IFFR: Recensie Bowels of Hell - een gruwel voor iedereen met Prikkelbare Darmsyndroom

Bowels of Hell

Bowels of Hell is een trage, maar bizarre mix van drama en toiletterror, die pas echt losgaat tijdens een chaotische gender reveal‑ontknoping. Niet eng, soms grappig, vaak vreemd — maar wel uniek genoeg om te blijven hangen.

Een derde bezoekje naar de WC

Bowels of Hell is dit jaar niet de eerste film waar poep het hoofdthema is die ik heb bezocht. Eerder dit jaar heb ik meegelopen als vrijwilliger bij het BUT Film Festival waar ik The Pee Pee Poo Poo Man heb gezien. En enkele jaren geleden heb ik Flux Gourmet gekeken. Dit waren allebei nou niet echt films waar ik enthousiast over was. Maar kan Bowels of Hell dit veranderen en mij laten inzien waarom er in de laatste drie jaar drie films nodig waren waarin poep het hoofdthema heeft? Misschien is het wel drie maal scheepsdrek. Ik was benieuwd, maar met bedenkingen ging ik de filmzaal in.

De Brazilliaanse Bowels of Hell vertelt het verhaal van Malu. Zij heeft al jaren last van consipatie, nadat haar zoontje omkwam in een heftig wc-ongeluk. Jaren na de dood van haar zoon heeft ze dit verlies nog niet kunnen verwerken. En dat haar andere kind bekend heeft gemaakt dat die non-binair is, helpt niet echt. Daar bovenop organiseert ze ook nog een gender reveal-feestje voor een wannabe-influencer. Het mag duidelijk zijn dat het allemaal niet makkelijk is voor Malu. Stront is dus al helemaal aan de knikker wanneer de wc's in haar appartementengebouw op mensenjacht lijken te zijn.

Komt de film er lekker uit?

Bowels of Hell is een film die zichzelf niet helemaal kan vinden. Echt eng wordt de film nooit, maar het weet wel een hele bijzondere invalshoek te creëren. De film kent namelijk geen traditionele verhaalstructuur. In plaats daarvan verkent het de levens van de mensen die in het appartementengebouw van Malu wonen tot aan het moment dat het gender reveal-feestje plaatsvindt. Het heeft niet echt een opbouw daarnaartoe en veel momenten van de film lijken eerder te gebeuren. Bij het begin van de film wist ik dus niet echt wat ik ervan moest vinden. Tot de film erin slaagt om je gewoon te laten relaxen en van de rit te genieten. Net zoals je op de wc-bril gaat zitten en het maar laat gebeuren.

Terwijl de film langzaam is, weet het je dus wel mee te krijgen in die wereld. Wanneer het gender reveal-feestje gestart is wordt het echt een echt shitfest. Bowels of Hell durft echt mee te gaan in de gekte welke de titel belooft, alleen duurt het redelijk lang voor het er komt. De film heeft zeker wat comedy, maar niet veel grappen weten echt te landen. Het is voor een groot deel een drama over een moeder die haar tweede kind dreigt kwijt te raken.

Kijken of overslaan?

Het langzame tempo en de melodramatische aspecten van de film zorgen ervoor dat je als kijker wel af en toe een beetje wordt afgeleid. Maar het slaagt erin om je te plaatsen in de vreemde en chaotische wereld van de personages. Hierdoor voelt de film het meeste er nog aan zoals wanneer je naar de wc gaat en je ontlastinggroen kleurt. Het is een beetje vreemd, en je weet niet helemaal wat het betekent. Echter, als je niet te veel zorgen maakt dan is het voornamelijk een grappige en een beetje bijzondere ervaring.

Bowels of Hell is 6 en 7 februari te zien bij IFFR;