bungalow in de mist, bloedsporen die niet kunnen verdwijnen, meisjes in rode jassen en een dageraad, een bloedovergoten dageraad waar een zoon naar zijn moeder zoekt… En waar niets meer hetzelfde zal zijn…
Een Bloedovergoten Dageraad is de nieuwe verhalenbundel van Anthonie Holslag en is nu te verkrijgen. Dit is een verhaal uit die bundel.

Abonneer
Laat het weten als er
guest
0 Comments
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties
0
Wat vind jij hiervan? Laat het weten in de reacties!x