Van Giallo tot gore: in gesprek met The Blade Cuts Deeper-regisseur Gene Dolders

Met The Blade Cuts Deeper brengt filmmaker en cinematograaf Gene Dolders zijn liefde voor de Europese genrefilm naar het scherm. Geïnspireerd door onder meer de Italiaanse Giallo-films van Dario Argento en Sergio Martino maakte Dolders met een budget van slechts €16.000 een eigenzinnige kruising tussen Giallo en slasher.

De Nachtvlinders sprak met Dolders over zijn jaren als cameraman, zijn liefde voor horror, het maken van een speelfilm met een microbudget, praktische gore-effecten en waarom hij liever werkt met mensen die hij vertrouwt dan simpelweg met de ‘beste’ acteur.

Je werkt al lange tijd als cameraman en cinematograaf, maar je droom was altijd om zelf films te maken. Wanneer wist je dat je uiteindelijk regisseur wilde worden?

Gene Dolders:
Ik wilde altijd al films maken. Ik raakte er eigenlijk geobsedeerd door en begon zelf scripts te schrijven. Mijn droom was altijd om filmmaker te worden.

Ik verdien nu mijn brood als cinematograaf en cameraman, maar uiteindelijk zou ik het liefst volledig overstappen naar regisseren. Als het je droom is om filmmaker te worden en je krijgt uiteindelijk de kans om dat daadwerkelijk te doen, dan is dat al iets bijzonders. Of mensen de film uiteindelijk goed vinden of niet, en of hij succesvol wordt of niet: je hebt iets gemaakt wat je écht wilde maken.

Je hebt jarenlang als cameraman gewerkt en woonde onder meer in Zuid-Korea, China, Macau en de Filipijnen. Heeft het leven in Azië invloed gehad op de filmmaker die je uiteindelijk bent geworden?

Dolders:
Zeker. Sommige dingen die ik daar zag, zijn me altijd bijgebleven. In bepaalde delen van Azië merkte ik bijvoorbeeld dat cinema en films veel sterker verbonden waren met een gemeenschap dan ik dat in Engeland gewend was.

Vanaf mijn late tienerjaren begon ik sowieso steeds meer Europese films te kijken. Toen ik later cinematograaf werd, werd de visuele stijl van films steeds belangrijker voor me. Al die verschillende invloeden zijn uiteindelijk onderdeel geworden van hoe ik zelf naar films kijk en hoe ik ze maak.

Je hebt Dario Argento’s The Bird with the Crystal Plumage en Sergio Martino’s Torso genoemd als belangrijke invloeden. Wat wilde je uit de Giallo meenemen in The Blade Cuts Deeper?

Dolders:
Ik ben geïnspireerd door allerlei filmmakers die Giallo-films hebben gemaakt – en er zijn nog steeds mensen die dat soort films maken. Maar Alex, die de film samen met mij schreef, en ik wisten dat we niet het budget hadden om een echte Giallo te maken. We hadden bijvoorbeeld niet de tijd en middelen om er een uitgebreide mystery van te maken.

Wat ik wél kon doen, was de film visueel als een Giallo benaderen. Daarom koos ik twee Giallo-films die ik zelf erg goed vind als inspiratie. Dat zie je bijvoorbeeld terug in de killer en de hele esthetiek rondom hem. Uiteindelijk leunt The Blade Cuts Deeper qua verhaal eigenlijk meer richting een slasher, maar visueel konden we die Giallo-invloeden behouden.

De film kostte ongeveer €16.000. Hoe maak je met zo’n microbudget toch de film die je voor ogen hebt?

Dolders:
Mijn ervaring met het maken van korte films heeft daar enorm bij geholpen. Als ik een scène schrijf, weet ik tijdens het schrijven vaak al ongeveer wat ervoor nodig is om hem daadwerkelijk te kunnen maken. Je hebt een script, maar je weet tegelijkertijd dat je niet alles precies kunt uitvoeren zoals je het oorspronkelijk in je hoofd had. Door korte films te maken, leer je daar creatieve oplossingen voor te vinden.

Het budget van The Blade Cuts Deeper was ongeveer €16.000. Het is dus echt een microbudgetfilm. Maar zolang ik mijn brood kan verdienen met iets wat ik graag doe, maakt het budget van de film me uiteindelijk niet zoveel uit.

Heeft het maken van korte films je behalve technisch ook geholpen bij het opbouwen van het team voor je eerste speelfilm?

Dolders:
Absoluut. Toen we The Blade Cuts Deeper gingen maken, had ik door mijn korte films al een netwerk opgebouwd. Een van de acteurs uit The Blade Cuts Deeper had bijvoorbeeld eerder in een van mijn korte films gespeeld en heeft vervolgens weer een belangrijke rol in mijn volgende speelfilm gekregen.

