Recensie Resident Evil: Requiem - Voor de doden geen rust

Resident Evil: Requiem

Met het negende deel in de succesvolle franchise keert ontwikkelaar Capcom terug naar de roots, maar blijft daar wel vernieuwend in. Het spel is in de RE Engine ontzettend mooi en daardoor onwijs eng. Gelukkig kun je de camerastandpunten wisselen, waardoor je beter om de hoek kunt kijken. Maar wat je daar ziet, zal je zeker wakker houden.

Terug naar de roots

Ontwikkelaar Capcom gaat met Resident Evil: Requiem terug naar de roots. Althans, het negende spel uit de succesvolle franchise bestaat uit twee spelsegmenten. Hierbij speel je met het ene personage anders dan met het andere. Grace Ashcroft is een tengere twintiger met weinig spierkracht en Leon S. Kennedy is een geharde politieagent met bijpassende spierbundels. Dat geeft de ontwikkelaar de mogelijkheid om twee speelstijlen in een spel te introduceren, waarbij het gedeelte van Grace doet denken aan Resident Evil 2 en dat van Leon aan Resident Evil 4.

Beide spellen zijn ondertussen klassiekers in het survival-horrorgenre. Voor de leek: Resident Evil gaat over een massale uitbraak van zombies; mensen in het fictieve stadje Raccoon City veranderen in hersenverlangende hersenlozen door een uitbraak van het verschrikkelijke T-virus. En waar het eerste deel zich afspeelt in een verlaten landhuis, doet Capcom in deel twee er nog een schepje bovenop en nemen ze ons mee de stad in, waar de chaos alom is.

En waar het in de eerste drie Resident Evil-spellen nog gaat om het zien te overleven, verschuift de focus in Resident Evil 4 meer naar de actie. Voor het eerst in de serie zijn het geen zombies, maar meer 'echte' gehersenspoelde mensen in een klein dorpje op het platteland van Spanje. Politieagent Leon gaat daar op onderzoek om de dochter van de president te redden.

Nieuwe en oude personages

Nu is het zover: we krijgen het inmiddels negende hoofddeel voorgeschoteld. Resident Evil: Requiem (vaak ook gespeld als Re9uiem met niet geheel toevallig een 9 als q) herintroduceert een hele hoop oude bekenden, nieuwe personages en een avontuur dat smaakt naar rottend vlees en klinkt alsof er iemand aan stukken wordt gescheurd. Capcom laat de doden duidelijk niet rusten.

Grace Ashcroft is de dochter van Alyssa Ashcroft, die we kennen uit Resident Evil: Outbreak. Zij werkt voor de FBI als analist en krijgt een moordzaak toegewezen. Er is een moord gepleegd in een hotel waar ook haar moeder een paar jaar geleden om het leven is gebracht. De verdachte omstandigheden vereisen dat er een goede profiler op de zaak wordt gezet. Grace is, hoewel ze erg verlegen is, de beste in wat ze doet. Daarom is zij de juiste keuze, ondanks haar verleden met de plaats van het delict.

Na de zeer intense openingsscène met Grace verschuift het spel naar Leon. Daar merk je al snel dat het inderdaad aanvoelt als twee verschillende spellen. Begrijp me niet verkeerd, het is nog steeds rete-eng, maar het is wel een verademing dat je nu twee wapens bij je draagt en een behoorlijke roundhouse-kick kunt uitdelen. Hell yeah!

Oude wijn in nieuwe zakken

De opzet van het spel is nog steeds hetzelfde. Je gaat naar een locatie toe en daar breng je een groot deel van het spel door. Op een gegeven moment overmeestert de eindbaas Grace (en dus jou) en neemt hij haar mee naar zijn ziekenhuis. Dit lijkt qua opzet heel erg op het landhuis uit het eerste deel. Deuren zijn gesloten vanaf de andere kant, je moet ze openen met een bepaalde sleutel met een dierenhoofd, of ze gaan alleen open door items met symbolen erop erin te steken. En dan het liefst drie aparte, zodat je lekker lang aan het zoeken bent.

Je verkent eerst de ene kant van het speelgebied, om vervolgens na een wat intenser gevecht items te vinden om de andere kant van de omgeving te openen. Ook zijn de groene, helende plantjes weer van de partij. Deze kun je combineren om zo een sterker extract te maken waarmee je beter geneest. Daarnaast ligt er her en der munitie. Niets nieuws onder de zon dus.

