IFFR: Recensie Return to Silent Hill - doe maar een retourtje

Return to Silent Hill

De film Return to Silent Hill is een aaneenschakeling van fanservice. Veel iconische scènes uit de game zie je terug op het grote doek. Als horrorfilm is het een saaie film, die helaas de behoorlijk enge lore van de franchise, niet goed kan benutten.

Regie: Christophe Gans

Silent Hill 2

Return to Silent Hill is de derde film in de serie, maar losjes gebaseerd op het tweede deel uit de computerspelfranchise met de titel Silent Hill 2. Een meesterwerk, door velen bestempeld als een van de beste spellen ooit. De combinatie van suspense en sfeer was uitmuntend en de tekortkomingen van de toenmalige hardware (PlayStation 2, Xbox) paste perfect in het mistige straatje.

De Franse regisseur Gans heeft ook Silent Hill geregisseerd. Die film was geen topfilm, maar had best zijn momenten en met de sfeer zat het wel goed. Het tweede deel, Silent Hill: Revelations 3D uit 2012 kwam van de hand van Michael J. Bassett en vertelde losjes het verhaal van het spel Silent Hill 3. Wederom geen hoogstandje, helaas. Gans moet gedacht hebben, twee middelmatige films van zo'n toffe franchise? Maak dat de gans maar wijs. Dit kan toch veel beter. En zie hier: Return to Silent Hill is een feit.

Bekende scènes uit het spel

Helaas: driemaal is scheepsrecht gaat hier niet op. Alhoewel de franchise zich goed leent voor creepy omgevingen met de vreselijkste monsters, blijft het een beetje aanmodderen. Het lijkt erop dat Gans niet zo goed weet welke richting hij op wil met het verhaal. Goed, je ziet (als je bekend bent met de videogame) ontzettend veel herkenbare scènes. Van de introscène waarin protagonist James Sutherland (Jeremy Irvine) in de spiegel kijkt in de vervallen openbare toiletten tot de iconische, gezichtloze zusters die scherpe voorwerpen met schokkende bewegingen overal in willen steken. Het zit er allemaal in.

Op zoek naar ellende

Sutherland komt aan in Silent Hill, waar hij op zoek is naar zijn vrouw. Hij ontving een mysterieuze brief die van haar hand zou komen, alleen is zij al een tijd eerder overleden. Reden genoeg om op onderzoek uit te gaan in een afgelegen, mistig en vervallen stadje aan de voet van een hoge berg. De stad blijkt in een soort afbrokkelende staat te zijn. Zo erg dat er gezichtloze monsters rondlopen die een zwarte, bijtende substantie rondspugen.

Daar neemt Return to Silent Hill een rare wending. We volgen James die eigenlijk niet zo goed weet wat hij moet doen en waar hij naar toe moet gaan. Dit wordt regelmatig afgewisseld met flashbacks die soms zo snel en abrupt komen, dat je als je met je ogen knippert ineens niet weet wat er gebeurt. Als het Gans zijn bedoeling was om een filmadaptatie van het spel te maken, dan was dat wel goed gelukt. Het lijkt wel of je naar iemand zit te kijken die het spel speelt en niet zo goed weet wat te doen. Inclusief tenenkrommende cutscenes waarin slechte stukken tekst worden afgewerkt.

Cryptische en onduidelijke film

De CGI is talrijk aanwezig en doet de film geen goed. Het ziet er slecht uit en voor iemand die niet bekend is met de lore, kan ik me voorstellen dat je je regelmatig afvraagt waar je nou eigenlijk naar zit te kijken en wat precies de bedoeling ervan is. Ik snap dat Silent Hill een dorpje is in de greep van een duistere macht, die langzaam de hel op aarde wil manifesteren, maar om dat in een film zonder enige voorkennis te zien is op z'n best gezegd vreemd. De ene scène is nog cryptischer en duisterder dan de andere, maar zonder enige voorkennis gewoon onduidelijk.

In het spel is de held een door verdriet verscheurde man, die wanhopig op zoek is naar zijn vrouw die wel of niet dood is. In de film zien we een man die nog het meest op een rockster lijkt. Hij rijdt rond in een Mustang met verfspullen en een schildersezel opzichtig achterin en blowt. De balans is best wel ver te zoeken. Voor fans van het spel is Return to Silent Hill een soort fanservice; een aaneenschakeling van herkenbare, nagemaakte scènes vanuit de game. Als horrorfilm faalt het behoorlijk, want het is een onsamenhangend geheel. De monsters zijn nergens echt eng, en dat is zonde. Wat je overhoudt is een saaie film van een kleine twee uur, waarin je je na een uur al afvraagt wanneer die eindelijk afgelopen is.

Return to Silent Hill draait nu op het IFFR en is vanaf 19 februari te zien in de Nederlandse bioscopen.