Recensie Widow's Bay seizoen 1: lachen tot het monster verschijnt

Widow's Bay seizoen 1 - Apple TV

Een vervloekt eiland, een burgemeester met toeristische ambities, en locals die beter weten. Widow's Bay is Apple TV's eerste echte horrorserie en maakt van iedere aflevering een eigen mini-horrorfilm, van spookhotel tot slasher tot Eldritch dreiging. De humor is scherp, de angst voelbaar, en juist die combinatie maakt het een verslavende zit.

Burgemeester Tom Loftis (Matthew Rhys, Philip uit The Americans) zit verslagen met een glas in zijn handen voor zich uit te turen in de lokale kroeg. Heeft hij de reporter vanaf het vasteland kunnen overtuigen dat het eiland waar hij de leiding over heeft een mooie plek is om te komen bezoeken?

De verhalen over kannibalisme, zeemonsters, heksverbrandingen en een moordende “boogeyman” hebben hem misschien afgeschrikt. Jammer, want wat is het eilandje toch een mooie plek, aldus Tom. Het zou zoveel mooier zijn als hier eindelijk toeristen komen en de lokale economie een boost krijgt. Het lokale café heeft zelfs een nieuwe espressomachine gekocht en die moet echt terugverdiend worden!

De eerste echte Apple TV horrorserie

Zo opent de eerste aflevering van Widow’s Bay, Apple TV’s eerste echte horrorserie. Gelukkig valt er heel veel te lachen, want voor het overgrote deel gaat de serie van droogkomisch naar compleet hilarisch. Dit komt de horror ten goede: juist het grotendeels luchtige maakt de serie op momenten dat het serieus wordt extra heftig.

Dit is geen verrassing want de maker van deze serie is Katie Dippold, die eerder haar strepen heeft verdiend op Parks and Recreation. Hiro Murai zet de toon in de regisseurstoel met de eerste afleveringen, en de invloeden van Atlanta en Mr. & Mrs. Smith zijn duidelijk op te merken. Een andere markante regisseur is Ti West, die met de zesde aflevering een bijna volledig losstaande (korte) horrorfilm oplevert. West is bekend van onder andere X, Pearl en The House of the Devil: geen nieuwkomer en weet hoe je spanning opbouwt in het genre.

Het eiland met een eigen wil

Maar terug naar de setting van Widow’s Bay. We volgen het verhaal van burgemeester Tom Loftis die ambitie heeft. Toeristen: die gaan van het eiland een nieuwe “Martha’s Vineyard” maken. Een exclusieve vakantiebestemming voor de rijke Amerikanen uit het noordoosten van de VS. Lokale bewoners zoals Wyck (Stephen Root, Milton uit Office Space) waarschuwen: dit eiland is vervloekt en als je toeristen lokt breng je ze in gevaar. Dat zal allemaal wel loslopen en alle praatjes op het eiland zijn maar bijgeloof, vindt Tom.

In een mix van Stephen King, Parks and Recreation en diverse horrorgenres volgen we over het verloop van het seizoen de avonturen van Tom en zijn plan om toeristen te lokken en te houden op het eiland. Als de locals Tom vervolgens voor watje uitmaken stellen ze voor dat hij maar eens een bezoekje pleegt aan het lokale hotel. Durft hij een nachtje te slapen in de “captain’s suite”? Het verhaal wil namelijk dat het spookt in deze kamer. De eigenaar van het hotel durft zelf niet eens de kamer in te stappen en verlaat na 22:00 het hotel. Tom heeft wat te bewijzen en neemt de gok. Hebben de locals gelijk en gaat Tom de nacht van zijn leven beleven?

Variaties op het horrorgenre

Verdere afleveringen volgen allemaal een variatie op een horrorstijl en thema. Het eiland is vervloekt en biedt verhaaltechnisch op deze manier mogelijkheden om vervloekte voorwerpen, spookhotels, cultvorming, slashermoordenaars en Eldritch horror voorbij te laten komen. In een van de afleveringen is iemand zo ontzettend bang en van zijn stuk gebracht dat diegene besluit te bidden voor hulp. En krijgt vervolgens antwoord. Wát precies antwoord geeft is het centrale mysterie van Widow’s Bay.

De muziek, sfeer en sounddesign zijn van hoge kwaliteit. Een afgesloten eilandsfeer met veel bootjes, houten huisjes en verraderlijk weer wordt afwisselend dreigend als luchtig in beeld gebracht. Iedere aflevering ontvouwt in een eigen stijl een verhaal, dat maakt dat je eigenlijk een reeks mini-horrorfilms kijkt die zoals eerder gezegd ontzettend grappig zijn maar tegelijk ook heel serieus en beklemmend aan kunnen voelen. Het is niet per se anthologieformat, want er zit wel duidelijk een rode draad in de serie. Zie het meer als losse thema’s waar de regisseur van dienst een eigen draai aan geeft.

Zodra de echte dreigingen ten tonele verschijnen lopen regelmatig de rillingen over je lijf. Het acteerwerk is overtuigend en het beeld van “rare eilanders” wordt bevestigd met ongemakkelijke collega’s en kleurrijke locals die in de bar zitten. De mythologie die zich ontvouwt is niet beperkt tot één soort dreiging, maar is divers en doet vooral denken aan hoe Stephen King met iedere roman weer een ander soort dreiging opvoert, maar tegelijk wel als een onderdeel van zijn oeuvre te herkennen is.

De vorm kan soms in de weg zitten

Waar de serie tegen de eigen vorm aanloopt is vooral de lengte van de afleveringen. Je hebt telkens weer een nieuwe aflevering van 40 minuten, en dit is wel vrij kort om een horrorsfeer op te bouwen tot iets echt overweldigends. De anderhalf uur die een gemiddelde horrorfilm doorgaans heeft komt de spanningscurve meestal ten goede.

Dit zorgt ervoor dat er ondanks de vaak sterke horrordreiging toch al snel de scherpe randjes eraf gehaald worden. Daarnaast kan de humor soms ook de ernst van de situatie weghalen. Wanneer een duistere verhandeling met een soort ondode ontaardt in een scheldpartij over en weer, ervaar je de kracht van dit monster toch niet meer als dusdanig eng en overweldigend.

Conclusie

Lachen en een knoop in je maag tijdens het kijken. Het ene sluit het andere niet uit en bereid je maar voor dat je van lachbui naar gruwel kunt schieten in een oogwenk. Deze combinatie zorgt dat je vatbaar bent voor de horror. Humor maakt je kwetsbaar en vervolgens komt de klap extra hard binnen. Wellicht boek je binnenkort ook een uitje naar de waddeneilanden om wat lokale eilandfolklore tot je te nemen. Wie weet praat er dan ook iets terug tijdens een moment van bezinning.

Widow’s Bay seizoen 1 is vanaf 29 april te zien op Apple TV. De serie start met twee afleveringen, vervolgens iedere week één nieuwe aflevering.