Het hergebruik van items en layouts is maar een kleine bijkomstigheid en uiteindelijk niet storend. De eigen RE Engine tovert ontzettend mooie plaatjes op, in mijn geval, de PlayStation 5. Ongehoord mooi zelfs. De introscène waarin je met Grace door een regenachtige straat loopt, waar iedereen met zijn eigen zaken bezig is, is ontzettend tof om te zien en dompelt je direct onder in het gevoel: een trooste- en uitzichtloze sfeer. Zelfs de DualSense controller werkt mee, want de haptic feedback laat je de regendruppels heel subtiel voelen in je handen.

Nieuwe perspectieven

Wat wel nieuw is, is dat je nu van de zombies het bloed kunt aftappen. Dit geïnfecteerde bloed kun je vervolgens weer in een machine stoppen die dat analyseert. Met die resultaten maak je vervolgens weer items zoals messen die je een keer kunt gebruiken of nieuwe kogels. Ook (bijna) nieuw is het gebruik van het eerstepersoonsperspectief. Dit perspectief zagen we al eerder in Resident Evil 7 en 8, maar dit keer kun je in-game wisselen van zicht.

Dit komt deels omdat Leons actiemodus dan beter uit de verf komt. In de intro van Resident Evil: Requiem krijg je de keus (deze kun je in het pauzemenu op elk moment wijzigen) hoe je het camerastandpunt per personage wilt hebben. Om het enge gedeelte nog wat op te krikken wordt aangeraden om in ieder geval bij Grace vanuit het eerstepersoonsperspectief te spelen.

Verschillende soorten zombies

De verschillende zombies zijn weerzinwekkender én afwisselender dan ooit. Ik kan het niet laten om toch een beetje de vergelijking te maken met The Last of Us. In dat spel lopen namelijk Clickers rond, de Infected die in verregaande staat van infectie verkeren. Beresterk, maar stekeblind. In Resident Evil: Requiem zitten ook zombies die blind zijn, maar een stuk beter horen. Dat is nieuw in de serie!

Dan heb je zusters die een beetje in hun werk zijn blijven steken, maar dan op een gekke, doorgedraaide manier. Ze zijn heel excessief de bloedvlekken van de muren en vloeren schoon aan het boenen en zodra ze Grace in de gaten krijgen, proberen ze haar gezicht op een vreselijke manier ook schoon te schrobben.

Er zijn ook zombies die geen licht kunnen verdragen (grote en kleine zombies, kan ik je vertellen) en dat zorgt ervoor dat je ineens een hele andere tactiek kunt (en moet) toepassen. Ergens het licht aandoen betekent immers dat je of veilig bent, of dat er lugubere types jouw richting op komen. Die kun je dan met een beetje zweet op je rug proberen te ontwijken. Dit is best een goed ontworpen spelmechanisme en voelt heel natuurlijk aan.

Dikke, vette aanrader

Resident Evil: Requiem is dus heel sfeervol en mooi om naar te kijken. De zombies zijn vreselijk en het bloed vloeit rijkelijk. Meer dan in welk ander Resident Evil-deel ook. De variatie aan vijanden is ongehoord vet, waarbij er nu ook blinde zombies en monsters lopen die reageren op jouw interactie, zoals ergens een licht aandoen. De grotere monsters laten je echt klein en nietig voelen en de donkere, vaak kleine gangen bezorgen je de nodige spanning tijdens het spelen. Sommige lichten knipperen ook onophoudelijk als je ze aandoet en dat maakt de boel nog een tandje enger. Het verhaal is onwijs gaaf. Oude bekenden én nieuwe personages worden geïntroduceerd. Sommige onthullingen komen binnen als een klap, dat garandeer ik!

Al met al is Resident Evil: Requiem een vette, dikke aanrader. Als je de franchise een warm hart toedraagt voelt dit als thuiskomen in 4K-kwaliteit, waar losse verhaallijntjes samenkomen en personages als langverloren gewaande familieleden elkaar in de armen vallen. Het spel rukt daarna vakkundig dat warme hart eruit en scheurt het in duizend stukjes.

Resident Evil: Requiem is vanaf 27 februari verkrijgbaar voor PlayStation 5, Xbox Series X|S, Nintendo Switch 2 en PC. Voor deze review heb ik gespeeld op de PlayStation 5.