Mijn prioriteit is bovendien niet per se dat ik altijd met de allerbeste acteur werk. Ik vind het ook belangrijk dat ik iemand aardig vind en prettig met diegene kan samenwerken. Ik heb eigenlijk een soort lijst in mijn hoofd van mensen waarvan ik weet dat het fijne mensen zijn, die mijn manier van werken begrijpen en mijn invloeden kennen. Je moet weten met wie je werkt en ook begrijpen hoe je ervoor kunt zorgen dat iemand zich comfortabel voelt voor de camera.

De moorden in The Blade Cuts Deeper zijn behoorlijk expliciet. Hoe belangrijk waren praktische effecten voor je?

Dolders:
We beginnen eigenlijk altijd met praktische effecten.

Als een personage bijvoorbeeld in het gezicht wordt gestoken, maken we eerst een afgietsel van het gezicht van de actrice. Vervolgens filmen we hoe dat model daadwerkelijk wordt neergestoken. In de postproductie heeft onze visual-effects-artiest vervolgens een foto van haar gezicht op het neppe hoofd aangebracht.

Daardoor lijkt het alsof je echt haar hoofd ziet terwijl ze wordt neergestoken.

Alle kills zijn begonnen als praktische effecten. Sommige zijn daarna nog enigszins aangevuld met visuele effecten, maar ik ben een groot voorstander van practical effects. Het is gewoon ontzettend leuk om te filmen.

Is zo’n draaidag dan vooral leuk, of juist behoorlijk stressvol wanneer je maar één kans hebt om een effect goed te krijgen?

Dolders:
De sfeer kan soms een beetje vreemd zijn! Het is namelijk ook behoorlijk spannend.

Voor die scène hadden we bijvoorbeeld maar één afgietsel van het hoofd, omdat we ons maar één konden veroorloven. We wisten dus: als we hier een fout maken, kunnen we het niet in de film gebruiken.

Dat maakt zo'n moment behoorlijk intens, terwijl het spannende gedeelte dat je uiteindelijk in de film ziet misschien maar ongeveer een minuut duurt.

Een van de leukste kills om te filmen zit trouwens helemaal aan het begin. Nadat we hadden gefilmd hoe het personage werd neergeschoten, gebruikten we bloed onder druk. Daardoor spoot het bloed daadwerkelijk naar buiten. Dat soort praktische effecten zijn gewoon ontzettend leuk om te doen.

John Abbott verdient zijn geld door het leed van anderen in entertainment te veranderen. Is The Blade Cuts Deeper daarmee ook een kritiek op onze fascinatie voor true crime?

Dolders:
Het verhaal was voor mij niet zozeer bedoeld als kritiek op true crime. Het was meer een kritiek op ‘content’ – op het woord zelf en op de manier waarop we tegenwoordig alles als content behandelen. Mensen realiseren zich niet altijd dat de verhalen die ze maken daadwerkelijk consequenties hebben. In deze film leidt dat uiteindelijk zelfs tot de dood. Het gaat dus meer over consumptie.

Als ik zelf true crime kijk, kijk ik vooral documentaires. Wat mij daar meestal in interesseert, zijn juist de details. Voor John Abbott wilde ik meer kijken naar iemand die helemaal niets om die feiten geeft.

Je werkt veel samen met Alex, met wie je ook The Blade Cuts Deeper schreef. Hoe ziet jullie creatieve samenwerking eruit?

Dolders:
Alex en ik schrijven de films samen. Ik regisseer vervolgens, maar hij heeft ook een muzikale achtergrond en heeft daardoor bijvoorbeeld de soundtrack geschreven.

Die samenwerking loopt ook door naar andere projecten. Ik probeer op dit moment simpelweg zoveel mogelijk binnen horror te doen. Ik heb de afgelopen jaren als cinematograaf aan verschillende horrorfilms gewerkt en schreef daarnaast mee aan een horror-anthologie. Het is het genre waarin ik graag blijf werken.

Je hebt inmiddels je volgende speelfilm afgerond, ditmaal een found-footage-horrorfilm. Is dat de richting waarin je jezelf als filmmaker verder ziet ontwikkelen?

Dolders:
Ik heb mijn volgende speelfilm inderdaad net afgerond. Het is een found-footage-horrorfilm. Dat is een subgenre dat soms wat langzaam op gang kan komen, maar juist dat vond ik interessant. Tegelijkertijd heb ik niet één specifieke richting waarin alle verhalen die ik wil vertellen moeten passen. Het is eigenlijk gewoon wat mij op dat moment aanspreekt, vanaf het schrijven tot het daadwerkelijk filmen.

Bij The Blade Cuts Deeper moesten we tijdens de productie bijvoorbeeld een pauze nemen omdat we eerst weer geld bij elkaar moesten krijgen voordat we verder konden filmen. Iedere film brengt weer andere uitdagingen met zich mee. Maar horror is absoluut iets waarin ik verder wil.

Trailer

The Blade Cuts Deeper is inmiddels internationaal uitgebracht en is onder meer digitaal verkrijgbaar via Amazon en Apple TV. Volgens Dolders wordt de film de komende tijd verder uitgerold naar verschillende platforms en markten.