The Last House - Noodgedwongen thuis zitten
The Last House van de Franse regisseur Louis Leterrier heeft een intrigerend gegeven maar komt helaas niet lekker uit de verf. Als Jason (Wagner Moura) thuis komt van een middagje vissen en de regen inmiddels met bakken tegelijk uit de hemel komt, verandert er iets. Als zijn vrouw Ann (Greta Lee) en de kinderen Graham (Noah Alexander Sosnowski) en Ruth (Riley Chung) er toch uit willen om een kerstboom te gaan kopen, blijken alle deuren en ramen hermetisch afgesloten te zijn. Ze denken eerst nog dat het een grap is maar al snel blijkt het menens. Ook de overburen en de buren daarnaast kunnen hun huis niet uit. Er komt wel een joggende jongedame voorbij die hulp gaat halen. Die zien we echter nooit meer terug. Ook is er geen internet meer, nog wel stroom, gas en water.
Hoe kan dat nou?
Zonder zich af te vragen hoe dit kan, gaat het gezin er vol voor. Vader werpt zich op de leider en zal er persoonlijk voor zorgen dat zijn gezin het gaat redden. Gelukkig zitten de keuken en voorraadkasten goed vol dus kunnen ze wel even vooruit. De kinderen krijgen thuis les en er wordt fanatiek gesport. Social media en streamingdiensten zijn niet meer beschikbaar dus komen al snel de platenspeler en de klassiekers tevoorschijn. Een dvd-speler wordt gevonden met twee films; Annie en Air Force One. Maar dagen worden weken en weken maanden en op den duur zelfs jaren. Het gezin wordt steeds inventiever en ze gaan zelf groenten verbouwen in hun eigen huis. Papa Jason ontpopt zich als een ware McGyver om aan eten te komen. Dat de film daarmee de wetten van de logica tart, is tot dat punt nog wel te verdedigen.
Herhaling van zetten
Na een dik uur begint de film zich wel iets te herhalen. De kinderen zijn inmiddels vijf jaar ouder en iedereen loopt op zijn tenen. Alleen Ruth voelt in de regen iets van dreiging en denkt dat er wezens - het zijn duidelijk geen aliens - rondlopen maar die hebben geen kwaad in de zin. Als op een gegeven moment echt alles op is en iedereen er helemaal klaar mee is, worden er serieuze stappen gezet om de wezens te grazen te nemen om zodoende het huis te kunnen verlaten. Hier slaat de film echt in door en wordt het zelfs lachwekkend. Wat begin als een survival thriller die mede door het prima spel en de vaart nog goed te doen is, wordt in het tweede uur echt teniet gedaan.
Het grote manco
Het manco zit echt in het script. Omdat er geen echte dreiging is of we voelen die niet, wordt het ook nooit echt spannend. Daar hadden de scenarist en regisseur best wat beter hun best op mogen doen. Pas in het tweede uur als Leterrier alle registers opentrekt komt er enige spanning in het verhaal. De film vertoont overeenkomsten met A Quiet Place en Brick (2025) die ook op Neflix te zien is.
Hoewel de film aan de lange kant is, is het verder een prima film die er gewoon goed verzorgd uitziet. Leterrier is het meest bekend van zijn Transporter en Fast-films en weet dus wel hoe je een film moet verpakken. De vertolkingen zijn prima. Het script en de logica zijn in deze film de grote boosdoener maar dat neemt niet weg dat je naar een verder heel behoorlijke film zit te kijken. Het is geen bioscoopwerk dus thuis vanaf je bank, is deze verder prima te genieten.
3 sterren
