Recensie: Whistle - Wel of niet valsspelen tegen de dood?

Whistle (Corin Hardy)

Whistle wil geen ingewikkelde film zijn en combineert tienerdrama met het occulte en ronduit brute sterfscènes. Geen diepgravende mythologie, wel lekker genieten.

In Whistle belandt de tiener Chrys na de dood van haar vader op een nieuwe high school, waar ze zich al snel aansluit bij andere buitenbeentjes. Wanneer ze samen met haar nieuwe vrienden een mysterieuze Meso-Amerikaanse fluit vindt, ontketenen ze onbedoeld een dodelijke vloek. Iedereen die het angstaanjagende geluid hoort, wordt gemarkeerd voor de dood. Wat volgt is een Final Destination-achtige nachtmerrie waarin persoonlijke problemen en bovennatuurlijke dreiging elkaar afwisselen.

Van highschooldrama...

De cast doet goed hun best. Dafne Keen overtuigt als de getraumatiseerde Chrys, met sterke bijrollen van Sophie Nélisse en Sky Yang. Ze worden mooi geïntroduceerd door een bijrolletje van Nick Frost. Maar ook eerlijk is dat de personages niet de meeste diepgang hebben. Het is vooral vreemd hoe deze vriendengroep is samengesteld. De typetjes (nerds, studentikoze sporters en de mooiste meisjes van de klas) staan voor een middelbare school te ver van elkaar af. En dat is misschien één van de weinige nadelen aan het verhaal dat Owen Egerton heeft geschreven.

...tot bloedbad

Regisseur Corin Hardy heeft duidelijk wel zin gehad in het geheel, want stilstaan bij de details doet hij niet. Hij heeft de film in de juiste sfeer gegoten met een flinke scheut van het occulte, de personages de juiste drijfveren gegeven en is vooral lekker los gegaan met de kills.

Whistle draait vanaf 5 februari in de Nederlandse bioscopen, Belgische bioscopen volgen 18 maart.