Recensie: Let Me In (Matt Reeves, 2010)

Remake, de laatste tijd wordt het bijna een scheldwoord, Hollywood lijkt zijn inspiratie kwijt en jat meer dan ooit te voren succesvolle buitenlandse films. Maar hoevaak zijn de werken van Shakespeare inmiddels opgevoerd? Dan klaag je toch ook niet bij voorbaat dat het origineel beter was?

Let Me In is de Amerikaanse remake van de Zweedse Let The Right One In, gebaseerd op het gelijknamige boek van John Ajvide Lindqvist. Het origineel werd door de Nederlandse filmpers uitgeroepen tot beste film van 2009, maar trok maar weinig bezoekers.

Het geheimzinnige meisje Abby (Chloe Moretz) komt naast Owen (Kodi Smit-McPhee) wonen. Hij is een buitenbeetje en vindt moeilijk aansluiting bij zijn leeftijdgenoten. Owen ontwikkelt een bijzondere band met zijn mysterieuze buurmeisje. Als het stadje wordt opgeschrikt door een reeks brute moorden lijkt het erop dat Abby hier een aandeel in heeft… Het schijnbaar onschuldige meisje zou wel eens een brute vampier kunnen zijn…

De remake komt uit de legendarische horrorfilmstudio Hammer Films, welke recent is opgekocht en met Let Me In voor het eerst in 30 jaar weer een film aflevert, de regie is in handen van Matt Reeves (Cloverfield). Van beide kanten wilde men het verhaal bij een groter publiek brengen, maar zo trouw mogelijk blijven aan het origineel.

Let Me In speelt zich af in de jaren ’80, een bijna troosteloze tijd in een troosteloos dorpje. De film voelt door de sterk doorgevoerde stijl, met name het geluid, helaas iets gedateerd aan. Maar aan de andere kant wordt de dramatiek van het verhaal hier enorm door versterkt. De film is intiemer dat het origineel, de angst onder de buurtbewoners krijgen we niet mee. Maar Let Me In is ook zeker minder subtiel als de onschuldige Abby aan het moorden gaat.

Chloe Grace Moretz die in Kick-Ass nog een hele kinderlijke Hitgirl vertolkte, laat als Abby in Let Me In zien dat ze geen moeite hebben met de dubbelrol van een eeuwenoude vampier in het lichaam van een 12-jarige. Ook Kodi Smit-McPhee als de jonge onzeker Owen speelt zijn rol voortreffelijk.

Remake een scheldwoord? Zeker niet, deze remake heeft als doel om het verhaal verder te verspreiden en slaagt hier ook zeker in. Daarom is Let Me In zeker een film die je moet zien, een geslaagde dramatische horrorfilm. Heb je het origineel al gezien, dan kun je Let Me In overslaan, hetgeen in dit geval een compliment richting Matt Reeves is.

Let Me In draait vanaf 13 januari 2011 in de bioscoop

Sterren: 4.5 / 5.0

Steun jij De Nachtvlinders met een kleine maandelijkse bijdrage?

6 gedachten over “Recensie: Let Me In (Matt Reeves, 2010)”

  1. Ondanks dat ik het origineel al heb gezien, ben ik wel benieuwd. Dat de film intiemer is klinkt goed, maar dat ‘ie minder subtiel is lijkt me dan weer minder bij de film passen. Ik houd wel van brute moorden, maar als ik hoor dat een Amerikaanse remake minder subtiel is, dan denk ik meteen aan al die andere Amerikaanse remakes die minder subtiel zijn en daardoor gewoon minder goed. Maar ik zal wachten met oordelen tot ik Let Me In gezien heb 😛

    Mooi prijzenpakket trouwens 😀

    Beantwoorden
  2. Klinkt goed! Origineel nog niet gezien.
    Valt me trouwens op dat ik dat veel moet tikken hier, dat ik het origineel niet ken… moet toch maar eens aan de basis gaan werken 😀

    Beantwoorden
  3. Mooie eerste en laatste alinea’s, het zijn waarheden als koeien. Ook ik ben van mening dat remakes moeten kunnen, zolang ze dienen om het verhaal te verspreiden. Anders zouden velen het bestaan van het origineel niet eens kennen. En dan maakt het mij verder weinig uit of het een getrouwe (schaamteloos gecopieerde) remake is of eentje met een “twist”.

    Beantwoorden
  4. Tsja, kan er niks aan doen maar ik voel gewoon geen enkele behoefte om deze te zien. Het origineel was perfect. If it ain’t broke don’t fix it…

    Beantwoorden

Plaats een reactie