Naast de vuistdikke boeken van meesterverteller Stephen King zijn er ook vele korte verhalen van hem. Mr. Harrigan’s Phone is zo’n kort verhaal uit de collectie If it Bleeds en King was lovend over deze verfilming. Het helpt altijd als de schrijver zijn medewerking verleent of lovend is, dus dan moet de film wel goed zijn, toch?
Appjes vanuit het graf
Craig (Jaeden Martell) raakt bevriend met de oude miljardair Mr. Harrigan (Donald Sutherland) waar hij op jonge leeftijd, drie keer in de week, literatuur voorleest aan de oude man omdat zijn ogen achteruit gaan. Dit doet hij over een periode van vijf jaar en we zien hem dan ook opgroeien van jong mannetje naar een tiener. Er ontstaat een bijzondere band tussen de twee. Craig krijgt op een dag een iPhone van zijn vader – vooral om erbij te horen op school – en koopt er later ook eentje voor zijn oude vriend. Die moet er eerst niets van hebben maar gaandeweg raakt hij steeds meer geïntrigeerd door het apparaat. Als op een dag Mr. Harrigan overlijdt, stopt Craig bij de begrafenis de telefoon van Harrigan in zijn pak. Later ontdekt hij dat hij nog steeds contact met hem heeft door appjes die op de telefoon van Craig verschijnen.
Dat de twee zo’n band hebben zit hem in het feit dat ze allebei op jonge leeftijd hun moeder verloren. Craig is graag bij hem omdat hij op school niet zo geliefd is en meer bezig is de pestkoppen van zich af te schudden. De oude, wijze zakenman herkent dat en leert hem wijze levenslessen. Een van die lessen is dat je je altijd zo snel mogelijk moet ontdoen van pestkoppen of mensen die je dwars zitten. Iets wat later in de film terugkeert en de rode draad vormt in het verhaal.
Geen horror
Laat ik meteen duidelijk zijn: dit is geen horror. Het is zelfs geen triller. Het is meer een drama met een paranormaal tintje. De focus ligt op de band tussen de twee hoofdpersonen. Intrigerend is misschien nog wel de beste omschrijving. Wat is de connectie tussen die twee? Hoe kan het dat Craig nog berichten op zijn telefoon krijgt als de man overleden is? En hoe zit het met de wensen die hij uitspreekt op de voicemail van Harrigan en de uitkomsten daarvan? Helaas laat de uitwerking te wensen over. Wat volgt is een boodschap over de gevaren van smartphones en internet en omdat nooit duidelijk wordt hoe de ‘connectie’ tussen de jongen en de overleden miljardair in elkaar steekt blijft je met een onbevredigend gevoel achter.
Wat wel helpt zijn de acteerprestaties van de twee hoofdrolspelers. Sutherland – die inmiddels zevenentachtig is – speelt zijn rol overtuigend. Wijs en sluw maar ook breekbaar. Martell – die ook in de Stephen King-film It: Chapter Two zat – blijft overeind tegenover de veteraan en zet een geloofwaardige, onzekere tiener neer. Dat het regisseur John Lee Hancock niet lukt om dit korte verhaal op te rekken naar een bevredigende speelfilm is spijtig. Voor mijn gevoel had er zoveel meer in gezeten. Nu blijf je toch met de nodige vragen en een vreemd eind zitten. Waarom de auteur dan zo tevreden is, is voor mij een nog groter raadsel dan de uitkomst van deze film.
Mr. Harrigan’s Phone is nu op Netflix te zien.
Het valt mij op dat Stephen King een vreemd idee heeft over wat goede films zijn en wat niet. Zo was hij ook lovend over Under the Dome terwijl dat van kwaad tot erger ging. Zie verder ook zijn eigen, en enige, regie poging Maximum Overdrive. Ook niet echt heel goed te noemen.
En wat de meesten een van de beste verfilmingen van zijn werk vinden, The Shining van Kubrick, daar was hij dan weer totaal niet over te spreken. Dat heeft mij geleerd dat ik vooral niet van zijn mening over verfilmingen van zijn werk moet uitgaan…
Dit verhaal was wel aardig. Maar ik had toen ik het las niet zoiets van “dat moet verfilmd worden”. Als hij langs komt zal ik hem wel kijken, maar hij zal niet snel op mijn verlanglijst bij Bol komen om maar wat te noemen.
Anderzijds zijn er best een aantal drama verfilmingen van hem die nauwelijks horror bevatten maar wel heel erg goed zijn. Denk aan Stand by me van Rob Reiner en The Shawshank Redemption van Frank Darabont. Het kan dus wel 🙂
Maximum Overdrive vind hij zelf ook een draak, gemaakt in een duistere periode, waar drank en cocaïne zijn visie beïnvloeden.
The Shining van Kubrick belichtte volgens hem te weinig van het monster wat alcoholisme heette.
Voor de rest zijn zijn verfilmingen vrij slecht, omdat iedere jonge filmmaker ermee aan de slag kan.
Daarnaast heb je wel gelijk in het feit dat hij een markante smaak heeft als het om het verhaal op het doek gaat.
Toch vind ik, in zijn verdediging, wat nuance op zijn plaats.
Eens, wie de aanbevelingen van King op Twitter volgt, ziet dat gekke dingen. Natuurlijk is hij altijd lovend over nieuwe verfilmingen van zijn werk, deze mening houdt hij echter lang niet altijd vast in loop van tijd. Hij zal wel een clausule in sommige filmcontracten hebben.
Maarja, wat zegt dat over andere aanbevelingen die hij doet?
Hallo Rob, ik ben het helemaal met je eens. Ik heb het boek niet gelezen – wat ik niet vermeld had in mijn recensie – en vaak is het boek beter dan de film maar hier komt het verhaal niet echt uit de verf. Hoewel ik ook geluiden hoor van mensen die het boek wel gelezen hebben en deze film erg geslaagd vinden. Dank voor je reactie.
Een aardige verfilming. Het lastige aan Stephen King is dat zijn verhalen vaak erg emotioneel beladen zijn, bijna drakerig-sentimenteel. Van dat uitvoerig beschreven gevoelsleven van zijn personages blijft bij verfilmingen vaak weinig over waardoor ze vaak wat ‘plat’ zijn. Wellicht vandaar dat zijn niet-horrorverfilmingen vaak beter werken.
Overigens vind ik het wel jammer dat een film tegenwoordig kennelijk vooral gore en kills moet hebben om nog horror genoemd te mogen worden, zo ook hier. Ik heb er persoonlijk geen enkel probleem mee om dit als horror te kwalificeren, zij het van het wat subtielere soort.